Eclipse (1894)

Okręt został wysłany do East Indies Station. Służył również u wybrzeży Egiptu. W grudniu 1914 r. okręt zatopił turecki statek handlowy u wybrzeży Egiptu. 15 grudnia podczas patrolu syryjskiego wybrzeża nieopodal Beersheba po zauważeniu podejrzanej aktywności na brzegu okręt zbliżył się do zauważonej pozycji i po odkryciu iż jest to turecka pozycja obronna zniszczył ją ogniem artylerii. Z Beersheba "DORIS" udał się do Zatoki Alexandretta, gdzie na brzeg zeszła grupa szturmowa, aby zakłócać tureckie linie komunikacyjne, niszcząc linie telegraficzne i tory kolejowe. Później okręt udał się do portu w Alexandretta, gdzie została wysłana wiadomośc do władz miasta, aby wydać wszystkich obywateli brytyjskich i sojuszników wraz z rodzinami oraz zniszczyć wszelkiego typu zapasy wojenne i lokomotywy gdyż w przeciwnym wypadku miast zostanie ostrzelane.

Gubernator skontaktował się z Djemalem Pashą, głównym dowódcą wojskowym Wielkiej Syrii, który nie był człowiekiem, którego można zastraszyć. Nie tylko Djemal Pasha odmówił żądań, ale zagroził, że jeśli brytyjski okręt otworzy ogień na Alexandretta, to zostanie zastrzelony jeden brytyjski więzień za każdą ofiarę, która została zabita podczas bombardowania. W takim przypadku negocjacje przeprowadzono za pośrednictwem konsula amerykańskiego w Alexandretta. Turcy mieli okazję ewakuować wszystkie zapasy wojskowe i sprzęt z miasta, w geście dobrej woli niszcząc na odchodnym dwie lokomotywy.

Okręt dołączył do West Coast of Ireland Coast Patrol (11. Cruiser Squadron z bazą w Queenstown (Cobh) wraz z bliźniaczymi HMS "DORIS”, HMS "JUNO”, HMS "MINERVA” i HMS "VENUS”). 22 kwietnia 1914 r. okręt zderzył się z brytyjskim statkiem handlowym "CARBINEER", topiąc go 1,5 mili morskiej na południe, południowy-wschód od Owers Lightship. Krążownik uratował rozbitków. 3 marca 1915 r. na tydzień zastąpił bliźniaczego HMS "JUNO" w pełnieniu funkcji okrętu flagowego dla Cruiser Force E.

Okręt działał w składzie okrętów operujących u wybrzeży Egiptu. 29 września okręt został skierowany w rejs przez Morze Śródziemne do Port Saidu w Egipcie, gdzie dopłynął 3 października 1914 roku. Po uzupełnieniu zapasów węgla i prowiantu krążownik przebył Kanał Sueski, następnie pokonał Morze Czerwone i 12 października przybył do Adenu.
16 października okręt rozpoczął służbę patrolową, kontrolując ruch towarowy w Zatoce Adeńskiej i przeprowadzając ćwiczenia artyleryjskie. 20 października u wybrzeży Omanu krążownik dołączył do eskorty dużego konwoju (39 jednostek handlowych), który zmierzał w kierunku Suezu, gdzie dopłynął 30 października.
Następnego dnia okręt pobrał węgiel i wyruszył w rejs wokół Półwyspu Synaj, docierając 1 listopada na redę tureckiej Akaby. W ciągu kilku dni okręt ostrzeliwał ogniem swoich armat fort i koszary, a część załogi uzbrojona w karabiny maszynowe wzięła udział w desancie, który zniszczył większość sklepów w mieście. 7 listopada krążownik wyruszył w drogę powrotną, osiągając po dwóch dniach Port Said. 17 listopada okręt przepłynął przez Kanał Sueski i udał się na patrol po Morzu Czerwonym, powracając do Suezu 26 listopada. Po uzupełnieniu paliwa (załadowano 690 ton węgla) okręt ponownie udał się pod Akabę, ubezpieczając 29 listopada lądowanie zwiadu w porcie, a już 1 grudnia zakotwiczył w Suezie. Wobec zagrożenia Kanału Sueskiego atakiem tureckim część załogi okrętu patrolowała strefę Kanału zarówno na morzu, obsadzając kuter, jak i na lądzie. 7 grudnia zaokrętowano francuski wodnosamolot (nieznanego typu) wraz z pilotem i dwoma mechanikami, a następnego dnia krążownik po raz kolejny udał się pod Akabę. 9 grudnia wodnosamolot został dwukrotnie użyty do rozpoznania pozycji tureckich w rejonie Akaby, odbywając krótkie loty z powodu niekorzystnej pogody; 11 grudnia wodnosamolot wykonał jeszcze jeden lot rozpoznawczy, a okręt obrał kurs powrotny do Suezu, dokąd dotarł w nocy z 12 na 13 grudnia. Po jednodniowym postoju w bazie okręt powrócił pod Akabę, wysadzając na ląd mały oddział rozpoznawczy, zaś 16 i 17 grudnia bez powodzenia użyto wodnosamolotu do poszukiwań siedziby tureckiego dowództwa; okręt powrócił do Suezu 18 grudnia 1914 roku. Po uzupełnieniu prowiantu i paliwa 22 grudnia „Minerva” obrała swój „stały” kurs na Akabę. W wigilię Bożego Narodzenia wodnosamolot odbył dwa loty rozpoznawcze, zaś krążownik znalazł się pod ostrzałem z lądu; do bazy powrócił 26 grudnia. Ostatnie dni 1914 roku okręt znowu spędził pod Akabą, prowadząc rozpoznanie za pomocą pokładowych kutrów parowych i wodnosamolotu (w którym 29 grudnia awarii uległ silnik). 31 grudnia doszło do utraty wodnosamolotu, który nie powrócił z lotu rozpoznawczego nad miastem (ocalał tylko obserwator, któremu udało się wieczorem powrócić na okręt), zaś krążownik wspierał swą artylerią próbny desant piechoty morskiej na plażę. Następnego dnia desant w liczbie 150 żołnierzy podjął próbę odnalezienia rannego pilota, jednak bez rezultatu; okręt powrócił do Suezu w dniu 3 stycznia 1915 roku.

