125-footers (1885)

Z racji iż zamówienie złożono łącznie w trzech stoczniach okręty należące do tego typu mimo oczywistych podobieństw różniły się nieznacznie wymiarami i drobnymi charakterystykami budowy. Zasadniczo w porównaniu do budowanych nieco wczesniej torpedowców 113-stopowych "113-footers", główne zmiany polegały na umieszczeniu dodatkowej zasobni wegląwej, umieszczonej poprzecznie w kadłubie. Ważną nowością było zwiększenie wysokości kadłuba o prawie 0,5 m, co pozwoliło "ukryć" pod górną powierchnią pokładu wystające części maszyny parowej i kotła i zrezygnować z dotychczasowo stosowanego płaszcza nad nimi. To rozwiązanie nie tylko zwolniło pokład, ale dodatkowo skutkiem takiego rozwiązania konstrukcyjnego było również ogólne zwiększenie wytrzymałości kadłuba na zginanie. Gładkopokładowy kadłub z niewielkim wzniosem w kierunku dziobu dzielił się na sześć głównych przedziałów wodoszczelnych (część z nich była również podzielona przegrodami wodoszczelnymi, dlatego łączna liczba przedziałów wodoszczelnych wynosiła 12. Po raz pierwszy na torpedowcach tego typu, dzięki wzrostowi wysokości kadłuba, brakowało osłon nad maszynownią. Ponadto pojawił się rufowy mostek bojowy z pełnoprawnym stanowiskiem nawigacyjnym, ze sterem i telegrafem maszynowym. Przy formowaniu kadłuba po raz pierwszy zastosowano stal Siemens-Martina (obok stali Bessemera). Grubość poszycia wahała się od 3,2 mm (kadłub) do 6,4 mm (częściowo pokład pod aparatami torpedowymi i w okolicach mostków bojowych). 

Torpedowce wybudowane w stoczni Thornycroft miały wyporność pełną 93 ts, długość całkowitą 39,09 m (128 ft 3 in), szerokość 3,81 m (12 ft 6 in) i zanurzenie od od 0,53 m (1 ft 9 in) do 1,83 m (6 ft 0 in). Początkowo 125-stopowe torpedowce miały dość specyficzny dziób, który w środowisku morskim otrzymał nazwę "byczy nos" (ang. bull nose). Najbardziej przypominał mocno wystający do przodu nadwodny taran, kończący się pokrywą wyrzutni torpedowych. Pomysł był równie oryginalny, co nieudany - już przy małych prędkościach okręt zaczynał się zagłębiać dziobem w fale i pod względem morskich właściwości ustępował swoim znacznie mniejszym braciom. Przekonano sie o tym dopiero podczas letnich manewrów w 1886 r., w których wziął udział prototypowy "TB25". Problem trzeba było rozwiązać dość radykalnie, przebudowując cały dziób, demontując przy tym nieruchomą rurę torpedową - na szczęście utrata jednej wyrzutni torpedowej z pięciu wydawała się akceptowalną ceną za zwiększenie właściwości morskich. Ponieważ wszystkie okręty serii budowano praktycznie jednocześnie, problemy z "byczym nosem" pojawiły się na etapie, gdy dość duża część okrętów znajdowała się już w wysokim stopniu gotowości i trzeba było je dokończyć z tym wątpliwym nowym rozwiązaniem ("ТВ25" - "TB29" i "ТВ41" do "TB49"), dopiero od "ТВ50" torpedowce wchodziły do służby już z nowym, poprawionym dziobem, natomiast te ukończone z feralnym "byczym nosem" były szybko kierowane do stoczni na przebudowę.

Innym projektem Thornycroft'a była specjalnie zaprojektowana rufa oraz zastosowanie dwóch zaokrąglonych sterów po obu stronach śruby napędowej, aby  uzyskać efekt tunelowy. Pierwotny projekt przewidywał dwa stery (podobnie jak na starszych okrętach): główny - niekompensowany, bez podpórki oraz pomocniczy - dziobowy, wysuwany ze specjalnej grodzi przedziału dziobowego. Ostatecznie zastosowanie podwójnego steru, który tworzył wraz z kształtem kadłuba w części rufowej efekt tunelowy zapewniło tym jednostkom dużą manewrowość. Sprzęt pomocniczy obejmował środki odwadniające (7 eżektorów i pomp) o łącznej wydajności 210 ton wody/godzinę. Była też parowa dynamo-maszyna, zasilająca prądem bojowy reflektor.

