Stocznia R.W. Hawthorn Leslie & Co., Hebburn-on-Tyne była jedną z pierwszych stoczni do której zwróciła się Admiralicja zamawiając kolejne niszczyciele w ramach programu rozbudowy floty 1898 - 1899 Naval Estimates. Zwrócono się do niej głównie dlatego, iż wcześniejsze niszczyciele 30-węzłowe zbudowane w tej stoczni, okręty typu CHEERFUL zostały bardzo pochlebne opinie.
1550 mil morskich przy prędkości 11 węzłów (spotyka się czasami wielkość1615 mil morskich przy 11 węzłach)
Opancerzenie:
Brak
Uzbrojenie:
Początkowe
1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Ludzie:
Załoga
63 oficerów i marynarzy
Projekt
Oryginalnie program rozbudowy floty 1898 -1899 Programme nie obejmował niszczycieli, jednak w lipcu 1898 r. House of Commons zatwierdził program uzupełniający (1898 - 1899 Naval Estimates) obejmujący cztery pancerniki, cztery krążowniki i dwanaście niszczycieli. Początkowo program zakładał szybką budowę okrętów według powielonych planów wcześniejszych 30-węzłowców. Jednakże First Lord Sir George Goschen zasugerował, iż należy się skupić bardziej na silnej budowie strukturalnej okrętów niż na ich prędkości, preferując tym samym wcześniejsze konstrukcje niszczycieli 27-węzłowych. Według niego były to okręty rzadziej przebywające w doku z powodu awarii i nie ulegały im tak często jak niszczyciele 30-węzłowe. Jednak ostatecznie jego obawy zostały rozproszone, przekonano go iż konstrukcyjnie 30-węzłowce "dojrzały" już wystarczająco, iż można zaufać konstruktorom. Ostatecznie z listy przypisanych nazw z dnia 11 kwietnia 1899 r. budowniczymi kolejnych okrętów w 1898 - 1899 Naval Estimates zostały stocznie Hawthorn Leslie (trzy okręty), Palmers (trzy okręty), Fairfield (dwa okręty), Laird (dwa okręty), Doxford (jeden okręt) i Vickers (jeden okręt).
Zakwalifikowanie niszczyciela HMS "PETEREL" do programu rozbudowy floty 1897 - 1898 Naval Estimates również rodzi nieco kontrowersji. O ile sam niszczyciel (a raczej data rozpoczęcia jego budowy) jest odbierane przez wiele materiałów źródłowych jako przydział do 1897 - 1898 Naval Estimates, to jednak w momencie jego rozpoczęcia był on prywatną inwestycją stoczni, nie powstał na zamówienie Admiralicji. Przyporządkowanie go do tego, a nie innego planu rozbudowy floty podano za "Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905". W rzeczywistości powinien być zaliczony do 12 niszczycieli powstałych w ramach planu rozbudowy 1898 - 1899 Naval Estimates.
Stocznia R.W. Hawthorn Leslie & Co., Hebburn-on-Tyne swoimi poprzednimi niszczycielami 30-węzłowymi typu CHEERFUL wywarła bardzo pozytywne wrażenie na Admiralicji. Powszechnie uważano te niszczyciele jako jedne z najlepszych przedstawicieli serii 30-węzłowców. 30 marca 1899 r. zlecono więc zbudowanie kolejnych trzech okrętów, z zaleceniem wzorowania się na typie CHEERFUL, jednak dopuszczając zmiany konstrukcyjne polepszające i tak dobre parametry konstrukcji. Zalecenia obejmowały również takie dostosowanie kotłów, aby można było je opalać zarówno węglem jak i ropą. 30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie niszczyciele typu GREYHOUND.
Konstrukcja
Kadłub
Wyporność pełna okrętów liczyła 430 ts Długość całkowita wynosiła 65,38 m (214 ft 6 in), szerokość 6,43 m (21 ft 1 in) natomiast zanurzenie od 1,57 m (5 ft 2 in) do 1,85 m (6 ft 0¾ in). Istnieją spore rozbieżności co do wymiarów tych okrętów w danych źródłowych. Różnice podane są w tabeli danych taktyczno - technicznych. Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Konstrukcyjnie te okręty bazowały na bardzo udanym typie CHEERFUL, podobnie również charakteryzowały się zastosowaniem trzech kominów, z których środkowy był nieco szerszy od innych, gdyż odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Podobnie jak większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Okręty były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.
Napęd
Okręty zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Yarrow, które były umieszczone w dwóch oddzielnych kotłowniach. Dwa środkowe kotły odprowadzały spaliny przez jeden, nieco szerszy komin. Zgodnie z zaleceniami Admiralicji były przystosowane do opalania zarówno ropą jak i węglem. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953"można znaleźć informacje na temat osiągów tych niszczycieli podczas prób. HMS "GREYHOUND" osiągnął przy mocy 6141 ihp i 398,6 obrotach na minutę prędkość 30,330 węzła, HMS "RACEHORSE" przy 399,9 obrotach na minutę i mocy 6105 ihp osiągnął prędkość 30,346 węzła, natomiast HMS "ROEBUCK" osiągnął tą sama prędkość przy 6537 ihp i 396,9 obrotach na minutę.
