Terrill J. Clements poświęcił większość swojego dorosłego życia na badanie American Volunteer Group, jego samolotów i pilotów, odkąd ukończył studia podyplomowe w Lincoln w Nebrasce.Obecnie mieszka w Seattle w stanie Waszyngton, a jego praca nad „Latającymi tygrysami” jest bez wątpienia jednym z najdokładniej zbadanych, opublikowanych prywatnie dokumentów drukowanych.
Chris Collingwood to brytyjski artysta, malarz historyczny i ilustrator specjalizujący się w sztuce militarnej, uznawany za utalentowanego twórcę panoram bitewnych, portretów żołnierzy i profili barwnych w literaturze militarnej. Jako badacz i artysta Collingwood posiada unikalne kwalifikacje łączące formalne wykształcenie artystyczne z głęboką pasją do historii wojskowości. Studiował w Berkshire College of Art w latach 1966–1970, a po ukończeniu nauki rozpoczął karierę w animacji, pracując jako artysta od scenografii w słynnym studiu Halas and Batchelor. W okresie „złotego wieku" projektowania okładek książkowych znalazł drogę do ilustracji okładek, projektowania plakatów filmowych oraz grafiki artystycznej dla wydawnictw.
Commander Richard Compton-Hall to brytyjski oficer Royal Navy, historyk i publicysta wojennomorski. Dołączył do Królewskiej Marynarki Wojennej w 1943 roku, w wieku 13 lat i został kadetem na HMS "LONDON". Pierwszy przydział na pokład okrętu podwodnego otrzymał w 1949 r. na HMS "SIRDAR", a następnie na HMS "TABARD" i HMS "AMBUSH". W latach 1958–1960 przebywał na wymianie z Grupą Rozwoju Okrętów Podwodnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w New London, Connecticut. Dowodził trzema łodziami podwodnymi: X-Craft "MINNOW" (1956–57), "SPRINGER" (1957–58) i "GRAMPUS" (1961–64). Dowodził także fregatą "ASHANTI", zanim przeszedł na emeryturę w 1968 r. Obecnie jest dyrektorem Muzeum Okrętów Podwodnych Królewskiej Marynarki Wojennej HMS "Dolphin" w Gosport w Hampshire. Jest autorem wielu książek i powszechnie jest uznawany za autorytet w dziedzinie okrętów podwodnych.
August Paul Cooke urodził się w Cooperstown w stanie Nowy Jork w czerwcu 1836 r. Ukończył Akademię Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1856 r. i został przydzielony do nowej fregaty śrubowej "WABASH" w Home Squadron do maja 1858 r. Cooke został awansowany do stopnia master w 1859 r. i do stopnia lieutenant.
Tom Cooper to austriacki analityk wojen powietrznych, historyk lotnictwa wojskowego i autor specjalizujący się w historii mniejszych sił powietrznych oraz konfliktów zbrojnych w regionach Bliskiego Wschodu, Afryki i Azji. Urodził się w 1970 roku w Wiedniu w Austrii. Jako badacz Cooper posiada unikalne kwalifikacje łączące praktyczne doświadczenie zawodowe z rygorystycznym podejściem analitycznym. Po karierze w międzynarodowym biznesie transportowym, podczas której zbudował szeroką sieć kontaktów na Bliskim Wschodzie i w Afryce, poświęcił się wąskoprofilowej analizie i pisaniu o mało znanych siłach powietrznych i konfliktach zbrojnych, gromadząc rozległe archiwa dokumentacyjne. Jego wczesna fascynacja lotnictwem wojskowym po II wojnie światowej ewoluowała w kierunku zainteresowania mniejszymi siłami powietrznymi, w szczególności lotnictwem arabskim i irańskim oraz wojną iracko-irańską, której badania prowadzi od końca lat 80. XX wieku.
Joe Copalman to amerykański autor, fotograf i publicysta specjalizujący się w tematyce lotnictwa wojskowego, ze szczególnym uwzględnieniem lotnictwa United States Marine Corps oraz współczesnych i historycznych samolotów bojowych US Navy. Jako badacz Copalman posiada solidne kwalifikacje akademickie – jest absolwentem Arizona State University, gdzie specjalizował się w powojennej historii politycznej, wojskowej i dyplomatycznej. Od 2013 roku zajmuje się profesjonalnie pisaniem o współczesnym i historycznym lotnictwie wojskowym, wypracowując sobie pozycję jednego z wiodących ekspertów w dziedzinie lotnictwa Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych.
Paul Cornish to historyk i kurator Imperial War Museum. Urodził się w Devon w 1959 roku. Jego edukacja akademicka rozpoczęła się w latach 1978-1981 na University of Birmingham, gdzie ukończył studia licencjackie (BA Hons) z zakresu historii średniowiecznej i nowożytnej (Medieval and Modern History). To solidne wykształcenie historyczne stanowiło fundament pod jego późniejszą specjalizację w dziedzinie historii wojskowości i muzealnictwa.