Jeżeli chodzi o różnice w materiałach źródłowych to np. Norman Friedman w swoim dziele "British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War" określa szerokość tych okrętów na 3,82 m (12 ft 6 3/8 in), o 3/8 cala więcej niż podaje "Conway's..." (większość danych z tabeli danych taktyczno - technicznych pochodzi z tego opracowania). Natomiast Dawid Lyon i Rif Winfield w "The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889" podają inną długość całkowitą na 38,86 m (127 ft 6 in), a więc mniej niż w "Conway's...", podają również wartość głębokości kadłuba jako zanurzenie. 

Torpedowce wybudowane w stoczni Yarrow (pomijając "TB79") miały wyporność pełną 70 ts, długość całkowitą 38,18 m (125 ft 3 in), szerokość 3,96 m (13 ft 0 in) i zanurzenie od 0,66 m (2 ft 2 in) do 1,37 m (4 ft 6 in). Okręty te charakteryzowały się dużym podobieństwem do torpedowców ze stoczni Thornycroft, jednak były nieco mniejsze. Od samego początku w tych okrętach dzioby zostały zaprojektowane jako proste, typu taranowego. W związku z tym okręty te nie zostały poddane przebudowie jak ich krewniacy. Jeżeli chodzi o różnice w materiałach źródłowych to jedyna dotyczy danych zamieszczonych w "British Destroyer...", gdzie określono szerokość kadłuba na 3,81 m (12 ft 6 in), o pół stopy mniej niż w "Conway's...". 

Nieco inne wymiary posiadał torpedowiec "TB79". Od samego początku był projektowany pod wykorzystanie maszyn parowych typu TE (potrójnego rozprężania). Był również nieco większy niz jego kuzyni ze stoczni Yarrow. Jego wyporność pełna wynosiła 75 ts, długość całkowita 39,22 m (128 ft 8 in), szerokość 3,96 m (13 ft 0 in), natomiast zanurzenie 1,68 m (5 ft 6 in). Wydłużono okręt i zmodyfikowano również podwodny kształt kadłuba, tak aby zniwelować niezbyt dobre właściwości manewrowe wcześniejszych torpedowców typu "125-footers" ze stoczni Yarrow. Od samego początku okręt ten posiadał również dwa kominy, co pozwalało go odróżnić od jednokominowych sylwetek innych torpedowców tego typu (przynajmniej do momentu wymiany kotłów na początku wieku, kiedy to na niektórych okrętach zamontowano dodatkowy komin). Odmiennie od swoich kuzynów po wymianie kotła w 1901 r. zastąpiono dwa kominy jednym, nieco szerszym.

Torpedowce zbudowane w stoczni White (pierwsza trójka) miały wyporność pełną 85 ts, długość między pionami 40,08 m (131 ft 6 in), szerokość 4,42 m (14 ft 6 in), natomiast zanurzenie od 0,69 m (2 ft 3 in) do 2,41 m (7 ft 11 in). Ostatnia dwójka ("TB37" i "TB38") według "The Sail & Steam Navy List...." miała nieco inne, większe wymiary, była również uzbrojona w dwa działa 3-funtowe zamiast w karabiny maszynowe. Ogólnie jeśli chodzi o te jednostki panuje w opracowaniach spory bałagan. Według tego samego źródła długość pomiędzy pionami wynosiła 38,10 m (125 ft 0 in), gdy Norman Friedman podaje 40,08 m (131 ft 6 in). Zapewne nastąpiła tutaj pomyłka i ta wielkość tyczy długości całkowitej, tak też zostało przyjęte w tabeli danych taktyczno - technicznych. 

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Podobnie jak w przypadku wymiarów tak i uzbrojenie okrętów tego typu różniło się w zależności nie tylko od stoczni w którym zostały zbudowane ale również i od okoliczności przebudowy i zastosowania taktycznego. Jeśli chodzi o początkowe uzbrojenie to zgodnie z zaleceniami Admiralicji było ono podobne na wszystkich okrętach. Podstawowym uzbrojeniem tych torpedowców w wariancie uderzeniowym było 5 wyrzutni torped 356 mm (14 in). Jedna z nich była wbudowana w dziób okrętów, pozostałe cztery znajdowały się parami po obu stronach niewielkich kiosków (stanowisk dowodzenia) umieszczonych na pokładzie (jedna przed kominem w części dziobowej, druga na rufie). Nie miały być przewożone żadne zapasowe pociski, a torpedy miały być wystrzeliwane za pomocą prochu, a nie sprężonego powietrza, ponieważ było to tańsze i lżejsze (brak specjalnych kompresorów na pokładzie). Te aparaty torpedowe mogły być oczywiście obracane na burty - początkowo planowano, aby wieże mostków wspierające rury obracały się, ale w rzeczywistości były one stałe, a rury wyrzutni torped obracały się wokół nich. Aby załadować torpedy do kadłubowej wyrzutni torpedowej, ponownie trzeba było zastosować ulubiony przez konstruktorów Thornycrofta sposób "przeciwko ruchowi", ale tym razem nie z powodu przeszkadzającego komina, ale z bardziej prozaicznego powodu. Dziobowy mostek bojowy, przez który teoretycznie można by było dokonać załadunku metodą Yarrowa (przez właz w tylnej części), pełnił dodatkowo rolę podstawy dla podwójnej wyrzutni torpedowej i był otoczona pierścieniowym pochylonym pasem, który nie pozostawiał miejsca na właz załadunkowy.

