Niszczyciel HMS "KANGAROO" został rozpoczęty jako prywatna inwestycja w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne. Konstrukcyjnie stanowił niewielką modyfikację wcześniejszego typu MYRMIDON. Został zakupiony przez Admiralicję w maju 1900 r.
1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Ludzie:
Załoga
63 oficerów i marynarzy
Projekt
W ramach programu rozbudowy floty 1900 - 1901 Programme zaplanowano zwiększyć liczebność floty o cztery niszczyciele 30-węzłowe (3 ze stoczni Clydebank (Brown, nie Thomson) oraz jeden ze stoczni Palmers). Wszystkie te okręty miały jedną wspólną cechę - nie zostały zamówione w stoczniach, a zakupione w nich już po rozpoczęciu budowy. Obie stocznie przewidując koniunkturę w zakresie zakupów kolejnych jednostek, rozpoczęły budowę z własnej inicjatywy licząc na przychylność Admiralicji. Po okresie negocjacyjnym zakupiono 9 maja 1900 r. w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne rozpoczęty już niszczyciel. Konstruktorzy stoczni projektując ten okręt bazowali na wcześniejszych niszczycielach z tej stoczni, jednostkach typu MYRMIDON, a w szczególności na HMS "SYREN". 30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu B należał właśnie niszczyciel HMS "KANGAROO".
Konstrukcja
Kadłub
HMS "KANGAROO" konstrukcyjnie był niemal identyczny z ostatnim niszczycielem zbudowanym w stoczni Palmers, HMS "SYREN". Wyporność pełna liczyła 420 ts, długość całkowita wynosiła 66,98 m (219 ft 9 in), szerokość 6,32 m (20 ft 9 in) natomiast zanurzenie 2,72 m (8 ft 11 in). Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Podobnie jak w typie MYRMIDON zastosowano układ czterokominowy, z dwoma środkowymi kominami umieszczonymi bardzo blisko siebie. Jak większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Okręty były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.
Napęd
Okręt został wyposażony w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Reed, które były umieszczone w dwóch oddzielnych kotłowniach. Okręty posiadały cztery kominy, każdy odprowadzał spaliny z jednego z kotłów. Oba środkowe znajdowały się bardzo blisko siebie. Zgodnie z zaleceniami Admiralicji były przystosowane do opalania zarówno ropą jak i węglem. Kotły generowały parę o ciśnieniu 250 psi. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953"można znaleźć informacje na temat osiągów tych niszczycieli podczas prób na których HMS "KANGAROO" osiągnął prędkość 30,184 węzła.
Służba
29.12.1899
Rozpoczęcie budowy okrętu w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne pod numerem stoczniowym 787 jako prywatna inwestycja stoczni.
09.05.1900
Zakupienie okrętu przez Royal Navy.
08.09.1900
Wodowanie okrętu.
07.1901
Ukończenie budowy okrętu.
08.1901
Okręt został wcielony do służby i przydzielony do Mediterranean Station.
08.1902
Okrę wraz z innymi okrętami Mediterranean Fleet odwiedził Lemnos. W następnym miesiącu okręty odwiedziły Nauplia i Souda Bay na Krecie.
1905
Okręt wrócił do Wielkiej Brytanii.
1906
Okręt przydzielono do 1. Destroyer Division.
1910 - 1912
Okręt został przydzielony do 4. Destroyer Flotilla z bazą w Portsmouth.
30.08.1912
Dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należał właśnie niszczyciel HMS "KANGAROO". Od 30 września 1913 r. na okrętach tego typu malowano literę "C" na kadłubie oraz na jednym z kominów.
1913
Okręt przydzielono do 6. Destroyer Flotilla.
08.1914
Flotylla została przeniesiona do Dover po rozpoczęciu wojny. W trakcie wojny wraz z flotyllą uczestniczył w działaniach przeciwminowych i przeciwko okrętom podwodnym. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer P02, od 1 września 1915 r. numer D82, natomiast od 1 stycznia 1918 r. numer D48.
1919
Okręt został zdjęty ze służby i umieszczony na liście okrętów do zbycia.
23.02.1920
Okręt został sprzedany dla M. Yates, jednak został odsprzedany dla Thos W Ward i złomowany w Milford Haven.
Znani dowódcy (przydziały)
16.07.1901 - 14.08.1901
Lieutenant Arthur J. Davies (na czas manewrów)
14.08.1901 - 20.10.1903
Lieutenant in Command Charles E. W. Pyddoke
20.10.1903 - 01.02.1905
Lieutenant & Commander Rowland H. Bather
01.02.1905 - 18.09.1905
Commander John Luce
10.1905 - 28.05.1906
Lieutenant & Commander William G. Howard
28.05.1906 - 01.01.1907
Lieutenant & Commander William S. F. Forbes
01.01.1907 - 24.01.1908
Lieutenant & Commander Hugh T. Prichard
29.01.1908 - 18.08.1908
Commander Hubert S. Cardale
18.08.1908 - 29.06.1910
Commander Henry C. R. Brocklebank
15.08.1910 - 1911
Lieutenant & Commander Anthony L. H. D. Coke
09.08.1911 - 23.05.1912
Lieutenant & Commander Charles L. Fox
29.07.1912 - 06.01.1915
Lieutenant-Commander Montague R. Bernard
06.01.1915 - ?
Lieutenant & Commander Henry Forrester
26.04.1916 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command Donald Mansfield
01.01.1917 - ?
Acting Lieutenant-Commander R.N.R. (emerytowany) Donald Mansfield
03.11.1918 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command William G. Busk-Wood
Galeria
Kangaroo (1900) - Historia wojen
HMS Kangaroo
Zdjęcie z 1901 r. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Kangaroo
Zdjęcie z 1909 r.
HMS Kangaroo
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Kangaroo
Data zdjęcia nieznana.
Źródła: - Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe. - Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing - Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953. Часть 1. - "Галея Принт", 2012