Patrice Courcelle (ur. 1950, północna Francja) to francuski artysta, historyk wojskowości i ilustrator specjalizujący się w sztuce militarnej, ze szczególnym uwzględnieniem epoki rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich. Urodzony w 1950 roku w północnej Francji, Courcelle od wczesnego dzieciństwa wykazywał głębokie zainteresowanie historią wojskowości. W wieku siedmiu lat, po zobaczeniu wystawy miniaturowych żołnierzy, rozwinął pasję do modelarstwa i rysunku, która towarzyszyła mu przez całe życie. Studiował przedmioty klasyczne i odbył krótkie szkolenie w École des Beaux-Arts w Lille, jednak zrezygnował z formalnej edukacji artystycznej na rzecz bezpośredniej nauki u mistrzów sztuki historycznej. Dzięki paryskiemu mistrzowi Eugène'owi Lelièpvre'owi Courcelle stał się spadkobiercą tradycji słynnych malarzy batalistycznych epoki Ludwika XIV.
Dr Ross H. Cowan to brytyjski historyk i autor specjalizujący się w historii wojskowości starożytnego Rzymu, z okazjonalnymi pracami poświęconymi szkockiej historii militarnej. Studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie w Glasgow, gdzie w 2003 roku obronił doktorat na temat elitarnych jednostek armii cesarskiego Rzymu – Gwardii Pretoriańskiej i Drugiego Legionu Partyjskiego. Obecnie mieszka i pracuje w okolicach Glasgow jako niezależny badacz i pisarz. Zainteresowania badawcze Rossa Cowana koncentrują się na strukturze, taktyce i życiu codziennym legionistów rzymskich, a także na kampaniach wojennych Republiki i Cesarstwa Rzymskiego.
Kent Rand Crawford to amerykański historyk i badacz, magister historii, doktor nauk, profesor historii naturalnej, specjalizujący się w historii uzbrojenia marynarki wojennej (naval ordnance). Przez ponad czterdzieści lat prowadził badania nad artylerią okrętową, ze szczególnym uwzględnieniem XIX-wiecznej techniki morskiej. Wykształcenie zdobył w Stanach Zjednoczonych, a przez wiele lat współpracował z kolegami po fachu w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Rosji. Obecnie na emeryturze, mieszka i pracuje w Kostaryce, gdzie kontynuuje swoje badania. Jest autorem około 50 publikacji naukowych, w tym monografii takich jak Identification of the Parameters of Naval Artillery (współautorstwo z N.W. Mitiukovem, Praga 2013) oraz artykułów poświęconych zagadkom historycznym, np. Mystery of the First Russian Rifle Naval Guns, analizującego dostawy brytyjskich dział systemu Blakely do Rosji w latach 60. XIX wieku. Jego prace, często powstające w międzynarodowej współpracy, łączą metody ilościowe z tradycyjną kwerendą źródłową, a tematyka obejmuje ewolucję artylerii morskiej, wpływy traktatów ograniczających zbrojenia oraz technologię uzbrojenia w epoce przejścia od żaglowców do okrętów pancernych. Publikacje dostępne są w bazach naukowych takich jak ResearchGate, Academia.edu czy w czasopiśmie Voennyi Sbornik.
Eddie J. Creek to brytyjski historyk lotnictwa wojskowego i autor specjalizujący się w historii lotnictwa niemieckiego z okresu II wojny światowej, ze szczególnym uwzględnieniem konstrukcji odrzutowych i bombowców Luftwaffe. Jako autor Creek jest współautorem licznych przełomowych publikacji poświęconych samolotom Luftwaffe, w tym monumentalnej czterotomowej serii "Me 262" wydanej w latach 1997–2000, stanowiącej kompleksowe opracowanie historii pierwszego operacyjnego myśliwca odrzutowego świata. Do jego najważniejszych prac należy również monografia "Heinkel He 177 Greif" z 2009 roku, poświęcona niemieckiemu bombowcowi strategicznemu.
Paul F. Crickmore to brytyjski ekspert lotniczy, fotograf i autor specjalizujący się w historii lotnictwa wojskowego, ze szczególnym uwzględnieniem legendarnych konstrukcji firmy Lockheed, takich jak samoloty rozpoznawcze A-12 i SR-71 Blackbird, myśliwiec stealth F-117 Nighthawk oraz myśliwiec McDonnell F-15 Eagle. Jako autor Crickmore jest uznawany za wiodącego dokumentalistę historii, dziedzictwa i legendy programów samolotów Blackbird. Jego pierwsza książka dla wydawnictwa Osprey Publishing została zamówiona 35 lat temu, a od tego czasu napisał łącznie 20 publikacji, w tym 12 dla Osprey. Jest również honorowym członkiem kilku stowarzyszeń weteranów programów A-12 i SR-71, co potwierdza jego wyjątkową pozycję w społeczności entuzjastów lotnictwa.