Służba
HMS Greyhound
30.03.1899
Zatwierdzenie okrętów do budowy.
11.04.1899
Zatwierdzenie nazw dla okrętów.
18.07.1899
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne pod numerem stoczniowym 377.
06.10.1900
Wodowanie okrętu.
01.1902
Ukończenie budowy okrętu. Koszt okrętu wyniósł 61 066 funtów. Po zakończeniu budowy okręt wcielono do East Coast Flotilla, Channel Fleet.
05.1902
Załoga niszczyciela została przeniesiona na bliźniaczy HMS "ROEBUCK".
30.08.1912
Dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie niszczyciele typu GREYHOUND. Od 30 września 1913 r. na okrętach tego typu malowano literę "C" na kadłubie oraz na jednym z kominów.
1913
Okręt został przydzielony do 6. Destroyer Flotilla, jako tender dla okrętu - bazy, byłego krążownika HMS "ATTENTIVE" z bazą w Dover. W czasie wojny wraz z flotyllą uczestniczył głównie w patrolach przeciwko okrętom podwodnym i przeciwminowych na obszarze Dover Barrage. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer P01, od 1 września 1915 r. numer D59, od 1 stycznia 1918 r. D44, natomiast od 13 września 1918 r. numer H43.
22.08.1915 - 19.11.1915
W tym okresie okręt wraz z HMS "MERMAID" i HMS "RACEHORSE" uczestniczył w operacjach przeciwko okrętom podwodnym przy wybrzeżach Belgii.
11.1916
Okręt został przeniesiony do 7. Destroyer Flotilla z bazą w Humber. Zadania tej flotylli również polegały głównie na patrolowaniu obszaru wschodniego wybrzeża Anglii.
11.1918
Okręt po zakończeniu działań wojennych został zdjęty ze służby i oczekiwał na dalszy los w rezerwie.
10.06.1919
Okręt został sprzedany dla Clarkeson, Whitby z przeznaczeniem na złom.
Znani dowódcy (przydziały)
26.02.1902 - 07.05.1902
Commander Marcus Rowley Hill
18.03.1902 - 07.05.1902
Lieutenant John C. Hamilton
21.07.1903 - 18.08.1903
Commander John F. E. Green
10.12.1903 - ?
Lieutenant Bernard J. H. Ward
10.01.1904 - 15.09.1904
Commander Wilmot S. Nicholson
03.01.1905 - 23.05.1905
Lieutenant & Commander V. E. B. Phillimore
23.05.1905 - 01.01.1906
Lieutenant-Commander Frederick H. Hallowes
01.01.1906 - 28.05.1906
Commander V. E. B. Phillimore
28.05.1906 - 11.09.1906
Lieutenant & Commander Denis G. Thynne
05.02.1907 - 17.12.1907
Lieutenant & Commander Herbert R. Stokes
17.12.1907 - 28.04.1910
Lieutenant & Commander Evelyn L. Beridge Boothby
30.04.1910 - 15.08.1910
Lieutenant & Commander Maurice B. R. Blackwood
15.08.1910 - 20.02.1911
Lieutenant & Commander Thomas G. Carter
02.11.1911 - 21.10.1912
Lieutenant & Commander John P. Gibbs
21.10.1912 - 17.01.1914
Lieutenant & Commander Cyril P. Franklin
17.01.1914 - 06.09.1914
Lieutenant-Commander Lawrence D'O. Bignell
06.09.1914 - 14.01.1915
Lieutenant-Commander William C. Castle
10.02.1915 - 04.10.1916
Lieutenant in Command Edward P. U. Pender
22.11.1915 - 15.09.1916
Lieutenant in Command Frederic T. Peters
07.09.1916 - 10.10.1916
Lieutenant R.N.R. in Command Ronald C. Glazebrook
14.10.1916 - 31.01.1917
Lieutenant R.N.R. in Command Arthur P. Melsom
10.03.1917 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command William Devlin
HMS Racehorse
30.03.1899
Zatwierdzenie okrętów do budowy.
11.04.1899
Zatwierdzenie nazw dla okrętów.
23.10.1899
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne.
08.11.1900
Wodowanie okrętu.
03.1902
Ukończenie budowy okrętu. Po zakończeniu budowy okręt wcielono do East Coast Flotilla, Channel Fleet.
05.1902
Na niszczyciel została przeniesiona załoga z niszczyciela HMS "MERMAID". Okręt został wcielony do służby w Chatham z przydziałem do Medway Instructional Flotilla.
16.08.1902
Okręt wziął udział w Rewii Floty z okazji koronacji Króla Edwarda VII.
1909
Okręt został przydzielony do 2. Destroyer Flotilla.
30.08.1912
Dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie niszczyciele typu GREYHOUND. Od 30 września 1913 r. na okrętach tego typu malowano literę "C" na kadłubie oraz na jednym z kominów.