Jeżeli chodzi o uzbrojenie artyleryjskie to w zależności od stoczni stosowano kombinację 2 - 3 kartaczownic (mitraliez) 25 mm (1 in) Nordenfelt.

Jednak wszystkie te torpedowce mogły przenosić inny zestaw uzbrojenia. Zgodnie z pierwotnym projektem, który powstał na fali strachu przed nieuniknioną jak sądzono w tamtych czasach wojną z Rosją, cały typ miał służyć jako "łowcy torpedowców", gdyż Admiralicja była mocno zaniepokojona doniesieniami o znacznej rozbudowie floty Rosji i Francji o okręty tej klasy. Początkowo okręty te miały być uzbrojone jedynie w dziobową wyrzutnie torped, natomiast wzmocniono uzbrojenie artyleryjskie, dodając zamiast pokładowych wyrzutni torped, 2 działa 47mm (1,85 in) L/40 3-funtowe (3 pdr) Hotchkiss Mk I QF, które były umieszczone na szczycie każdej z dwóch wieżyczek. Ostatecznie jednak ukończono te okręty w konfiguracji "torpedowej", jednak w każdej chwili mogły zostać poddane modernizacji i zmianie na wersję "artyleryjską".

Z racji niepełnych danych dotyczących tych okrętów ciężko określić czy faktycznie wszystkie te okręty zostały ukończone w wersji "torpedowej". Zgodnie z posiadanymi informacjami dwa torpedowce ze stoczni White: "TB37", "TB38" zostały ukończone w wariancie artyleryjskim. Znane jest również zdjęcie torpedowca "TB34" z zamontowanymi dwoma działami 3-funtowymi (patrz Galeria). Podobne informacje można również znaleźć na temat "TB79", który niósł o jedną podwójną wyrzutnie torped mniej, będąc jednocześnie wyposażonym w dwa działa 3-funtowe.

Jeżeli chodzi o modernizację, to z pewnością wiadomo iż torpedowce Thornycroft'a w związku z przebudową dziobu zostały pozbawione dziobowej wyrzutni torped. Na początku wieku (przy okazji wymiany kotłów) podobna operacja została przeprowadzona na torpedowcach (przynajmniej niektórych) ze stoczni White. Co do torpedowców ze stoczni Yarrow, to projekt dziobnicy na tych jednostkach okazał się znacznie bardziej praktyczny i nie generował kłopotów podczas rejsu w trudnych warunkach pogodowych, więc w ich przypadku okręty nie zostały poddane przebudowie i zachowały dziobową wyrzutnię torped. Jeżeli chodzi o kartaczownice Nordenfelt, to stopniowo wersje dwulufowe o kalibrze 25 mm (1 in) były zastępowane na 5-lufowe wersje kalibru 11,43 mm (0,45 in). Okręty które dotrwały do czasów I wojny światowej w większości pełniły służbę patrolową. W owym czasie niektóre z nich poddano przezbrojeniu montując dwa działa 3-funtowe, jednak na podstawach przeciwlotniczych. Z dużą pewnością zostały również w późniejszym okresie wyposażone w bomby głębinowe.

