Karl Lautenschlager to amerykański analityk obronności, historyk marynistyki i badacz specjalizujący się w historii techniki morskiej, ewolucji strategii navalnej oraz wpływie innowacji technologicznych na rozwój marynarek wojennych. Przez wiele lat pracował jako Staff Defense Analyst w Los Alamos National Laboratory, a wcześniej był stypendystą Advanced Research Scholar w Naval War College w Newport. Jego dorobek publikacyjny obejmuje liczne artykuły naukowe i monografie poświęcone kluczowym zagadnieniom historii floty wojennej. Do najważniejszych prac Lautenschlagera należą: „Technology and the Evolution of Naval Warfare", opublikowana w prestiżowym periodyku „International Security" (tom 8, nr 2, jesień 1983), stanowiąca fundamentalną analizę relacji między postępem technicznym a zmianami w doktrynach morskich, oraz „The Submarine in Naval Warfare, 1901-2001", opublikowana w „International Security" (tom 11, nr 3, zima 1986-1987), będąca kompleksowym przeglądem ewolucji technologii okrętów podwodnych, ich możliwości operacyjnych i strategii ich użycia na przestrzeni całego XX wieku.
Brian Lavery (urodzony 18 lipca 1945) to brytyjski historyk marynarki, autor i emerytowany kustosz w Narodowym Muzeum Morskim w Greenwich w Londynie, Anglia. Lavery urodził się w Szkocji i wychował w Dumbarton. Po ukończeniu studiów Lavery pracował najpierw jako nauczyciel, następnie w branży poligraficznej, zanim stopniowo rozwinął swoje zainteresowania dziedzictwem morskim jako autor, konsultant i kurator, budując solidną reputację wysoce szanowanego autorytetu w tej dziedzinie. Pracował w Chatham Historic Dockyard przy wystawie Drewniane ściany. Przez 14 lat pracy w Narodowym Muzeum Morskim w Greenwich rozwinął nowoczesną politykę kolekcjonerską i pracował przy licznych wystawach, takich jak Seapower, All Hands i kilku galeriach w inwestycji Neptune Court. Regularnie wykładał na statkach wycieczkowych, w tym brał udział w wielu rejsach na takielowniku Sea Cloud oraz odbywa rejsy morskie po Wielkiej Brytanii i Europie. Tradycyjne Boats & Tall Ships nazywają go "jednym z czołowych historyków marynarki na świecie”.
James P. Lawford (właśc. James Philip Lawford, 1914–1996) to brytyjski oficer, historyk wojskowości i autor specjalizujący się w historii British Army, wojsk kolonialnych Indii Brytyjskich oraz okresu wojen napoleońskich. Jako badacz Lawford posiadał unikalne kwalifikacje łączące praktyczne doświadczenie wojskowe z rygorystycznym podejściem historycznym. Został mianowany oficerem w Indian Army w 1937 roku, a w następnym roku dołączył do 1. batalionu 16. Pułku Pendżabskiego. Służył w tym pułku aż do rozwiązania starej armii indyjskiej w 1947 roku, po czym przeniósł się do Royal Artillery, gdzie pełnił służbę do przejścia w stan spoczynku w 1961 roku w stopniu podpułkownika. Po zakończeniu kariery wojskowej został starszym wykładowcą w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst, gdzie kształcił przyszłych oficerów British Army.
Borys Nikołajewicz Lemaczko (1944 - 2009) (ros. Борис Николаевич Лемачко, ang. Boris Nikolayevich Lemachko) to rosyjski autor specjalizujący się w historii i technice wojennomorskiej. Autor licznych publikacji prasowych i książkowych, żywa skarbnica informacji o dziejach floty rosyjskiej i radzieckiej, niestrudzony tych dziejów popularyzator, współpracownik wielu roczników floty. Z Jego wspaniałych zbiorów materiałów ikonograficznych korzystali zarówno autorzy jak i wydawnictwa. Absolwent instytutu politechnicznego w syberyjskim Omsku, z wykształcenia inżynier technolog, przez dziesięciolecia kierownik techniczny i główny inżynier w zakładach przemysłowych. Od 1976 mieszkaniec Konakowa w rejonie Moskwy, przez ponad 50 lat życia, już od czasów szkoły średniej pasjonował się historią floty, poświęcając swemu hobby cały wolny czas i energię.
