Podobnie jak w przypadku Niemiec, Węgrom zabroniono posiadania sił powietrznych po klęsce Cesarstwa Austro-Węgierskiego pod koniec I wojny światowej. Jednak, podobnie jak Niemcy, nowe państwo węgierskie potajemnie stworzyło lotnictwo w latach 30. XX wieku. Węgierscy piloci myśliwscy po raz pierwszy spotkali się ze swoimi słowackimi sąsiadami na początku 1939 roku, po aneksji Czechosłowacji przez Niemcy. W czerwcu 1941 r. węgierskie siły zbrojne dołączyły do ​​Niemiec w inwazji na Rosję, a piloci z I/I Grupy Myśliwskiej brali udział w ciągłych działaniach w 1942 r. latając samolotami myśliwskimi CR.42, Re.2000 i Bf 109E, zdobyli niewielką liczbę zestrzeleń. Jednak, gdy w kwietniu 1943 roku węgierski 101 pułk myśliwski wyposażony w Bf 109G został zaangażowany do akcji nad Charkowem w kwietniu 1943 roku, liczne asy zaczęły szybko zdobywać tam zestrzelenia. Rok później jednostka wróciła do domu, aby bronić węgierskich miast przed amerykańskimi ciężkimi bombowcami, a piloci, tacy jak Dezsö Szentgyörgyi i György Debrödy, zdobyli większość swoich zestrzeleń w desperackich bitwach z amerykańskimi myśliwcami i bombowcami. W przeciwieństwie do większości niemieckich sojuszników z Europy Wschodniej, Węgry nie skapitulowały podczas rosyjskich natarcia w 1944 roku, a ich piloci myśliwców walczyli do maja 1945 roku.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com