1913
Okręt został przydzielony do 6. Destroyer Flotilla, jako tender dla okrętu - bazy, byłego krążownika HMS "ATTENTIVE" z bazą w Dover. W czasie wojny wraz z flotyllą uczestniczył głównie w patrolach przeciwko okrętom podwodnym i przeciwminowych na obszarze Dover Barrage. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer P15, od 1 września 1915 r. numer D66, natomiast od 1 stycznia 1918 r. D71.
28.10.1914
Okręt uczestniczył w operacjach przeciwko okrętom podwodnym przy wybrzeżach Belgii.
22.08.1915 - 19.11.1915
W tym okresie okręt wraz z HMS "MERMAID" i HMS "RACEHORSE" uczestniczył w operacjach przeciwko okrętom podwodnym przy wybrzeżach Belgii.
1919
Okręt po zakończeniu działań wojennych został zdjęty ze służby i oczekiwał na dalszy los w rezerwie.
23.03.1920
Okręt został sprzedany dla M Yates i złomowany w Milford Haven.
Znani dowódcy (przydziały)
08.05.1902 - 16.07.1902
Commander John Frederick Ernest Green
19.06.1903 - 1904
Commander Charles F. Corbett
1904 - 27.08.1904
Lieutenant & Commander John Kiddle
03.01.1905 - 01.04.1905
Commander Arthur H. Oldham
01.04.1905 - 01.01.1906
Lieutenant & Commander Rupert S. Gwatkin-Williams
01.01.1906 - 16.10.1906
Lieutenant in Command Frank F. Rose
16.10.1906 - 11.1909
Lieutenant & Commander Hugh D. Marryat
11.1909 - 24.01.1910
Lieutenant & Commander George B. Hartford
24.01.1910 - 03.04.1910
Lieutenant & Commander George H. Knowles
14.06.1910 - 14.08.1910
Lieutenant & Commander Frederic B. Coppin
15.08.1910 - 25.03.1911
Lieutenant & Commander Cyril Callaghan
25.03.1911 - 11.1911
Lieutenant & Commander Edmund A. T. de P. de la Poer
20.02.1912 - 13.12.1914
Lieutenant in Command Edward P. U. Pender
27.02.1915 - 24.03.1915
Lieutenant in Command Walter O. H. Lambert
24.03.1915 - 19.09.1916
Lieutenant in Command Guy L. Warren
04.10.1916 - 30.04.1918
Lieutenant R.N.R. in Command Harry Welch
08.11.1918 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command Ernest W. R. Avery
HMS Roebuck
30.03.1899
Zatwierdzenie okrętu do budowy.
11.04.1899
Zatwierdzenie nazw dla okrętów.
02.10.1899
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne.
04.01.1901
Wodowanie okrętu.
18.09.1901
Okręt przybył do Chatham Dockyard gdzie rozpoczęto proces doposażania okrętu.
03.1902
Ukończenie budowy okrętu. Po zakończeniu budowy okręt wcielono do East Coast Flotilla, Channel Fleet.
05.1902
Na niszczyciel została przeniesiona załoga z bliźniaczego niszczyciela HMS "GREYHOUND". Okręt został wcielony do służby w Chatham z przydziałem do Medway Instructional Flotilla.
16.08.1902
Okręt wziął udział w Rewii Floty z okazji koronacji Króla Edwarda VII.
1910
Okręt został przydzielony do 4. Destroyer Flotilla z bazą w Portsmouth.
30.08.1912
Dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie niszczyciele typu GREYHOUND. Od 30 września 1913 r. na okrętach tego typu malowano literę "C" na kadłubie oraz na jednym z kominów.
1913
Okręt został przydzielony do Portsmouth Local Defence Flotilla jako tender dla HMS "POMONE". Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer D53, od 1 września 1915 r. numer D67, natomiast od 1 stycznia 1918 r. D72.
1914
Po rozpoczęciu wojny okręt został przydzielony do zadań szkoleniowych dla kadetów. Okręt znajdował się pod rozkazami Commander-in-Chief, Portsmouth natomiast szkolenie kadetów odbywało się w Dartmouth.
12.1918
Okręt został zdjęty ze służby i oczekiwał na dalszy los w rezerwie.
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Greyhound
Zdjęcie z 1906 r. Z zasobów Forum Okrętów Wojennych (www.fow.pl).
HMS Greyhound
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Greyhound
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Greyhound
Zdjęcie z 1901 r. przedstawiające okręt w suchym doku.
HMS Greyhound
Zdjęcie przedstawiające gości wraz z matką chrzestna okrętu, podczas wodowania.
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Forum Okrętów Wojennych (www.fow.pl).
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Racehorse
Zdjęcie z 1901 r. Z zasobów Tyne & Wear Archives & Museums.
HMS Racehorse
Data zdjęcia nieznana.
HMS Roebuck
Zdjęcie z 1902 r. Z zasobów Imperial War Museums.
Źródła: - Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe. - Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing - Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953. Часть 1. - "Галея Принт", 2012