Legiony Cezara oblegały galijską armię Wercyngetoryksa w jednej z najbardziej niesamowitych taktycznie bitew wszech czasów. Mając znacznie mniej żołnierzy (w stosunku 6:1), Rzymianie zbudowali linie oblężnicze skierowane do wewnątrz i na zewnątrz i zapobiegli przełamaniu oblężenia przez Galów. Kampania prowadząca do bitwy ujawniła pomysłowość po obu stronach, choć w końcu to Cezar ugruntował swoją sławę w tych działaniach. W 52 r. pne nieustanna strategia Cezara oparta na wyniszczeniu wywołała ducha desperacji, który przerodził się w bunt plemion galijskich pod przywództwem charyzmatycznego, młodego arwerńskiego szlachcica Wercyngetoryksa. Chociaż lud galijski miał wspólny język i kulturę, stworzenie koalicji między zaciekle niezależnymi plemionami było praktycznie niemożliwym wyczynem i był hołdem dla osobowości i umiejętności Wercyngetoryksa. Początkowo strategia Wercyngetoryksa polegała na wciągnięciu Rzymian do zaciętej bitwy. Wercyngetoryks został dotkliwie pobity w otwartej bitwie z Cezarem pod Noviodunum, a następnie Rzymianie zdobyli zdobyli Avaricum. Jednak akcja, która nastąpiła w Gergowii, była najpoważniejszym zwrotem sytuacji, z jakim Cezar zmierzył się w całej wojnie galijskiej. Wercyngetoryks rozpoczął przebiegłą politykę drobnych manewrów wojennych i obronnych, które poważnie utrudniły ruchy Cezara, odcinając jego dostawy. Dla Cezara miało to być ponure lato – całemu jego galijskiemu przedsięwzięciu groziła porażka. W końcu dzięki błyskotliwemu przywództwu, sile oręża i od czasu do czasu zwykłemu szczęściu Cezar odniósł sukces. Kulminacją tego było oblężenie Alezji (na północ od Dijon), o którym w błyskotliwy sposób opowiada sam Cezar (Bellum Gallicum 7,68-89). Ze swoimi 80 000 wojownikami i 1500 jeźdźcami okopanymi na szczycie płaskowyżu w Alezji, Wercyngetoryks wierzył, że Alezja jest nie do zdobycia. Dowodząc mniej niż 50 000 legionistów i wojsk pomocniczych, Cezar rozpoczął jednak oblężenie. Wercyngetoryks wysłał swoją kawalerię, aby zebrać posiłki z całej Galii, a Cezar z kolei zbudował podwójną ścianę fortyfikacji wokół Alezji, zwróconą zarówno do środka jak i na zewnątrz. Kiedy z odsieczą przybyła galijska armia, Rzymianie zmierzyli się z wojownikami w Alezji oraz 250 000 wojownikami i 8 000 jeźdźcami atakujących z zewnątrz. Cezar zręcznie wykorzystał swoje wewnętrzne linie, swoje fortyfikacje oraz większe wyszkolenie i dyscyplinę swoich ludzi, aby zrównoważyć galijską przewagę, ale po dwóch dniach ciężkich walk jego armia była naciskana do granic wytrzymałości. Trzeciego dnia Galowie, wyposażeni w faszyny, drabiny wspinaczkowe i haki z liną, zdobyli północno-zachodni kąt umocnień, który stanowił kluczowy punkt w rzymskich dziełach fortecznych. W desperacji Cezar osobiście poprowadził resztki swoich rezerw w niemal samobójczym kontrataku, a kiedy jego germańscy jeźdźcy oskrzydlili Galów i zaatakowali ich z tyłu, bitwa zdecydowanie się zmieniła. Wercyngetoryks ostatecznie przyznał się do porażki, a całe siły poddały się następnego dnia. Alesia miała być ostatnim znaczącym sprzeciwem wobec woli rzymskiej w Galii. Pociągnęło to za sobą katastrofalną porażkę niemal każdego galijskiego plemienia, a jeńców było wystarczająco dużo, by każdy legionista otrzymał jednego do sprzedania jako niewolnika. W bardzo realnym sensie Alezja symbolizowała wygaśnięcie wolności galijskiej.
Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com