Dalsze działania u wybrzeży Egiptu. 8 sierpnia okręt udał się w rejs do Egiptu – zakotwiczył w Port Said dwa dni później. Podczas kilkudniowego postoju w porcie przeprowadzono gruntowne sprzątanie i malowanie, a także uzupełniono zapasy węgla i prowiantu (załadowano 503 tony węgla, 220 funtów mięsa, 600 funtów warzyw i 380 funtów chleba). 15 sierpnia okręt wyszedł na patrol do Zatoki Sallumskiej, zawijając 24 sierpnia do Aleksandrii, gdzie uzupełniono paliwo. 28 sierpnia "MINERVA” wpłynęła do Kanału Sueskiego i zakotwiczyła na Wielkim Jeziorze Gorzkim; część załogi krążownika obsadziła uzbrojoną barkę i kuter parowy, na których patrolowano codziennie przydzielony odcinek Kanału. Dopiero 25 października 1915 roku okręt przepłynął do Port Saidu, gdzie po uzupełnieniu zapasu węgla stacjonował do 6 listopada, kiedy to powrócił na Wielkie Jezioro Gorzkie. Kolejne dni upływały na żmudnym patrolowaniu wyznaczonego odcinka Kanału przez kuter parowy i uzbrojoną barkę (z wyjątkiem okresu od 15 do 25 listopada, kiedy to krążownik ponownie przebywał w Port Saidzie). Święta Bożego Narodzenia okręt spędził w porcie Ismailia, zaś 26 grudnia powrócił na „swoje” kotwicowisko na Wielkim Jeziorze Gorzkim. Ostatniego dnia roku 1915 krążownik dotarł do Port Saidu, gdzie pobrał 690 ton węgla.

Nowym przydziałem krążownika stały się Indie. Po uzupełnieniu zapasów węgla i prowiantu "MINERVA” wypłynęła w rejs przez Ocean Indyjski w kierunku w Kolombo na Cejlonie, zawijając po drodze do Victorii na Seszelach (7 kwietnia), Diego Garcia, Male na Malediwach (21 kwietnia), do portu docelowego docierając 28 kwietnia. Już następnego dnia okręt trafił na krótki remont stoczniowy do suchego doku, który opuścił 1 maja. W kolejnych dniach maja dokonano remontu uzbrojenia artyleryjskiego i torpedowego; długi postój w porcie zakończył się dopiero 13 lipca 1916 roku, kiedy to krążownik udał się w rejs do Singapuru, który osiągnął 19 lipca. 31 lipca okręt ponownie trafił do doku na remont układu napędowego, który trwał aż do 24 września, kiedy to pomyślnie przeszedł próby stoczniowe. W czasie remontu nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy: komandor Francis H.M. Jackson został zastąpiony przez komandora Cecila D.S. Raikesa, który wszedł na pokład 2 sierpnia 1916 roku.
26 września, po uzupełnieniu zapasu węgla, "MINERVA” udała się w rejs powrotny do Kolombo, gdzie dopłyn