Okręty typu LORD NELSON były pancernikami I klasy. Konstrukcyjnie podobne do typu KING EDWARD VII, z niewielkimi zmianami w budowie kadłuba oraz artylerią pomocniczą o zwiększonym kalibrze.
Okręty typu SWIFTSURE zostały zaprojektowane przez Sir Reed'a dla floty Chile, jednak aby zapobiec prawdopodobnemu zakupowi przez Rosję zdecydowano się wcielić je do Royal Navy. Były to lekkie pancerniki II klasy, ze stosunkowo silną artylerią pomocniczą.
Okręty typu KING EDWARD VII były pancernikami I klasy. O 1000 ts, większe od poprzednich konstrukcji stanowiły zbiór nowatorskich rozwiązań, znacznie zwiększający ich potencjał bojowy.
Pancerniki typu DUNCAN to seria sześciu brytyjskich preddrednotów wybudowanych na przełomie XIX i XX wieku w odpowiedzi na szybkie rosyjskie pancerniki typu PIERIESWIET - stanowiły unikalny epizod w historii Królewskiej Marynarki Wojennej, w którym priorytetem projektowym stała się wysoka prędkość kosztem grubości opancerzenia. Wejście do służby jednostek tych jednostek zapewniło Royal Navy okręty zdolne do osiągania 19 węzłów, co czyniło je najszybszymi pancernikami swoich czasów, przewidzianymi głównie do zadań pościgowych oraz operowania na dalekich akwenach, w tym na Pacyfiku i Morzu Śródziemnym.
Pancerniki typu LONDON stanowiły nieznacznie zmodyfikowaną podklasę brytyjskich pancerników typu FORMIDABLE, zbudowaną dla Royal Navy na przełomie XIX i XX wieku (wodowane w latach 1899-1902). Wyposażone w standardowe dla tej ery uzbrojenie główne (cztery działa kal. 305 mm), wyróżniały się przede wszystkim ulepszonym, bardziej jednolitym opancerzeniem ze stali Kruppa oraz poprawioną konstrukcją kadłuba. Choć wraz z pojawieniem się drednotów szybko stały się technologicznie przestarzałe, pięć jednostek tego typu aktywnie służyło podczas I wojny światowej, biorąc udział w kluczowych operacjach, takich jak kampania dardanelska, zanim ostatecznie wycofano je ze służby i złomowano w latach 20. XX wieku.
Pancerniki typu FORMIDABLE stanowiły bezpośrednie rozwinięcie wcześniejszych jednostek typu CANOPUS, kontynuując brytyjską dążność do budowy szybkich i silnie uzbrojonych okrętów liniowych. W przeciwieństwie do swoich lżejszych poprzedników, zaprojektowanych z uwzględnieniem restrykcyjnych limitów tonażowych dla żeglugi na Daleki Wschód, nowa seria porzuciła wymuszone kompromisy na rzecz znacznie grubszego pancerza i większej wyporności. Pozwoliło to na uzyskanie pełnowartościowych, ciężkich okrętów o doskonałej dzielności morskiej, które na długie lata zdominowały wody Imperium jako jedne z najbardziej klasycznych przedstawicieli ery przeddrednotów.
Okręty typu CANOPUS były pancernikami I klasy zaprojektowanymi na wzór okrętów typu MAJESTIC, jednak były mniejsze i szybsze. Zaprojektowane z myślą o służbie na odległych akwenach Dalekiego Wschodu, stanowiły udany kompromis między siłą ognia a mobilnością. Wprowadzenie nowatorskich pancerzy Kruppa oraz kotłów wodnorurkowych pozwoliło na redukcję wyporności przy jednoczesnym zwiększeniu prędkości i zachowaniu solidnej ochrony. Ich wielkość została dostosowana do Kanału Sueskiego, który to kanał musiały pokonać w drodze na miejsce pełnienia służby.
Okręty typu MAJESTIC były pancernikami I klasy zaprojektowanymi w taki sposób by połączyć najlepsze cechy dwóch typów: ROYAL SOVEREIGN oraz RENOWN. Zastosowano w nich działa 305 mm (12 in.) Mk. VIII, które były wykonane w technologii wykorzystującej wynalazek lufy wewnętrznej i koszulki zewnętrznej zbrojonej drutem. Ich potencjał bojowy był znacznie większy niż dotychczas używanych pancerników.
HMS "RENOWN" był pancernikiem II klasy będący nieco powiększoną i zmodernizowaną wersją pancerników typu CENTURION. W odróżnieniu od swoich poprzedników zwiększono wymiary okrętu, użyto cięższej artylerii pomocniczej oraz zwiększono prędkość i wytrzymałość okrętu. Cały pancerz został wykonany ze stali NS.
Okręty typu CENTURION były pancernikami II klasy zaprojektowanymi przez Sir Williama White'a do służby na Dalekim Wschodzie. Zasadniczo były mniejszymi kopiami pancerników typu ROYAL SOVEREING.