Medina (1876)

Szczegóły
Kategoria: Żelazne kanonierki przybrzeżne
HMS MedinaKanonierki typu "MEDINA" były nieco większe niż poprzednie okręty typu "ANT", były również silniej uzbrojone. Miały również ożaglowanie typu barkentyna. Jednak poza tym były zbudowane z tymi samymi założeniami i według podobnego projektu kadłuba jak inne kanonierki projektu Rendela.
Wielka_Brytania_flagaKraj: Wielka Brytania
klasa: kanonierka śrubowa, żelazna kanonierka przybrzeżna, kanonierka Rendela, "gunboat"

Specyfikacja
Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
MEDINA Palmers DYd ?.?.1976 03.08.1876 ?.?.1876 Sprzedany w 1904 r.
MEDWAY Palmers DYd ?.?.1976 03.10.1876 ?.?.1877 Sprzedany w 1904 r.
SABRINA Palmers DYd ?.?.1976 03.10.1876 ?.?.1877 Sprzedany w 1922 r.
SPEY Palmers DYd ?.?.1976 05.10.1876 ?.?.1877 Sprzedany w 1923 r.
TAY Palmers DYd ?.?.1976 19.10.1876 ?.?.1877 Sprzedany w 1920 r.
TEES Palmers DYd ?.?.1976 19.10.1876 ?.?.1877 Sprzedany w 1907 r.
DEE Palmers DYd ?.?.1976 04.04.1877 ?.?.1877 Sprzedany w 1902 r.
DON Palmers DYd ?.?.1976 14.04.1877 ?.?.1877 Sprzedany w 1914 r.
ESK Palmers DYd ?.?.1976 28.04.1877 ?.?.1877 Sprzedany w 1903 r.
SLANEY Palmers DYd ?.?.1976 28.04.1877 ?.?.1877 Utylizowany po 1923 r.
TRENT Palmers DYd ?.?.1977 23.08.1877 ?.?.1877 Sprzedany w 1923 r.
TWEED Palmers DYd ?.?.1977 23.08.1877 ?.?.1877 Sprzedany w 1905 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność projektowana 386 ts
Wyporność 363 ts
Tonaż 245 bm
Długość 33,53 m (110 ft 0 in) 
Szerokość 10,39 m (34 ft 1 in)
Głębokość 1,68 m (5 ft 6 in)
Zanurzenie 1,70 m (5 ft 7 in) - 1,75 m (5 ft 9 in)

Napęd:

Maszyny Dwie 2-cylindrowe poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonymi korbowodami pojedynczego rozprężania ("SPEY", "TAY", "TEES": 2-cylindrowe maszyny parowe z tłokiem rurowym pojedynczego rozprężania); 2 kotły; 2 śruby
Ożaglowanie Typu barkentyna o nieznanej powierzchni, 3 maszty
Moc nominalna 60 nhp
Moc indykowana (projektowana) 310 ihp
Prędkość (projektowana) 9,5 węzła
Paliwo 55 ton węgla (?)
Zasięg brak danych

Uzbrojenie:

Początkowe 3 działa 160 mm (6,3 in) 64-funtowe (64 pdr) L/16 64 cwt MLR
Modernizacja 2 lub 3 działa 119 mm (4,7 in) QF

Ludzie:

Załoga 51 oficerów i marynarzy

Projekt

Kanonierki typu Rendela albo zgodnie z angielską nomenklaturą "flatiron coastal gunboats" (dosłownie pol. przybrzeżne kanonierki żelazkowe) były nową klasą niewielkich okrętów artyleryjskich w Royal Navy. Najwcześniej zbudowanym okrętem tej klasy był właśnie HMS "STAUNCH", który został zwodowany w 1867 r. Projekt tego okrętu wyszedł z deski kreślarskiej brytyjskiego konstruktora George’a Rendela. W 1867 roku firma Sir W G Armstrong & Company podpisała umowę z lokalnym stoczniowcem, dr. Charlesem Mitchellem, na mocy którego stocznia Mitchell będzie budować okręty wojenne, a firma Armstrong dostarczy uzbrojenie. George Rendel został odpowiedzialny za nowe przedsięwzięcie, a jednostki zaprojektowane pod jego kierownictwem były oparte na małej jednostce używanej przez fabrykę Armstronga do testowania ciężkiej broni. Z pomocą wiodącego eksperta w dziedzinie uzbrojenia, admirała Sir Astleya Cooper-Key, Rendel zamienił te jednostki w okręt przeznaczony do defensywnych operacji przybrzeżnych.

Po pozytywnych testach i wnioskach z eksploatacji kanonierek HMS "STAUNCH" i HMS "PLUCKY" Admiralicja zdecydowała się zamówić większą serię jednostek tej klasy. Były kanonierki typu "ANT". Zamówiono łącznie 20 jednostek w ośmiu stoczniach, które zostały zwodowane w latach 1870 - 1873. W 1878 r. zamówiono kolejne cztery w stoczni Pembroke Dockyard, według tego samego projektu. Jednakże organizacyjnie i administracyjnie musiano utworzyć nowy typ mimo identycznej konstrukcji. Tak powstał podtyp "GADFLY". W 1876 zwodowano kolejne kanonierki tej klasy, które w liczbie 12 jednostek nazwano typem "MEDINA". Wszystkie te okręty zostały zbudowane przez stocznię Palmers w Jarrow w północno-wschodniej Anglii. Silniki zostały wyprodukowane przez R. & W. Hawthorn Leslie and Company, Ltd. (Newcastle-Upon-Tyne), z wyjątkiem "SPEY", "TAY" i "TEES", których silniki zbudowała firma John Penn & Sons (Greenwich). Odstępstwem od projektów poprzednich typów kanonierek tej klasy było zastosowanie ożaglowania pomocniczego typu barkentyna na trzech masztach.  Zastosowanie dodatkowego napędu w postaci tradycyjnego ożaglowania było związane z zamierzeniami Admiralicji, które zakładały wykorzystanie tych niewielkich okrętów w miejscach ze słabym dostępem do węgla (Chiny, Egipt). Koszt tych kanonierek wyniósł średnio 21 550 funtów.

Konstrukcja

Służba

Galeria