Terrill J. Clements poświęcił większość swojego dorosłego życia na badanie American Volunteer Group, jego samolotów i pilotów, odkąd ukończył studia podyplomowe w Lincoln w Nebrasce. Obecnie mieszka w Seattle w stanie Waszyngton, a jego praca nad „Latającymi tygrysami” jest bez wątpienia jednym z najdokładniej zbadanych, opublikowanych prywatnie dokumentów drukowanych.
Chris Collingwood to brytyjski artysta, malarz historyczny i ilustrator specjalizujący się w sztuce militarnej, uznawany za utalentowanego twórcę panoram bitewnych, portretów żołnierzy i profili barwnych w literaturze militarnej. Jako badacz i artysta Collingwood posiada unikalne kwalifikacje łączące formalne wykształcenie artystyczne z głęboką pasją do historii wojskowości. Studiował w Berkshire College of Art w latach 1966–1970, a po ukończeniu nauki rozpoczął karierę w animacji, pracując jako artysta od scenografii w słynnym studiu Halas and Batchelor. W okresie „złotego wieku" projektowania okładek książkowych znalazł drogę do ilustracji okładek, projektowania plakatów filmowych oraz grafiki artystycznej dla wydawnictw.
Tom Cooper to austriacki analityk wojen powietrznych, historyk lotnictwa wojskowego i autor specjalizujący się w historii mniejszych sił powietrznych oraz konfliktów zbrojnych w regionach Bliskiego Wschodu, Afryki i Azji. Urodził się w 1970 roku w Wiedniu w Austrii. Jako badacz Cooper posiada unikalne kwalifikacje łączące praktyczne doświadczenie zawodowe z rygorystycznym podejściem analitycznym. Po karierze w międzynarodowym biznesie transportowym, podczas której zbudował szeroką sieć kontaktów na Bliskim Wschodzie i w Afryce, poświęcił się wąskoprofilowej analizie i pisaniu o mało znanych siłach powietrznych i konfliktach zbrojnych, gromadząc rozległe archiwa dokumentacyjne. Jego wczesna fascynacja lotnictwem wojskowym po II wojnie światowej ewoluowała w kierunku zainteresowania mniejszymi siłami powietrznymi, w szczególności lotnictwem arabskim i irańskim oraz wojną iracko-irańską, której badania prowadzi od końca lat 80. XX wieku.
Joe Copalman to amerykański autor, fotograf i publicysta specjalizujący się w tematyce lotnictwa wojskowego, ze szczególnym uwzględnieniem lotnictwa United States Marine Corps oraz współczesnych i historycznych samolotów bojowych US Navy. Jako badacz Copalman posiada solidne kwalifikacje akademickie – jest absolwentem Arizona State University, gdzie specjalizował się w powojennej historii politycznej, wojskowej i dyplomatycznej. Od 2013 roku zajmuje się profesjonalnie pisaniem o współczesnym i historycznym lotnictwie wojskowym, wypracowując sobie pozycję jednego z wiodących ekspertów w dziedzinie lotnictwa Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych.
Paul Cornish to historyk i kurator Imperial War Museum. Urodził się w Devon w 1959 roku. Jego edukacja akademicka rozpoczęła się w latach 1978-1981 na University of Birmingham, gdzie ukończył studia licencjackie (BA Hons) z zakresu historii średniowiecznej i nowożytnej (Medieval and Modern History). To solidne wykształcenie historyczne stanowiło fundament pod jego późniejszą specjalizację w dziedzinie historii wojskowości i muzealnictwa.
Patrice Courcelle (ur. 1950, północna Francja) to francuski artysta, historyk wojskowości i ilustrator specjalizujący się w sztuce militarnej, ze szczególnym uwzględnieniem epoki rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich. Urodzony w 1950 roku w północnej Francji, Courcelle od wczesnego dzieciństwa wykazywał głębokie zainteresowanie historią wojskowości. W wieku siedmiu lat, po zobaczeniu wystawy miniaturowych żołnierzy, rozwinął pasję do modelarstwa i rysunku, która towarzyszyła mu przez całe życie. Studiował przedmioty klasyczne i odbył krótkie szkolenie w École des Beaux-Arts w Lille, jednak zrezygnował z formalnej edukacji artystycznej na rzecz bezpośredniej nauki u mistrzów sztuki historycznej. Dzięki paryskiemu mistrzowi Eugène'owi Lelièpvre'owi Courcelle stał się spadkobiercą tradycji słynnych malarzy batalistycznych epoki Ludwika XIV.