Hans Lengerer to wybitny niemiecki historyk marynistyki i badacz, powszechnie uznawany za jednego z największych na świecie autorytetów w dziedzinie historii Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii (IJN) oraz Austro-Węgierskiej Marynarki Wojennej (K.u.K. Kriegsmarine). Swoją przygodę z badaniem floty japońskiej rozpoczął już w 1969 roku, zainspirowany pracami Gustava Jensena i zachęcony przez wybitnych niemieckich historyków, takich jak Erich Gröner czy prof. Jürgen Rohwer. Przez dekady swojej działalności opublikował dziesiątki artykułów i książek, stając się kluczową postacią w udostępnianiu zachodniemu światu tajników azjatyckiej i austro-węgierskiej myśli technicznej w dziedzinie budowy okrętów.
Enrico Leproni to włoski badacz, historyk marynistyki i publicysta, który wniósł znaczący wkład w popularyzację historii technicznej Regia Marina (Królewskiej Marynarki Wojennej Włoch) na łamach czasopisma "Okręty Wojenne". W gronie międzynarodowych autorów współpracujących z polską redakcją, Leproni jest ceniony za odkrywanie mało znanych aspektów włoskiej myśli okrętowej. Enrico Leproni to autor, który w polskiej literaturze marynistycznej pełni rolę eksperta od elegancji i inżynierii włoskich okrętów. Jego teksty pozwalają zrozumieć, że włoskie jednostki były budowane według zupełnie innej filozofii niż brytyjskie czy amerykańskie – z naciskiem na estetykę, prędkość i innowacyjność technologiczną. Dzięki jego pracy, szczegóły konstrukcyjne najszybszych krążowników świata czy losy niszczycieli osłaniających konwoje do Afryki Północnej stały się dostępne dla polskich pasjonatów w formie profesjonalnych studiów historyczno-technicznych.
Ryszard Leszczyński to nieżyjący już (1945 – 2021) wybitny polski marynista, starszy oficer mechanik okrętowy, honorowy kapitan żeglugi wielkiej, doktor nauk historycznych, pisarz i publicysta morski. Autor trylogii "Tragedie rybackiego morza" dokumentującej powojenne katastrofy polskich statków rybackich i czterotomowego dzieła "Ginące frachtowce", opisującego z benedyktyńską starannością przebieg i przyczyny zatonięć statków powojennej polskiej marynarki handlowej, losy ich załóg oraz ponad 600 stronicowej, pierwszej w polskiej historiografii monografii dziejów floty pomocniczej, "Katastrofy i wypadki morskie floty pomocniczej PMH (1926 – 2016)", będącej Jego dysertacją doktorską, obronioną na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 11 października 2016 roku. Był absolwentem Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni w roku 1967 i Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego.
Jerzy Lewandowski to utalentowany polski rysownik i ilustrator specjalizujący się w tematyce marynistycznej, znany przede wszystkim z tworzenia precyzyjnych planów i rysunków technicznych okrętów. Jego główną platformą współpracy był magazyn "Okręty Wojenne", gdzie jego szczegółowe grafiki i plany ogólne wzbogacały liczne artykuły, stanowiąc nieocenione źródło wiedzy dla modelarzy redukcyjnych i miłośników historii floty. Lewandowski angażował się również w prace merytoryczne, czego dowodem jest współautorstwo (wspólnie z Jarosławem Malinowskim) obszernej publikacji o greckim krążowniku pancernym "GEORGIOS AVEROF". Jego talent i skrupulatność zostały również docenione na arenie międzynarodowej, o czym świadczy jego wkład w postaci rysunków technicznych (line drawings) do prestiżowej, anglojęzycznej publikacji "Warships of the Soviet Fleets 1939-1945". Dzięki jego pracy, polscy i zagraniczni odbiorcy zyskali dostęp do wiernych, technicznie poprawnych odwzorowań sylwetek jednostek z różnych epok.
Władimir Aleksandrowicz Lewickij (ros. Владимир Александрович Левицкий) to pochodzący z Mikołajowa inżynier okrętowy oraz historyk marynarki wojennej, uznawany w środowisku badaczy floty za wybitnego specjalistę w dziedzinie konstrukcji i historii okrętów wojennych z początku XX wieku. Jest absolwentem prestiżowego Mikołajowskiego Instytutu Budowy Okrętów im. admirała S.O. Makarowa, co pozwala mu na unikalne łączenie wiedzy czysto inżynieryjnej z rzetelnym, opartym na dokumentach archiwalnych warsztatem historycznym. Jego prace, charakteryzujące się głęboką analizą planów stoczniowych i danych technicznych, regularnie ukazują się w renomowanych periodykach i seriach naukowo-historycznych, takich jak czasopismo "Morskaja Kampanija” (Морская кампания) oraz monografie "Midel-szpangout” (Мидель-шпангоут) wydawnictwa Gangut.
