Drugi numer rosyjskiego czasopisma «Морская кампания» (Kampania Morska) z 2015 roku (nr 2/51) to, podobnie jak w przypadku pierwszego numeru z tego roku, 64-stronicowa monografia, a nie zbiór luźnych artykułów. Całość poświęcona jest historii trzech kolejnych typów włoskich niszczycieli z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Tytuł monografii to «Эскадренные миноносцы типов "Маэстрале", "Ориани" и "Сольдати"» (Niszczyciele typów "Maestrale", "Oriani" i "Soldati"). Autorem jest znany badacz historii floty, kandydat nauk historycznych Siergiej W. Patianin z Sarowa. W annotacji wydawniczej podkreślono, że 27 przedstawicieli tych trzech typów stanowiło trzon sił niszczycieli włoskiej floty (Regia Marina) i brało udział we wszystkich jej operacjach na Morzu Śródziemnym. Co ciekawe, niektóre okręty przetrwały wojnę i przeszły głęboką modernizację, a dwa z nich trafiły do radzieckiej Marynarki Wojennej, gdzie nawet "zagrały" w filmie fabularnym.
Poniżej znajduje się szczegółowe rozwinięcie poszczególnych rozdziałów tej monografii, zgodnie z opublikowanym spisem treści:
- Проектирование и постройка (Projektowanie i budowa) - Rozdział ten opisuje ewolucję włoskiej szkoły budowy niszczycieli w latach 30. XX wieku. Autor wyjaśnia, jak typ "MAESTRALE" (4 jednostki) powstał jako odpowiedź na potrzebę stworzenia bardziej zrównoważonych i morskich okrętów w porównaniu do poprzednich konstrukcji. Następnie Patianin relacjonuje rozwój projektu w typ "ORIANI" (4 jednostki) z ulepszoną siłownią, aż wreszcie opisuje masową serię "SOLDATI" (19 jednostek), która stała się najdoskonalszym i najliczniejszym wariantem. Znajdziemy tu również etapy składania stępek, wodowania i wcielania do służby w poszczególnych stoczniach.
- Описание конструкции (Opis konstrukcji) - Część techniczna monografii, w której autor szczegółowo analizuje architekturę tych okrętów. Patianin omawia specyfikę lekkiego kadłuba, charakterystyczną dla włoskich niszczycieli wysoką i długą nadbudówkę oraz układ siłowni (grupy kotłowo-turbinowe), który pozwalał tym jednostkom osiągać prędkość ponad 38-39 węzłów. Szczegółowo opisano również systemy kierowania ogniem oraz środki łączności. W ramach tego działu zawarto również informacje o uzbrojeniu (uniwersalna artyleria kalibru 120 mm, torpedy kalibru 533 mm, uzbrojenie przeciwlotnicze oraz wyposażenie minowe).
- Краткая хроника службы (Krótka kronika służby) - Najobszerniejszy rozdział książki, opisujący bojowy szlak bojowy wszystkich 27 niszczycieli. Autor relacjonuje ich udział w kluczowych operacjach na Morzu Śródziemnym: eskorcie konwojów zaopatrzeniowych do Afryki Północnej, stawianiu zagród minowych, nocnych atakach torpedowych i artyleryjskich potyczkach z brytyjską Royal Navy. Opisane są bohaterskie epizody oraz straty - wiele okrętów zginęło od bomb lotniczych, torped okrętów podwodnych lub w wyniku starć nawodnych (m.in. koło przylądka Bon i w Zatoce Tarenckiej).
- Общая оценка проекта (Ogólna ocena projektu) - W tym rozdziale Patianin podsumowuje mocne i słabe strony tych niszczycieli. Wskazuje na ich wysoką prędkość i silne uzbrojenie torpedowe, ale krytykuje niewystarczającą żywotność, początkowo słabe uzbrojenie przeciwlotnicze oraz przeładowanie górnego pokładu, co obniżało dzielność morską. Autor określa miejsce tych okrętów w ewolucji klasy niszczycieli.
- Итальянские эсминцы в советском флоте (Włoskie niszczyciele w radzieckiej flocie) - Bardzo ciekawy, unikalny rozdział poświęcony powojennym losom okrętów. W wyniku podziału reparacyjnego ZSRR otrzymał dwa niszczyciele typu "SOLDATI": "ARTIGLIERE" (przemianowany na "ŁOWKIJ") oraz "FUCILIERE" (przemianowany na "LEGKIJ"). Autor opisuje ich przekazanie, służbę w składzie radzieckiej Marynarki Wojennej oraz przytacza fascynujący fakt: oba te okręty brały udział w zdjęciach do radzieckiego filmu fabularnego z 1954 roku pt. "Командир корабля" (Dowódca okrętu) w reżyserii Władimira Brauna.
- Литература (Literatura) - Tradycyjna bibliografia na końcu wydania. Patianin wymienia tu źródła, z których korzystał, w tym włoskie materiały archiwalne oraz książki z serii «Nave italiane della 2e guerra mondiale» autorstwa Maurizio Brescii, które posłużyły również jako podstawa do zamieszczonych w numerze schematów.
- Dodatki ilustracyjne: Jak przystało na monografię modelarsko-historyczną, numer zawiera bogaty materiał ilustracyjny. Wśród nich znajdują się oryginalne rysunki stoczniowe oraz schematy malowania, wykonane na podstawie oryginalnych planów i publikacji Maurizio Brescii, co czyni ten выпуск niezwykle cennym źródłem dla modelarzy redukcyjnych.
Podsumowując, drugi numer «Морской кампании» z 2015 roku to kompleksowe opracowanie, które zamyka cykl włoskich niszczycieli, pokazując drogę od "MAESTRALE" do "SOLDATI" oraz ich nietypowy powojenny epizod w ZSRR.