Na początku wojny domowej większość młodych oficerów przyłączyła się do rebeliantów (nacjonalistów). Lojalni wobec rządu pozostali wysocy rangą oficerowie, dowódcy grupo lub escuadrilla, a także podoficerowie, sierżanci i kaprale. Przestarzałe Nieuport Ni.52 i trzy Hawker Fury zostały wkrótce zdominowane przez bardziej nowoczesne Fiaty CR.32 i Heinkel He 51. Jednak na tym wczesnym etapie wojny było kilku lotników republikańskich, którzy stali się asami, pomimo niewielkiej liczby zestrzelonych samolotów wroga. W późniejszym okresie stosunkowo niewiele byłych francuskich myśliwców Dewoitine D.372 i Loire Nieuport 46 pilotowanych przez zagranicznych najemników i hiszpańskich pilotów zdołało zmienić równowagę w powietrzu na korzyść Republikanów. Wraz z przybyciem radzieckich myśliwców Polikarpow I-15 Chato i I-16 Mosca Republikanie umocnili tę przewagę, ale większość pilotów myśliwców latających na tych nowoczesnych typach była radziecka. Niektórzy Hiszpanie zaczęli latać na Chato od lutego 1937 r. wraz z utworzeniem pierwszych dwóch hiszpańskich escuadrilli I-15, dowodzonych odpowiednio przez kapitanów Garcíę Lacalle i Alonso Santamaríę, a na północy wiosną i latem 1937 roku większość pilotów Chato była już Hiszpanami. Podczas bitwy pod Brunete w lipcu 1937 r. do Hiszpanii przybyli pierwsi piloci szkoleni w ZSRR na szybkich jednopłatach I-16 Mosca, którzy szybko zaczęli zbierać żniwo wśród wrogich samolotów. Ogólnie rzecz biorąc, republikańskie lotnictwo wojskowe nie prowadziło wyczerpującej ewidencji indywidualnych roszczeń strzeleckich. Istnieje jednak wystarczająca dokumentacja, aby racjonalnie założyć, którzy piloci należą do kategorii asów. Ten tom szczegółowo opisuje wyczyny tych pilotów, uzupełniając poprzednie prace w serii Osprey Aircraft of the Aces.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com