Dziewiąty numer rosyjskiego magazynu "Морская кампания" z 2017 roku stanowi monograficzny zbiór zatytułowany «Суперэсминцы Великой войны» (Super-niszczyciele Wielkiej Wojny). Jest on w całości poświęcony największym i najpotężniejszym okrętom klasy niszczycieli z okresu I wojny światowej. Autorem wszystkich artykułów wchodzących w skład tego wydania jest Siergiej Patianin.
Poniżej znajdują się rosyjskie nazwy poszczególnych rozdziałów:
- Эскадренный миноносец «Свифт» (Niszczyciel eskadrowy "SWIFT") - Pierwszy rozdział opisuje brytyjskiego lidera niszczycieli HMS "SWIFT", który został zwodowany w 1907 roku. Okręt ten był unikalnym eksperymentem i produktem nieustępliwych dążeń admirała "Jackie" Fishera do stworzenia idealnego, szybkiego lidera flotylli. W artykule szczegółowo omówiono jego konstrukcję, turbiny parowe, historię służby oraz fakt, że ze względu na ogromny koszt i ograniczoną prędkość pozostał on w Royal Navy jako pojedynczy, niepowtarzalny projekt ("one-off design").
- Легкие скауты типа «Карло Мирабелло» (Lekkie skauty / okręty zwiadowcze typu "CARLO MIRABELLO") - Druga część monografii skupia się na włoskich okrętach zwiadowczych, tzw. "esploratori", zbudowanych dla Regia Marina podczas I wojny światowej. Zostały one zaprojektowane jako powiększone wersje współczesnych im niszczycieli, które miały pełnić funkcję jednostek dowodzenia i liderów flotylli. Tekst analizuje ich parametry techniczne, w tym uzbrojenie artyleryjskie i torpedowe, a także przedstawia dalsze losy tych jednostek, z których niektóre służyły i były przebudowywane na eskortowce aż do czasów II wojny światowej.
- «Большие эсминцы» проекта 1916 года ("Wielkie niszczyciele" / "Duże torpedowce" projektu 1916 roku) - Ostatni rozdział dotyczy niemieckich "Großes Torpedoboot" (Wielkich Torpedowców) typu "S-113" oraz bliźniaczego projektu "V-116", zamówionych w ramach programu rozbudowy floty z 1916 roku. Jednostki te reprezentowały radykalną zmianę w filozofii projektowej Kaiserliche Marine i były najpotężniejszymi torpedowcami zbudowanymi przez Niemcy w tamtym okresie. Artykuł bada, dlaczego te duże i silnie uzbrojone jednostki bywały często klasyfikowane w literaturze już jako pełnoprawne niszczyciele oraz opisuje ich powojenne losy, takie jak przejęcie SMS "S-113" przez flotę francuską pod nazwą "AMIRAL SÉNÈS".
Na końcu tego wydania znajduje się również specjalna wkładka zawierająca oryginalne rysunki techniczne oraz plany ogólnego rozmieszczenia wszystkich omawianych super-niszczycieli.