Bitwa pod Talaverą w 1809 roku była jedną z głównych bitew wojny na Półwyspie Iberyjskim i pierwszym zwycięstwem Arthura Wellesleya w samej Hiszpanii, po którym został mianowany wicehrabią Wellington Talavera i Wellington. Po zwycięstwie w bitwie pod Duero, kiedy to wygnał z Portugalii siły francuskie pod dowództwem marszałka Soulta, Wellesley przeszedł do ofensywy i poprowadził swoją armię do Hiszpanii, gdzie połączył się ze znacznymi siłami pod dowództwem hiszpańskiego generała Cuesty, aby zaatakować mniejsze siły francuskie pod dowództwem marszałka Victora w mieście Talavera de la Reina na południowy zachód od Madrytu. Opóźnienia spowodowane przez Hiszpanów pozwoliły Victorowi się wycofać, podczas gdy obiecane dostawy zaopatrzenia nie dotarły, a połączone siły francuskie zebrały się naprzeciw pozycji Wellesleya, teraz przewyższając liczebnie siły anglo-hiszpańskie. Nominalnym dowódcą armii francuskiej był król Józef Bonaparte, brat Napoleona, ale faktyczne dowództwo sprawowali marszałkowie Victor i Jourdain. W nocy 27 stycznia Francuzi przypuścili pierwsze ataki, po których 28 grudnia nastąpił generalny atak. Chociaż siły Wellesely'ego były mniej liczne, a dodatkowo spory kontyngent Hiszpanów uciekł, wicehrabia wybrał doskonałą pozycję defensywną i był w stanie odeprzeć kolejne francuskie ataki, choć przy dużyh stratach. Chociaż Francuzi wycofali się, pozostawiając Wellesleya jako mistrza pola, jego wysokie straty i zbliżające się francuskie posiłki doprowadziły do ​​wycofania Wellesleya do Portugalii. Jego wyprawa do Hiszpanii miała ogromny wpływ na hiszpańskie morale, ponieważ zdali sobie sprawę, że nie są sami w walce.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com