Peter Lieb to niemiecki historyk wojskowości, urodzony w 1974 roku w Garmisch-Partenkirchen. Specjalizuje się w historii III Rzeszy i II wojny światowej, ze szczególnym uwzględnieniem zachodniego teatru działań wojennych oraz polityki okupacyjnej Wehrmachtu. Jest absolwentem Uniwersytetu w Monachium, gdzie uzyskał stopień doktora na podstawie pracy dotyczącej radykalizacji działań wojennych na Zachodzie w 1944 roku. Jego dysertacja została wyróżniona prestiżową nagrodą im. Wernera Hahlwega w 2006 roku i wydana drukiem w 2007 roku pod tytułem Konventioneller Krieg oder NS-Weltanschauungskrieg? Kriegführung und Partisanenbekämpfung in Frankreich 1943/44 („Wojna konwencjonalna czy wojna światopoglądowa NS? Prowadzenie wojny i walka z partyzantką we Francji 1943/44").
Jurij Aleksandrowicz Likin (ros. Юрий Александрович Ликин) to rosyjski historyk marynistyki działający w Królewcu (Kaliningradzie), specjalizujący się w historii Rosyjskiej Floty Imperatorskiej, a w szczególności w żaglowo-parowych kliperach z drugiej połowy XIX wieku (lata 1850–1890). Jego dorobek badawczy koncentruje się na szczegółowej analizie konstrukcji, procesów stoczniowych oraz służby operacyjnej tych specyficznych jednostek, opartej na rzetelnych materiałach archiwalnych.
Juan Luis Coello Lillo (urodzony w 1958 roku w Ciudad Real) to jeden z najbardziej uznanych współczesnych hiszpańskich historyków marynarki wojennej, wybitny specjalista w dziedzinie historii technicznej oraz operacyjnej Armada Española. Choć z wykształcenia jest licencjatem nauk ekonomicznych i biznesowych (Ciencias Económicas y Empresariales), to swoją pasję i ścieżkę badawczą w pełni poświęcił dziejom hiszpańskiej floty wojennej, skupiając się w szczególności na ewolucji okrętów od momentu wprowadzenia napędu mechanicznego w pierwszej połowie XIX wieku aż po czasy współczesne. Jego prace cieszą się ogromnym uznaniem w środowisku marynistycznym ze względu na rygorystyczne, stricte techniczne podejście do opisywanych konstrukcji, a także głębokie kwerendy przeprowadzane w krajowych archiwach morskich, takich jak Archivo General de la Marina "Álvaro de Bazán” w Viso del Marqués.
Karl Lautenschlager to amerykański analityk obronności, historyk marynistyki i badacz specjalizujący się w historii techniki morskiej, ewolucji strategii navalnej oraz wpływie innowacji technologicznych na rozwój marynarek wojennych. Przez wiele lat pracował jako Staff Defense Analyst w Los Alamos National Laboratory, a wcześniej był stypendystą Advanced Research Scholar w Naval War College w Newport. Jego dorobek publikacyjny obejmuje liczne artykuły naukowe i monografie poświęcone kluczowym zagadnieniom historii floty wojennej. Do najważniejszych prac Lautenschlagera należą: „Technology and the Evolution of Naval Warfare", opublikowana w prestiżowym periodyku „International Security" (tom 8, nr 2, jesień 1983), stanowiąca fundamentalną analizę relacji między postępem technicznym a zmianami w doktrynach morskich, oraz „The Submarine in Naval Warfare, 1901-2001", opublikowana w „International Security" (tom 11, nr 3, zima 1986-1987), będąca kompleksowym przeglądem ewolucji technologii okrętów podwodnych, ich możliwości operacyjnych i strategii ich użycia na przestrzeni całego XX wieku.