Na okrętach tego typu zamontowana została 2-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszanych podwójnego rozprężania;, podobnie jak na wcześniejszych torpedowcach. Silnik parowy podobnie jak w poprzednich projektach zasilany był kompaktowym kotłem typu lokomotywowego zainstalowanym w kadłubie za stanowiskiem nawigacyjnym. Aby osiągnąć maksymalną prędkość, kocioł mógł pracować przez krótki czas w trybie forsownym. Moc osiągana przez silnik parowy różniła się w zależności od stoczni w jakiej zbudowano torpedowce. Torpedowce ze stoczni Thornycroft miały silnik o mocy 550 ihp, z mozliwością chwilowego zwiększnia mocy od 700 do 750 ihp co obliczeniowo pozwalało na osiągnięcie do ok. 21 węzłów (zakontraktowana prędkość wynosiła 19 węzłów). Na próbach morskich "TB25" osiągnął 19,384 węzła przy mocy 591 ihp. Maszyny mogły jednak wyciągnąć więcej, czego dowiódł "TB50" osiągając 21,66 węzła przy mocy 771 ihp. Z biegiem czasu torpedowce Thornycrofta zostały wyposażone w kotły wodnorurowe, a niektóre z nich otrzymały dwa kominy. "TB26", "TB41", "TB42", "TB52", "TB53", "TB55", "TB57" i "TB58" zachowały jeden komin, ale obszar wokół jego podstawy został podniesiony. Podniesione obszary różniły się wysokością, powierzchnią i kształtem. W przypadku torpedowców z dwoma kominami, podniesiony obszar również różnił się znacząco, czasami zajmując całą długość między kominami, a czasami z oddzielnymi obszarami u podstawy każdego komina. Kominy miały okrągły przekrój. Wymiana na kotły wodnorurkowe ciągnęła się od 1899 do 1908 r.

Jeżeli chodzi o okręty z pozostałych dwóch stoczni miały one podobny rodzaj silników parowych i kotłów. Różniły się jedynie projektowaną mocą i prędkością. Okręty ze stoczni Yarrow (pomijając "TB79") miały silnik o mocy 670 ihp i konstrukcyjną prędkość wynoszącą 19,5 węzła. Cylinder wysokiego ciśnienia miał średnicę 0,37 m (14½ in), niskiego 0,66 m (26 in), natomiast skok wynosił 0,41 m (16 in). Podobnie jak kuzyni ze stoczni Thornycrofta te okręty zostały poddane wymianie kotłów na wodnorurkowe w pierwszej dekadzie XX wieku. Torpedowce ze stoczni White miały silniki o mocy konstrukcyjnej 950 ihp (lub 1002 ihp jak podaje Norman Friedman w swoim dziele "British Destroyer - From Earliest Days...") co pozwalało na osiągnięcie prędkości 18 - 19 węzłów (18,7 węzła na próbach). One również na początku wieku zostały poddane wymianie kotłów na wodnorurkowe. wszystkie z podniesionymi pokładami, "TB66", "TB67", "TB68" i "TB72" zachowały jeden komin, a pozostałe otrzymały dwa. "TB78" został poddany wymianie kotła w 1901 roku; "TB33", "TB61", "TB62", "TB63", "TB64", "TB65", "TB67", "TB68" i "TB72" w latach 1902/3; "TB66", "TB71", "TB73", "TB74", "TB76" i "TB77" w latach 1904/5 natomiast "TB30", "TB31", "TB32", "TB61", "TB69" i "TB70" w latach 1907/8. Okręty ze stoczni White pierwotnie zbudowano z dwoma kominami umieszczonymi obok siebie, po wyposażeniu w kotły wodnorurowe ("TB34" na przełomie 1902/3, "TB35" i "TB36" w 1904/5, "TB37" i "TB38" w 1907/8), zainstalowano dwa nowe kominy w linii środkowej kadłuba.

W "The Engineer" z 17 grudnia 1898 r, opublikowano informacje na temat kotłów wodnorurkowych które miano zamontować na torpedowcach "TB63" i "TB64". Specjalny typ kotła wodnorurkowego zaprojektowany i zbudowany przez firmę pana A. G. Mumforda z Colchester, różnił się w kilku punktach od kotłów produkowanych przez tę samą firmę dla kanonierki torpedowej HMS "SALAMANDER" (typ "SHARPSHOOTER". Głównym powodem zmiany projektu było dostosowanie kotła do mniejszej przestrzeni dostępnej w torpedowcach i wymaganej wysokiej wydajności. Generalnie wymiary kotła wynosiły: długość 2,74 m (9 ft), szerokość 2,13 m (7 ft) i wysokość 1,83 m (6 ft). Powierzchnia grzewcza wynosiła 78,97 m² (850 sq ft), a powierzchnia rusztu 2,04 m² (22 sq ft). Został zaprojektowany dla uzyskania 400 ihp, ale wyniki oficjalnych prób wykazały, że można było uzyskać znacznie większą moc. Spalając 25 funtów węgla, uzyskano parę w wysokości 9,88 funta wody na funt węgla, z wody zasilającej o temperaturze 58 stopni. Przy 50 funtach wytwarzanie pary wynosiło 9,05 funta wody na funt węgla, przy 75 funtach 7,4 funta wody na funt węgla, a przy 100 funtach 6,317 funta wody na funt węgla - wszystko z wody zasilającej o temperaturze 58 stopni. W porównaniu do innych kotłów wodnorurkowych te wyniki były bardzo dobre. W tym konkretnym kotle szczególną uwagę zwrócono na obniżenie temperatury gazów do bardzo niskiego poziomu, a dzięki pomysłowemu rozwiązaniu udało się to osiągnąć w takim stopniu, podczas trwających trzy godziny prób temperatura u podstawy komina nigdy nie była nadmiernie wysoka.

