Część 2 przedstawia wielu latających bohaterów Marynarki Wojennej, którzy latali obok lub przeciwko tym z Królewskiej Służby Powietrznej Marynarki Wojennej (RNAS). Podczas gdy RNAS dysponowało własnym potężnym arsenałem zwiadowców Nieuport i Sopwith nad wybrzeżem Flandrii, niemiecka marynarka wojenna działała własnymi Land Feld Jagdstaffeln i Seefront Staffeln. Ponadto niemieckie jednostki wodnosamolotów, zwłaszcza w Zeebrugge, "stworzyły" co najmniej trzech własnych asów kosztem brytyjskich łodzi latających, sterowców i innych jednostek patrolowych. Wyjątkowe dla I wojny światowej było użycie latających łodzi jako myśliwców w walce. Austriacki as Gottfried Banfield odniósł wszystkie dziewięć zwycięstw w wodnosamolotach, a Friedrich Lang zdobył dwa z pięciu strąceń latając podobnej klasy sprzętem. Najlepszym latającym myśliwcem był jednak włoski Macchi M 5, używany przez trzech asów, a także Charlesa H. Hammanna, pierwszego Amerykanina, który zdobył Medal Honoru w walce powietrznej. Wyjątkowy był także jedyny as marynarki wojennej USA, David Ingalls, który odniósł sześć zwycięstw, będąc przyporządkowany do 213 Sqn RAF, oraz grecki as Artitides Moraitinis, któremu przypisano dziewięć zwycięstw nad Salonikami i Dardanelami.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com