W ramach 1896 - 1897 Naval Estimates dla Royal Navy zbudowano 20 niszczycieli 30-węzłowych. Trzy z tych jednostek, niszczyciele typu GIPSY (nazywanego czasami typem OSPREY) zbudowano w stoczni Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan, Glasgow.
Niszczyciele tego typu zostały zbudowane w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne, w ramach 1896 - 1897 Naval Estimates. Ogólnie były uważane za okręty o znakomitych właściwościach morskich i były lubiane przez dowódców i załogi.
Kolejnymi niszczycielami należącymi do serii 30-węzłowców (30-knotters) były dwa okręty zbudowane w stoczni William Doxford and Sons Pallion, Sunderland. Były to jedne z pierwszych niszczycieli zbudowanych w ramach 1896 - 1897 Naval Estimates.
Kolejne zamówienie na niszczyciele należące do typu 30-węzłowców (30-knotters) spłynęło do stoczni Thornycroft w ramach 1895 - 1896 Orders. Okręty typu ANGLER konstrukcyjnie były powtórzeniem projektu typu DESPERATE.
Te niszczyciele typu należały do typu 30-węzłowców (30 -knotters). Zostały zbudowane w stoczni J & G Thompson, Clydebank w ramach programu rozbudowy floty 1895-1896 Naval Estimates. Bazowały na wcześniejszych niszczycielach zbudowanych w tej stoczni - okrętach typu ROCKET.
W stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne powstały kolejne niszczyciele należące do 30-węzłowców (30-knotters). W ramach 1895-1896 Programme zbudowano w tej stoczni niszczyciele typu STAR. Generalnie miały one opinie doskonałych jednostek, jednych z najlepszych niszczycieli wczesnych serii.
Niszczyciele typu EARNEST należały do typu 30-węzłowców (30-knotters) i zostały zbudowane przez stocznię Laird, Son & Co., Birkenhead. Były wzorowane na udanym typie QUAIL. Jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane po pewnym czasie do typu B.
Trzy niszczyciele należące do zbiorczego typu 30-węzłowców (30-knotters), budowane początkowo przez Barrow Shipbuilders, a po sprzedaniu firmy przez Vickers, Sons and Maxim, Barrow-in-Furness. Jak większość 30-węzłowców te okręty zostały zamówione w ramach 1895-1896 Naval Estimates.
Jedne z pierwszych niszczycieli należących do serii tzw. 30-węzłowców. Zostały zbudowane w ramach programu 1894 - 95 Orders w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick. Stanowiły rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji tej stoczni z uwzględnieniem kontraktowej prędkości wynoszącej 30 węzłów.
Jednym z dwóch beneficjentów pierwszych zamówień na nowe niszczyciele 30-węzłowe w ramach 1894 - 1895 Programme była stocznia Laird Brothers, Birkenhead. Niszczyciele z tej stoczni charakteryzowały się czterema kominami i w późniejszym okresie, jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane do typu B.
Mało doświadczona w budowie niewielkich jednostek torpedowych stocznia Thames Iron Works, Blackwall, Londyn pokusiła się o zbudowanie swojego przedstawiciela 27-węzłowców, jednego z łącznie 36 niszczycieli wybudowanych w 14 stoczniach.
Znana z budowy cięższych okrętów stocznia Armstrong Mitchell & Co., Elswick, Tyne and Wear była kolejnym beneficjentem programu rozbudowy floty 1893-94 Follow Up Order. Zbudowano w niej dwa niszczyciele typu SWORDFISH, jednak były trapione problemami konstrukcyjnymi, związanymi z wibracjami i brakiem stateczności.
Kolejne niszczyciele z serii 27-węzłowców (27-knotters) należące do uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order zbudowano w stoczni Hawthorn Leslie, Hebburn. Wyróżniały się trzykominową sylwetką i mocną budową.
Stocznia Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan była kolejnym podmiotem zaangażowanym przez Admiralicję w zaprojektowanie i wybudowanie nowych niszczycieli w ramach uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order. To właśnie tam zbudowano trzy niszczyciele typu HANDY.
Dwa niszczyciele typu FERVENT zostały zbudowane w stoczni Hanna, Donald & Wilson, Paisley. Generalnie okazały się najmniej udanymi 27-węzłowcami, a problemy z napędem spowodowały iż jedynie warunkowo zostały wcielone do służby i to po modernizacji i zmianie kotłów.
Dwa niszczyciele zbudowane w stoczni Earle's Shipbuilding, Hull, również należące do tzw. 27-węzłowców. Od 1912 r. podobnie jak 26-węzłowce zostały zakwalifikowane do typu A. W odróżnieniu od innych stoczni, okręty zbudowane w Earle charakteryzowało zastosowanie kotłów firmy Yarrow i czterokominowej sylwetki.
Kolejne zamówienia na niszczyciele 27-węzłowe, które wydała Admiralicja w ramach 1893-94 Follow Up Order spłynęło do różnych stoczni. Liczący trzy jednostki typ JANUS został zaprojektowany i wybudowany w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow.
Admiralicja w ramach dywersyfikacji zamówień zdecydowała się o złożenie dyspozycji na budowę kolejnych niszczycieli typu 27-węzłowego (27-knotters) w różnych stoczniach. Dwa niszczyciele typu HARDY zostały zamówione w stoczni William Doxford & Sons w Sunderland.
Kolejne trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców wybudowano w stoczni Naval Construction & Armament Company, Barrow-in-Furness (późniejszym Vickers). Charakteryzowały się trójkominową sylwetką i masztem umieszczonym pomiędzy mostkiem, a pierwszym kominem.
Trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców, wybudowane w stoczni J & G Thomson, Clydebank charakteryzowały się trójkominową sylwetką i imponująco szybkim czasem budowy.
Niszczyciele typu CONFLICT zostały zakontraktowane w stoczni J. Samuel White, East Cowes, Isle of Wight. W związku z problemami z osiągnięciem wymaganych 27 węzłów, okręty późno weszły do służby, a sama stocznia nie uzyskała później już kontraktów na budowę nowocześniejszych odmian niszczycieli.