Albert (1883)

Kadłub okrętu był zbudowany ze stali. Ze względu na konieczność przenoszenia odrzutu potężnego, 8-calowego działa montowanego w części dziobowej, szkielet wzdłużny i poprzeczny został mocno usztywniony i wzmocniony grubszą płytą pod łożem armaty. "ALBERT" reprezentował typowy wariant kanonierki przybrzeżnej (flat-iron). Posiadał obły, szeroki kadłub o płaskim dnie (długość 35,05 m (115 ft 0 in) przy szerokości aż 7,62 m (25 ft 0 in), co dawało stosunek długości do szerokości na poziomie zaledwie 4,6:1) oraz bardzo niską wolną burtę. Uniemożliwiało to skuteczne pływanie po wzburzonym oceanie, ale zapewniało stabilną platformę strzelecką na płytkich i spokojniejszych wodach zatoki Port Phillip. Kadłub podzielono na przedziały wodoszczelne za pomocą grodzi, co miało zwiększyć pływalność jednostki w razie przebicia poszycia. Część dziobowa była zdominowana przez stanowisko i podnośniki amunicji dla głównego działa, podczas gdy śródokręcie zajmowały kotłownie i maszynownia.

Okręt posiadał dedykowaną prądnicę napędzaną małą maszyną parową, co pozwalało na zasilanie wewnętrznego oświetlenia elektrycznego. Na pokładzie zamontowano również reflektor bojowy, przeznaczony do wykrywania i oświetlania nocnych atatków wroga oraz do komunikacji błyskowej. Na żurawikach po bokach kadłuba okręt przenosił zestaw łodzi pomocniczych, w tym szalupę wiosłową oraz wielozadaniowy kuter roboczy, wykorzystywane do transportu załogi, inspekcji oraz prac kotwicznych. Z racji wykorzystywania okrętu do funkcji pomocniczych i manewrowych w otoczeniu wąskich przesmyków zatoki, w okolicy dziobu zamontowano mocny, parowy wciągarkowy mechanizm kotwiczny. Silny osprzęt holowniczy na rufie okazał się na tyle praktyczny, że po wycofaniu okrętu z pierwszej linii ułatwił jego późniejszą przebudowę na holownik portowy.

Okręt nie posiadał opancerzenia.

Okręty uzbrojono początkowo w 1 działo 203 mm (8 in) L/26 12,5-tonowe (12,5-ton) Mk. VII (Elswick Pattern D) BL, 1 działo 152 mm (6 in) L/30 4-tonowe (4-ton) BL Mk. V (Elswick Patteron K), 2 działa 66 mm (2,6 in) L/28 9-funtowe (9 pdr) 5 cwt RBL oraz 2 karabiny maszynowe (kartaczownice) 25 mm (1 in) Nordenfelt Mk. III.

Na dziobie znajduje się 8-calowe działo o masie 12,5 tony, z możliwością obrotu o 15 stopni w stronę każdej z burt. Miało ono długość 5,87 m (19 ft 3 in), a jego maksymalny ładunek miotający wynosi 100 funtów (45,4 kg) prochu, natomiast mniejszy ładunek to 65 funtów (29,5 kg) prochu gruboziarnistego (pebble powder). Pocisk z tego działa o średniej wadze 180 funtów (81,6 kg) był w stanie przebić pancerz z zgrzewanego żelaza o grubości 14,5 cala (36,8 cm). Na rufie umieszczono 4-tonowe działo 6-calowe, zamontowane na lawecie obrotowej. Jego długość wynosiła 4,45 m (14 ft 7 in) (4,45 m). Średnia waga pocisku to 70 funtów (31,8 kg), a maksymalny ładunek miotający wynosi 42 funty (19,1 kg) prochu. Pocisk ten potrafi przebić do 11,5 cala (29,2 cm) pancerza ze zgrzewanego żelaza. Okręt posiadał również dwie 9-funtówki zamontowane na śródokręciu (na burtach), z których każda ważyła 5 cetnarów (ok. 254 kg). Masa pocisku wynosiła 9 funtów (4,1 kg), a ładunek miotający 2,5 funta (1,1 kg) drobnoziarnistego prochu karabinowego. Okręt przenosił również dwie czterolufowe kartaczownice Nordenfeldta.

Okręt otrzymał dwie 2-cylindrowe poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonymi korbowodami podwójnego rozprężania, wyprodukowane w zakładach R & W Hawthorn, Newcastle, napędzające każda po jednej śrubie. Średnica cylindrów wysokiego ciśnienia wynosi 43,2 cm (17 in), a cylindrów niskiego ciśnienia 66 cm (26 in). Skok tłoka wynosił 38,1 cm (1 ft 3 in). Maszyny uzyskiwały łączną średnią moc indykowaną bliską 400 KM. Średnie (pomiarowe) ciśnienie w cylindrze wysokiego ciśnienia prawej burty wynosiło 39,4 funta/cal² (2,71 bara), a niskiego ciśnienia 16,75 funta/cal² (1,15 bara); z kolei po stronie lewej burty wynosiło odpowiednio 37,83 funta/cal² (2,61 bara) dla wysokiego i 15,34 funta/cal² (1,06 bara) dla niskiego ciśnienia. Podczas rejsu próbnego osiągnięto prędkość 10,18 węzła. Kotły, paleniska oraz śruby były nieco mniejsze niż te kanonierce "VICTORIA". Jak wspomniano w doniesieniach prasowych z epoki całość sprawowała się znakomicie podczas rejsu do Australii. Mimo posiadania napędu parowego, okręt wyposażono w pomocnicze ożaglowanie typu szkuner (dwa maszty). Żagle wykorzystywano głównie podczas długiego rejsu z Wielkiej Brytanii do Australii, aby zaoszczędzić węgiel, oraz podczas rutynowych rejsów patrolowych przy sprzyjającym wietrze.