Tom opublikowano w 2003 roku. Liczy 96 stron, zawiera ilustracje czarno-białe i kolorowe, mapy, zestawienia sił oraz chronologię na s. 14-15, a bibliografia mieści się na s. 94. To format znany z serii Campaign: zwięzły przewodnik po kampanii, a nie monografia. Ocena powinna uwzględniać tę konwencję. Za nią stoi jednak także pytanie, czy w tak małej objętości da się zmieścić coś więcej niż poprawny przegląd.
Układ książki jest logiczny. Spis treści obejmuje kolejno: genezę kampanii, chronologię, dowódców, armię egipską i izraelską, przerwanie Linii Bar-Leva, bitwę o "Chińską Farmę", izraelskie przełamanie, następstwa, a na końcu przegląd pola bitwy dzisiaj i rozdział o wargamingu. Proporcje są rozsądne. Dunstan nie rozwleka wstępu, lecz stosunkowo szybko przechodzi do działań bojowych, co przy tej objętości ma duże znaczenie. Recenzent z Amazona zauważył zresztą, że większość tekstu dotyczy samej kampanii, a pozostałe rozdziały poświęcono planom, armiom i dowódcom. Uważam to za trafny podział, choć rozdział o dowódcach, ograniczony do kilku sylwetek, z konieczności niewiele wyjaśnia. Spór Szarona z Gonenem i Bar-Lewem, który ukształtował przebieg walk, wymagałby więcej miejsca, niż książka mu daje.
Największym atutem są fragmenty egipskie. Recenzent przywoływany na stronach księgarskich uznaje opis przygotowań do forsowania Kanału i operacji dezinformacyjnych za pierwszorzędny i wart uważnego studiowania przez czytelników wojskowych (opinia z Amazon.co.uk). Zgadzam się z tą oceną. Plan Sadata ograniczał cele wojny do tego, co dało się osiągnąć pod osłoną obrony przeciwlotniczej, i Dunstan pokazuje to wyraźnie. Jedna z opinii czyta tę kampanię jako ilustrację tezy o wojnie jako przedłużeniu polityki (allbookstores.com). Narracja przechodzi przez impas po 14 października, kiedy egipska ofensywa wsparta presją polityczną załamała się, a przeciwuderzenie Izraela rozstrzygnęło kampanię. Przebiega to jasno i bez zbędnych dygresji. Ta sama recenzja słusznie wytyka jednak, że bibliografia opiera się głównie na standardowych źródłach wtórnych, takich jak Dupuy.
Najsłabiej wypada aparat kartograficzny, co przy kampanii manewrowej jest wadą poważną. Według jednego z opiniodawców w książce znalazło się zaledwie pięć map dwuwymiarowych i trzy widoki z lotu ptaka, co nie wystarcza do poparcia narracji. Czytelnik na Goodreads dodaje, że autor wielokrotnie wspomina miejscowości, których nie ma na dołączonych mapach. Z mojego punktu widzenia to największy zarzut. Bitwa o Chińską Farmę, w której nocne walki o skrzyżowanie dróg Tasa i Lexicon splotły się z budową mostów przez Izraelczyków, bez dobrej mapy taktycznej staje się trudna do śledzenia nawet dla czytelnika obeznanego z terenem. Perspektywy 3D wyglądają efektownie, ale ustępują zwykłym mapom, gdy chodzi o orientację.
Kevin Lyles wykonał rzemieślniczą robotę ilustratorską. Plansze barwne są czytelne i dobrze uzupełniają tekst, choć trudno uznać je za wyróżniającą cechę tomu. Fotografie ocenia się wysoko, a jeden z brytyjskich czytelników określa zdjęcia, mapy i tekst jako znakomite (opinia z Amazon). Ja bym tego tak entuzjastycznie nie ujmował. Materiał jest dobrze dobrany, ale w kluczowych momentach brakuje zdjęć i opisów konkretnych jednostek, co czasem utrudnia wyobrażenie sobie pola walki.
Pozostaje kwestia stronniczości. Najbardziej wnikliwa z amerykańskich opinii, autorstwa R. A. Forczyka, ocenia książkę na cztery gwiazdki i określa ją jako bardzo dobrą, lecz obciążoną uprzedzeniem (komentarz z Amazon.com). To ostrzeżenie warto wziąć poważnie. Dunstan wyraźnie sympatyzuje z izraelską armią, a ton opisu sukcesów Egiptu bywa sceptyczny. Ocena kampanii wymagałaby tu chłodniejszej analizy, zwłaszcza że rozstrzygnięcie wojny pozostaje przedmiotem sporu. Jedna z opinii celnie zauważa, że niejednoznaczność wyniku nie jest winą autora (Goodreads). Dobrze, że Dunstan przynajmniej nie ukrywa, iż mimo militarnej porażki Egipt uzyskał to, o co mu chodziło, czyli powrót Izraela do stołu rokowań.
Statystyki ocen są umiarkowanie pozytywne. Na Goodreads tom zbiera na 2026 r. średnio 3,84 na podstawie 62 ocen, a na Amazon.com 4,7 z 49 ocen. Rozbieżność jest typowa: sklepy internetowe zwykle są łagodniejsze od portali dla czytelników, a Goodreads gromadzi bardziej wymagających odbiorców. Mnie wynik z Goodreads wydaje się bliższy prawdy. To rzetelne wprowadzenie, a nie lektura, po której wiadomo już wszystko.
Dla kogo jest więc ta książka? Przede wszystkim dla czytelnika, który chce w kilka wieczorów zrozumieć przebieg walk na Synaju, bez wchodzenia w szczegóły na poziomie batalionów. Nie zastąpi ona prac Dupuya, Herzoga ani Gawricha, a tym bardziej nie zadowoli kogoś, kto szuka analizy decyzji operacyjnych na poziomie dywizji. Jako uzupełnienie pierwszego tomu o Golanie, a także samodzielnie, sprawdza się dobrze. Wadą pozostają mapy, których brak mocno odczuwa się podczas lektury. Moja ocena to cztery gwiazdki w pięciostopniowej skali, bez sześciu przez wzgląd na niedostatki kartograficzne i wspomnianą stronniczość.
Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com