Torpedowiec "TB79" zbudowany przez Yarrow był eksperymentalnym okrętem, na którym zamontowano po raz pierwszy na jednostkach tej klasy silnik potrójnego rozprężania VTE. Cylindry w zastosowanym w tej jednostce silniku miały kolejno 0,36 m (14 in), 0,53 m (21 in) i 0,76 m (30 in) średnicy i 0,41 m (16 in) skoku. Konstrukcyjna moc sięgała 1000 ihp, a prędkość 22,25 węzła. Próby odbiorcze torpedowca przeprowadzone w grudniu 1886 r. polegały na ciągłym pomiarze trwającym dwie godziny, podczas których wykonano sześć przebiegów na mili pomiarowej w Lower Hope (trzy z prądem i trzy pod prąd), uzyskując średnią prędkość podczas całego przebiegu wynoszącą 22,392 węzła na godzinę, przy czym najwyższa zarejestrowana prędkość przekroczyła 23 węzły. Po uzyskaniu powyższych wyników przeprowadzono szereg prób manewrowości. Podczas poruszania się do przodu torpedowiec zawrócił kreśląc koło o średnicy 85 jardów w 58 sekund. Podczas poruszania się do tyłu średnica cyrkulacji wyniosła 65 jardów, natomiast czas nawrotu wyniósł 65 sekund. Jedną z ważnych cech tej jednostki było to, że podczas zwrotów praktycznie nie miała żadnego przechyłu, co ma ogromne znaczenie dla skutecznego wystrzeliwania torped na burty. Była również wyjątkowo wolna od wibracji przy wszystkich prędkościach, a szklanka pełna wody, którą w ramach testu zostawiono na stole pozostała nietknięta. W latach 1901/1902 okręt przeszedł operację wymiany kotła. Od samego początku okręt ten posiadał również dwa kominy, co pozwalało go odróżnić od jednokominowych sylwetek innych torpedowców tego typu (przynajmniej do momentu wymiany kotłów na początku wieku, kiedy to na niektórych okrętach zamontowano dodatkowy komin). Odmiennie od swoich kuzynów po wymianie kotła w latach 1901/1902 zastąpiono dwa kominy jednym, nieco szerszym.

W związku z kontrowersjami dotyczącymi właściwości morskich oraz trwałości maszyn napędowych i kotłów, w maju 1887 r. przeprowadzono wielki test torpedowców 125-stopowych na trasie liczący 100 mil morskich. Flotylla została podzielona na sześć dywizjonów i wyruszyła w szyku, jedna dywizja po drugiej, w odstępach 10 minut, tworząc po wyruszeniu w drogę pojedynczą kolumnę w linii prostej i wykonując wstępny bieg na pełnej prędkości. Każda łódź znajdowała się w odległości czterech długości okrętu od następnej jednostki z przodu, wydano również polecenie, aby w żadnym wypadku okręty nie ścigały się, aby zmniejszyć tę odległość. Gdy okręty przepływały przez otwór w falochronie, czas dla każdej jednostki mierzył oficer, który stacjonował tam w tym celu na pokładzie parowca. Kurs przebiegał między Race a Bill of Portland, a następnie w kierunku Orestone Rock. Ostatecznie test zakończył się w taki sposób, że spośród dwudziestu dwóch torpedowców, siedem, wszystkie ze stoczni Thornycroft, doznało awarii, a kolejna, "TB45", straciła łopatkę śruby. Pozostałe jednostki ukończyły rejs bez awarii. Najszybsze jednostki pokonały trasę w czasie 5 godzin i 11 minut. Spora liczba awarii maszyn na torpedowcach Thornycroft'a wywołała burzliwą dyskusję w prasie i wzajemne przerzucanie się oskarżeniami pomiędzy Admiralicją oraz stocznią. O ile jednak w większości przypadków stwierdzonych awarii można było mieć wątpliwości to jednak w przypadku torpedowców "TB47" i "TB57" zapadły się sklepienia palenisk w kotłach, co spowodowało ofiary śmiertelne na pierwszym z nich. Po zbadaniu sprawy nakazano zmianę i wzmocnienie konstrukcji kotłów Thornycroft'a. 

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)