Pierwszy numer rosyjskiego czasopisma «Морская кампания» (Kampania Morska) z 2015 roku (nr 1/50) to wydanie o charakterze szczególnym. Otworzyło ono nowy rozdział w historii tego almanachu, który po pewnej przerwie został wznowiony w 2015 roku przez wydawnictwo «Мир моделей» (Mir Modelej). Podobnie jak w przypadku wcześniejszych numerów specjalnych, nie jest to zbiór różnych artykułów autorstwa wielu osób, lecz 68-stronicowa monografia w całości poświęcona jednemu, spójnemu tematowi - w tym wypadku japońskim krążownikom typu "AGANO". W annotacji wydawniczej podkreślono, że krążowniki typu "AGANO" (w skład którego wchodziły cztery okręty: "AGANO", "NOSHIRO", "YAHAGI" i "SAKAWA") były projektowane z myślą o bardzo specyficznej roli. Miały to być 5500-tonowe lidery dla eskadr niszczycieli, których głównym zadaniem było prowadzenie masowych ataków torpedowych. Jednak gdy taktyka wojny na Pacyfiku uległa zmianie na rzecz dominacji lotnictwa, okręty te zaczęły być wykorzystywane do wielu innych, często bardziej typowych zadań krążowniczych.

Poniżej znajduje się szczegółowe rozwinięcie poszczególnych rozdziałów tej monografii, zgodnie z opublikowanym spisem treści:

1. История создания (Historia powstania) - Rozdział ten wprowadza czytelnika w zawiłości japońskiej doktryny morskiej i ewolucji taktyki walki nocnej oraz torpedowej. Składa się on z dwóch głównych podrozdziałów:
   • Эскадры эсминцев по-японски (Eskadry niszczycieli w stylu japońskim) - Autor opisuje, jak Japońska Marynarka Wojenna organizowała swoje siły niszczycieli i dlaczego zaszła potrzeba stworzenia dla nich specjalistycznych, szybkich i silnie uzbrojonych okrętów flagowych.
   • 5500-тонные крейсера как флагманы эскадр эсминцев (5500-tonowe krążowniki jako flagowce eskadr niszczycieli): Orieł szczegółowo relacjonuje proces projektowy, który doprowadził do powstania typu "AGANO". Omówiono tu założenia taktyczno-techniczne oraz trudności w dopasowaniu dużej mocy ognia, prędkości i odpowiedniego zaplecza sztabowego dla dowódców zespołów do limitu wyporności wynoszącego ok. 5500 ton.
2. Описание конструкции (Opis konstrukcji) - To najbardziej techniczna część monografii, w której autor krok po kroku analizuje budowę japońskich krążowników. Rozdział ten obejmuje:
   • Корпус и архитектура (Kadłub i architektura): Opis specyficznego, smukłego kadłuba, który miał zapewniać wysoką prędkość, oraz ogólnego układu pomieszczeń.
   • Носовая надстройка (Nadbudówka dziobowa): Szczegółowa analiza charakterystycznej, wysokiej i zwartej nadbudówki dziobowej, typowej dla japońskich okrętów z tego okresu, mieszczącej stanowiska dowodzenia i dalmierze.
   • Внешние [особенности / бронирование] (Zewnętrzne [cechy / opancerzenie]): Omówienie ochrony pancernej (która była dość specyficzna i ograniczona głównie do kluczowych elementów) oraz zewnętrznych detali konstrukcyjnych.
   • Энергетическая установка (Siłownia): Opis kotłów parowych i turbin, które pozwalały tym stosunkowo lekkim okrętom osiągać prędkość ponad 35 węzłów.
   • Вооружение (Uzbrojenie): Szczegółowa analiza głównego kalibru (działa 152 mm), potężnych wyrzutni torpedowych kalibru 610 mm dla torped Type 93 ("Long Lance"), uzbrojenia przeciwlotniczego oraz sprzętu lotniczego (wodnosamoloty zwiadowcze).
3. Организация и командование (Organizacja i dowodzenie) - Krótszy, ale bardzo ważny rozdział, w którym autor wyjaśnia, jak "AGANO", "NOSHIRO", "YAHAGI" i "SAKAWA" były rozmieszczane w strukturach Floty Kombinowanej. Opisano tu ich przydziały do konkretnych flot, eskadr i zespołów, a także sylwetki dowódców, którzy nimi dowodzili w trakcie wojny na Pacyfiku.
4. История службы (Historia służby) - Najobszerniejsza część książki, w której Aleksiej Orieł opisuje bojowe losy każdego z czterech okrętów z osobna:
   • "Агано" ("AGANO"): Historia krótkiej służby okrętu flagowego, który zatonął po ataku amerykańskiego okrętu podwodnego.
   • "Носиро" ("NOSHIRO"): Opis działań tego krążownika, który również padł łupem amerykańskich sił podwodnych.
   • "Яхаги" ("YAHAGI"): Relacja z intensywnych działań bojowych, w tym towarzyszenia wielkim lotniskowcom, a ostatecznie zatopienia w toku dramatycznych operacji (m.in. podczas bitwy na Morzu Wewnętrznym).
   • "Сакава" ("SAKAWA"): Historia ostatniego z braci, który ze względu na braki paliwa i straty w lotniskowcach spędził większość wojny w portach, by jako jedyny przetrwać do kapitulacji. Autor opisuje jego powojenne losy - przejęcie przez Amerykanów i ostateczne zatopienie jako cel podczas testów 1 lipca 1946 roku.
5. Общая оценка проекта (Ogólna ocena projektu) - W podsumowaniu autor dokonuje bilansu całego przedsięwzięcia. Orieł wskazuje, że choć "AGANO" były jednymi z najbardziej estetycznych i udanych japońskich krążowników, ich oryginalna koncepcja (lidery dywizjonów przeznaczonych do ataków torpedowych) w dużej mierze straciła na aktualności w obliczu dominacji lotniskowców. Mimo to, jako uniwersalne, szybkie okręty, odegrały one ważną rolę w japońskiej flocie do samego końca.
6. Литература (Literatura) - Tradycyjna bibliografia, w której autor wymienia japońskie i zachodnie źródła archiwalne, publikacje historyczne oraz materiały, na podstawie których odtworzył historię tych jednostek.

Podsumowując, pierwszy numer «Морской кампании» z 2015 roku to powrót tego cenionego almanachu po przerwie i udane otwarcie nowego, 50. numeru. Monografia Aleksieja Orieła stanowi kompleksowe i bardzo szczegółowe kompendium wiedzy na temat japońskich lekkich krążowników typu "AGANO", łączące w sobie analizę techniczną z barwnym opisem ich wojennych losów.