Calypso (1883)

Statek służył w wodach wewnętrznych i uczestniczył w ćwiczeniach floty, w tym w symulowanym ataku na Wielką Brytanię. Odwiedził również Kilonię, największą baze Marynarki Wojennej Niemiec, często odwiedzanej przez brytyjskie jednostki pływające. W 1890 r. Wielka Brytania zrezygnowała z wyspy Heligoland (traktat Heligoland-Zanzibar), a HMS "CALYPSO" został wyznaczony do wzięcia udziału w ceremonii przekazania wyspy do Cesarstwa Niemieckiego.

Okręt został przekształcony na okręt szkolny i przekazany do Newfoundland Royal Naval Reserve (RNR). Okręt po przebyciu ocenau został początkowo skierowany do Argentii. Wybór mniejszego miasta miał na celu ochronienie stolicy St. John przed ekscesami pijanych marynarzy szkolących się w ośrodku Newfoundland Royal Naval Reserve jak również ochronić przed prostytucją marynarzy, z których większość była żonata. W czasach napięcia między Anglią a Francją, Argentia miała również korzyść z położenia bliżej francuskiego terytorium Saint-Pierre i Miquelon, co dawało możliwość szybszego użycia sił zbrojnych w przypadku eskalacji sporu. Jednakże ostatecznie spore koszty, wygoda i dostępność personelu dla rządu kolonialnego sprawiły, że ostatecznie St John został wybrany jako port macierzysty okrętu.

Z okrętu usunięto maszty, natomiast kominy i kotły zostały odłączone od siebie. Na pokładzie zbudowano nadbudówkę i zaadaptowano ją jako salę szkoleniową. Okręt stracił możliwość samodzielnego poruszania się i został zacumowany przy nabrzeżu na zachodnim krańcu portu St. John. Do 1914 r. RNR przeszkoliło łącznie ok. 1400 marynarzy.

Po kilkuletnim pobycie w rezerwie okręt wcielono do służby w Portsmouth z przydziałem do China Station. W tym samym roku okręt został przeklasyfikowany na krążownik III klasy. Sam przydział okrętu został również zmieniony i okręt został skierowany do Australia Station. Pod koniec roku okręt dotarł do Nowej Zelandii i był pierwszym okrętem zadokowanym w nowym Calliope Dock.

Na początku 1888 r. okręt został wysłany na północ, aby obserwować nadciągający kryzys dyplomatyczny i potencjalną militarną konfrontację w Samoa. Ten kryzys miał korzenie w wyścigu Wielkich Mocarstw po kolonie w ostatnich dekadach XIX wieku. Imperium niemieckie, ożywione zwycięstwem nad Francją w wojnie francusko-pruskiej i zjednoczeniem pod monarchią pruską, miało nowe ambicje imperialne wykraczające poza Europę. Okręty Niemieckiej Marynarki Imperialnej zostały wysłane do Apii w Samoa, gdzie niemieccy agenci wywołali bunty przeciwko rdzennym rządom. Okręty niemieckie zostały tam skonfrontowane eskadrą azjatycką Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Stany Zjednoczone niemal ukończyły kontrolę nad jej terytoriami na kontynencie północnoamerykańskim, prowadząc ambicje USA do wykraczania poza jego brzegi. Dywizjon amerykański był w Samoa w celu zabezpieczenia amerykańskich interesów na Pacyfiku i obserwowania poczynań Niemców. W marcu 1889 r. HMS "CALLIOPE" został wysłany do utrzymania spokoju i ochrony interesów Wielkiej Brytanii w Samoa. Okręt dołączył do konkurencyjnych dywizjonów niemieckich i amerykańskich marynarek w Apii. Port był tam prymitywny, mały i prawie otoczony rafami. Być może był w stanie utrzymać do czterech statków, a 14 marca w porcie znajdowało się siedem okrętów wojennych i sześć statków handlowych.

Tego dnia barometr zaczął opadać, co wskazywało iż zaczął się tworzyć tropikalny cyklon. W ciągu najbliższych dwóch dni marca 1889 r. cyklon przybrał na sile r. Deszcz padał zmniejszając widoczność. Wiatr o prędkości 70 do 100 węzłów wiał bezpośrednio na kotwicowiska, atakując statki w porcie. Dno portu zostało wzburzone przez prąd, a kotwice straciły oparcie. Używając silników na pełnej mocy, aby przeciwstawić się wiatrowi i falom, statki ciągnęły za sobą kotwice i były nieubłagane spychane na ląd. Niektóre zderzyły się i zostały wyrzucone na rafy lub na ląd, a niektóre zatonęły. Do 16.00 "CALLIOPE", mimo że wciąż znajdował się na kotwicy, został uderzony przez jeden statek i niemal zgnieciony przez drugi, więc kapitan Kane postanowił uciec na pełne morze Aby zmniejszyć obciążenie pięciu łańcuchów kotwiczących, kotły "CALLIOPE" wytwarzały maksymalne ciśnienie - śróba wykonywała 74 obroty na minutę, wystarczając na 15 węzłów na spokojniejszych wodach. Pomimo tego tytanicznego wysiłku, statek ledwie mógł iść na przeciw wiatrom i morzu w porcie. Dokonując cudów sztuki nawigacji i manewrując czasami tuż przy rafie koralowej kapitan okrętu wyprowadził HMS "CALLIOPE" z portu zyskując uznanie załóg pozostałych okrętów. Tam zmagając się z wiatrem i falami zdołał odejść na głębszą wodę.

Dwa dni później, 19 marca, kiedy cyklon ucichł okręt wrócił na kotwicowisko, aby odnaleźć stracone podczas ucieczki kotwice. Tam okazało się iż wszystkie 12 okrętów i statków w porcie zostało zniszczone lub zatopione. Z racji braku miejsca wśród wraków w porcie jak i z powodu znacznych uszkodzeń kadłuba spowodowanych przez sztorm kapitan zdecydował sie odejść do Australii. Zanim okręt odszedł oddał Amerykanom swój sprzęt nurkowy aby dopomóc w operacji ratowania ekwipunku z wraków, natomiast z zatopionych okrętów pozyskał kilka szalup, gdyż fale zmiotły te zamontowane na pokładzie.

Po powrocie do Sydney kapitan i załoga okrętu zostali okrzyknięci mianem bohaterów. Ryzykowny manewr jak i bohaterstwo załogi i niezaprzeczalna jakość maszyn okrętu obciążanych maksymalnie przez wiele dni przysporzyły sławy okrętowi. Mechanik z "CALLIOPE", Henry George Bourke, został awansowany ze stanowiska staff engineer do fleet engineer w dniu 28 maja 1889 r., W uzasadnieniu napisano: "Za usługi na okręcie Jej Królewskiej Mości "Calliope" podczas ostatniego huraganu w Samoa". Bourke przypisał swój sukces wyższym niż przeciętne właściwościom węgla z West Coast w Nowej Zelandii który służył do ​​opalania kotłów; To oświadczenie przyciągnęło uwagę brytyjskiej admiralicji, która nakazała zakup tego właśnie węgla do napędzania swoich okrętów na tych wodach.