Brian Lavery (urodzony 18 lipca 1945) to brytyjski historyk marynarki, autor i emerytowany kustosz w Narodowym Muzeum Morskim w Greenwich w Londynie, Anglia. Lavery urodził się w Szkocji i wychował w Dumbarton. Po ukończeniu studiów Lavery pracował najpierw jako nauczyciel, następnie w branży poligraficznej, zanim stopniowo rozwinął swoje zainteresowania dziedzictwem morskim jako autor, konsultant i kurator, budując solidną reputację wysoce szanowanego autorytetu w tej dziedzinie. Pracował w Chatham Historic Dockyard przy wystawie Drewniane ściany. Przez 14 lat pracy w Narodowym Muzeum Morskim w Greenwich rozwinął nowoczesną politykę kolekcjonerską i pracował przy licznych wystawach, takich jak Seapower, All Hands i kilku galeriach w inwestycji Neptune Court. Regularnie wykładał na statkach wycieczkowych, w tym brał udział w wielu rejsach na takielowniku Sea Cloud oraz odbywa rejsy morskie po Wielkiej Brytanii i Europie. Tradycyjne Boats & Tall Ships nazywają go "jednym z czołowych historyków marynarki na świecie”. 
Borys Nikołajewicz Lemaczko (1944 - 2009) (ros. Борис Николаевич Лемачко, ang. Boris Nikolayevich Lemachko) to rosyjski autor specjalizujący się w historii i technice wojennomorskiej. Autor licznych publikacji prasowych i książkowych, żywa skarbnica informacji o dziejach floty rosyjskiej i radzieckiej, niestrudzony tych dziejów popularyzator, współpracownik wielu roczników floty. Z Jego wspaniałych zbiorów materiałów ikonograficznych korzystali zarówno autorzy jak i wydawnictwa. Absolwent instytutu politechnicznego w syberyjskim Omsku, z wykształcenia inżynier technolog, przez dziesięciolecia kierownik techniczny i główny inżynier w zakładach przemysłowych. Od 1976 mieszkaniec Konakowa w rejonie Moskwy, przez ponad 50 lat życia, już od czasów szkoły średniej pasjonował się historią floty, poświęcając swemu hobby cały wolny czas i energię.
Ryszard Leszczyński to nieżyjący już (1945 – 2021) wybitny polski marynista, starszy oficer mechanik okrętowy, honorowy kapitan żeglugi wielkiej, doktor nauk historycznych, pisarz i publicysta morski. Autor trylogii "Tragedie rybackiego morza" dokumentującej powojenne katastrofy polskich statków rybackich i czterotomowego dzieła "Ginące frachtowce", opisującego z benedyktyńską starannością przebieg i przyczyny zatonięć statków powojennej polskiej marynarki handlowej, losy ich załóg oraz ponad 600 stronicowej, pierwszej w polskiej historiografii monografii dziejów floty pomocniczej, "Katastrofy i wypadki morskie floty pomocniczej PMH (1926 – 2016)", będącej Jego dysertacją doktorską, obronioną na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 11 października 2016 roku. Był absolwentem Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni w roku 1967 i Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego.
Peter Lieb to niemiecki historyk wojskowości, urodzony w 1974 roku w Garmisch-Partenkirchen. Specjalizuje się w historii III Rzeszy i II wojny światowej, ze szczególnym uwzględnieniem zachodniego teatru działań wojennych oraz polityki okupacyjnej Wehrmachtu. Jest absolwentem Uniwersytetu w Monachium, gdzie uzyskał stopień doktora na podstawie pracy dotyczącej radykalizacji działań wojennych na Zachodzie w 1944 roku. Jego dysertacja została wyróżniona prestiżową nagrodą im. Wernera Hahlwega w 2006 roku i wydana drukiem w 2007 roku pod tytułem Konventioneller Krieg oder NS-Weltanschauungskrieg? Kriegführung und Partisanenbekämpfung in Frankreich 1943/44 („Wojna konwencjonalna czy wojna światopoglądowa NS? Prowadzenie wojny i walka z partyzantką we Francji 1943/44").
Juan Luis Coello Lillo (urodzony w 1958 roku w Ciudad Real) to jeden z najbardziej uznanych współczesnych hiszpańskich historyków marynarki wojennej, wybitny specjalista w dziedzinie historii technicznej oraz operacyjnej Armada Española. Choć z wykształcenia jest licencjatem nauk ekonomicznych i biznesowych (Ciencias Económicas y Empresariales), to swoją pasję i ścieżkę badawczą w pełni poświęcił dziejom hiszpańskiej floty wojennej, skupiając się w szczególności na ewolucji okrętów od momentu wprowadzenia napędu mechanicznego w pierwszej połowie XIX wieku aż po czasy współczesne. Jego prace cieszą się ogromnym uznaniem w środowisku marynistycznym ze względu na rygorystyczne, stricte techniczne podejście do opisywanych konstrukcji, a także głębokie kwerendy przeprowadzane w krajowych archiwach morskich, takich jak Archivo General de la Marina "Álvaro de Bazán” w Viso del Marqués.