Ostatnie krążowniki pancerne zbudowane dla Royal Navy. Większe i silniej uzbrojone od poprzedników, jednak z racji większej wagi uzbrojenia zmniejszono grubość opancerzenia, co zresztą przysporzyło temu typowi wiele niepochlebnych i krytycznych opinii.
Krążowniki pancerne typu WARRIOR zostały zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1903/1904. Konstrukcyjnie były zmodyfikowaną wersją krążowników typu DUKE OF EDINBURGH, jednak działa 6-calowe umieszczone w kazamatach zostały zastąpione przez działa 7,5-calowe umieszczone w wieżach na pokładzie górnym.
Zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1902/1903 krążowniki pancerne I klasy typu DUKE OF EDINBURGH były pierwszymi okrętami w Royal Navy zaprojektowanymi przez Phillipa Watts'a, który objął stanowisko Director of Naval Construction w 1902 r. Stanowiły zmianę podejścia do konstruowania krążowników pancernych.
Zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1901/1902 krążowniki pancerne I klasy typu DEVONSHIRE zostały zaprojektowane z zamiarem zwiększenia możliwości bojowych wobec krążowników pancernych typu MONMOUTH bez znacznego zwiększania rozmiarów planowanych okrętów.
Krążowniki pancerne I klasy typu MONMOUTH Zostały zbudowane w odpowiedzi na zwiększającą się liczbę podobnych okrętów w marynarkach wojennych innych mocarstw. Podczas projektowania zdecydowano się zachować podobną prędkość jak w przypadku typu DRAKE, jednak zmniejszono wyporność co przełożyło się na oszczędności i koszty budowy jak również ogólnie większą ekonomiczność użytkowania.
Krążowniki pancerne I klasy typu DRAKE były powiększoną i zmodernizowaną wersją krążowników typu CRESSY i stanowiły opancerzony ekwiwalent krążowników pancernopokładowych typu POWERFUL. Ich projektantem był Sir William White, Główny Konstruktor Royal Navy.
Te krążowniki konstrukcyjnie były zmodyfikowaną i opancerzoną wersją krążowników typu DIADEM. Miały mocniejsze maszyny i uzbrojenie podobne do tego zastosowanego w krążownikach typu POWERFUL.
Okręty te powstały na podstawie powiększonego projektu krążowników pancernopokładowych typu MERSEY, z dodatkowym opancerzeniem burtowym jako uzupełnienie opancerzenia pokładu. Bardziej udane, mniejsze i przede wszystkim tańsze niż poprzednie krążowniki pancerne Royal Navy.
Krążowniki pancerne będące rówieśnikami pancerników typu ADMIRAL, przy projektowaniu których wykorzystano podobne rozwiązania konstrukcyjne jak na przykład opancerzenie "all or nothing" i działa umieszczone w barbetach.
Okręty tego typu były powiększoną i nieco zmodernizowaną odmianą projektu wykorzystanego przy krążowniku pancernym HMS "SHANNON". Dodatkową wyporność zużyto na potężniejsze maszyny i opancerzenie oraz silniejsze, cięższe uzbrojenie.
Ostatnie krążowniki pancerne zbudowane dla Royal Navy. Większe i silniej uzbrojone od poprzedników, jednak z racji większej wagi uzbrojenia zmniejszono grubość opancerzenia, co zresztą przysporzyło temu typowi wiele niepochlebnych i krytycznych opinii.
Krążowniki pancerne typu WARRIOR zostały zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1903/1904. Konstrukcyjnie były zmodyfikowaną wersją krążowników typu DUKE OF EDINBURGH, jednak działa 6-calowe umieszczone w kazamatach zostały zastąpione przez działa 7,5-calowe umieszczone w wieżach na pokładzie górnym.
Zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1902/1903 krążowniki pancerne I klasy typu DUKE OF EDINBURGH były pierwszymi okrętami w Royal Navy zaprojektowanymi przez Phillipa Watts'a, który objął stanowisko Director of Naval Construction w 1902 r. Stanowiły zmianę podejścia do konstruowania krążowników pancernych.
Zaplanowane w Programie Rozbudowy Floty na lata 1901/1902 krążowniki pancerne I klasy typu DEVONSHIRE zostały zaprojektowane z zamiarem zwiększenia możliwości bojowych wobec krążowników pancernych typu MONMOUTH bez znacznego zwiększania rozmiarów planowanych okrętów.
Krążowniki pancerne I klasy typu MONMOUTH Zostały zbudowane w odpowiedzi na zwiększającą się liczbę podobnych okrętów w marynarkach wojennych innych mocarstw. Podczas projektowania zdecydowano się zachować podobną prędkość jak w przypadku typu DRAKE, jednak zmniejszono wyporność co przełożyło się na oszczędności i koszty budowy jak również ogólnie większą ekonomiczność użytkowania.
Okręty te powstały na podstawie powiększonego projektu krążowników pancernopokładowych typu MERSEY, z dodatkowym opancerzeniem burtowym jako uzupełnienie opancerzenia pokładu. Bardziej udane, mniejsze i przede wszystkim tańsze niż poprzednie krążowniki pancerne Royal Navy.
Krążowniki pancerne będące rówieśnikami pancerników typu ADMIRAL, przy projektowaniu których wykorzystano podobne rozwiązania konstrukcyjne jak na przykład opancerzenie "all or nothing" i działa umieszczone w barbetach.
Okręty tego typu były powiększoną i nieco zmodernizowaną odmianą projektu wykorzystanego przy krążowniku pancernym HMS "SHANNON". Dodatkową wyporność zużyto na potężniejsze maszyny i opancerzenie oraz silniejsze, cięższe uzbrojenie.