Bitwa pod El Alamein w czasie II wojny światowej przekreśliła nadzieje Niemiec na zwycięstwo w Afryce Północnej. Od tego momentu koniec był nieunikniony, ponieważ siły Rommla rozpoczęły długi odwrót, który miał się zakończyć w Tunezji w maju 1943 r., kiedy to, otoczeni przez siły brytyjskie i amerykańskie ze wszystkich stron poddali się, a ponad 250 000 żołnierzy Osi znalazło się w obozach jenieckich - liczba porównywalna do schwytanych pod Stalingradem. W ciągu sześciu miesięcy, które minęły między Alamein, a ostatecznym poddaniem się, doszło do wielu ciężkich walk, ponieważ pokonana niemiecka i włoska armia starała się odeprzeć wdzierającą się 8. Armię w szereg pozycji obronnych na całej Pustyni Zachodniej. Zdrowie Roomla ucierpiało z powodu napięcia dowodzenia, walczył w tej kampanii w wielu ważnych akcjach - pod El Agheila, Mersa el Brega, Buerat i Medenine - zanim jego wojska osiadły na przedwojennej francuskiej pozycji obronnej na Linii Mareth. Przez całą drogę był ścigany przez coraz bardziej pewną siebie 8. Armię pod dowództwem generała Montgomery'ego, ale nigdy Montgomery nie był w stanie zdecydowanie oskrzydlić wycofujących się sił niemieckich i włoskich, a Rommel był nawet w stanie przekierować siły, by zadać ostrą klęskę nowym przybyłym siłom amerykańskim na przełęczy Kasserine w lutym 1943 roku. Był to jeden z ostatnich wypadów Rommla w wojnie na pustyni, ponieważ jego problemy zdrowotne zmusiły go do powrotu do Niemiec wkrótce potem. Scena została teraz przygotowana na ostatnią wielką bitwę wojny na pustyni, gdy weteranów brytyjskiej 8. Armii po raz ostatni starli się z wrogami z Afrikakorps w głównej bitwie o linię Mareth.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com