Po D-Day francuski ruch oporu wzrósł, by sabotować nazistowskie wysiłki wojenne. Walka z powstańcami zawsze była jednym z największych wyzwań dla regularnych sił zbrojnych XX wieku. Lista jest długa, od Malajów przez Algierię i Wietnam po trwające operacje w Iraku i Afganistanie. Wojna między Niemcami a francuskim ruchem oporu, zwana także FFI (Forces Françaises d'Intérieur) lub Maquis, podczas II wojny światowej pozostała prawie zapomnianym rozdziałem w historii tych "małych wojen", zwłaszcza w anglojęzycznym świecie. Jest to tym bardziej zdumiewające, że agencje takie jak brytyjski SOE (Kierownik ds. Operacji Specjalnych) i amerykański OSS (Biuro Służb Strategicznych) wpompowały sporą ilość swoich zasobów we wsparcie francuskiego ruchu oporu. Poprzez dywersyjne ataki na siły niemieckie na okupowanym zapleczu, alianci mieli nadzieję, że FFI może zapewnić pomoc w przerwaniu niemieckich linii zaopatrzeniowych, jak również osłabieniu morale. Górski płaskowyż Vercors na południowy zachód od Grenoble był główną twierdzą francuskich Maquis, a w lipcu 1944 r. około 8000 niemieckich żołnierzy przeprowadziło operację na płaskowyżu i zniszczyło znajdujące się tam grupy powstańców. Bitwa pod Vercors była największą operacją przeciwko FFI podczas II wojny światowej, a szybkie i miażdżące zwycięstwo Niemców wywołało u Francuzów traumatyczne wspomnienia, które przetrwały do dziś. Po D-Day FFI w pełni zmobilizowała się na rozkaz z Londynu i stanowiła realne zagrożenie dla niemieckich linii komunikacyjnych. Operując ze swoich baz w górach i uzbrojeni w brytyjską i amerykańską broń ze zrzutów, Maquis zeszli do dolin i próbowali rzucić wyzwanie niemieckim oddziałom okupacyjnym. W połowie czerwca Niemcy rozpoczęli serię poważnych kontroperacji w górach, które, przeprowadzone przez Gebirgsjäger, rozproszyły francuski ruch oporu z Masywu des Bauges i francuskiej Jury. Na górskim płaskowyżu Vercors FFI popełniło błąd, próbując utrzymać pozycję przeciwko regularnym siłom niemieckim i zostali okrążeni i zniszczeni, czemu towarzyszyły straszliwe represje wobec miejscowej ludności. Brytyjskie i amerykańskie zespoły łącznikowe niewiele mogły zrobić, by pomóc. Miesiąc później podobna operacja została przeprowadzona przeciwko partyzantom na Tarentaise. Jednak Niemcom brakowało ludzi, aby wykorzystać te taktyczne zwycięstwa i zawsze byli zmuszeni do wycofania się, pozwalając francuskiemu ruchowi oporu ponownie pojawić się i ponownie przejąć kontrolę. Niemieckie zwycięstwa taktyczne nie przełożyły się na sukces strategiczny. Przez ich ciągłe nękanie FFI ostatecznie podzieliła siły niemieckie. Gdy 15 sierpnia 1944 r. po lądowaniu na Riwierze Francuskiej wojska amerykańskie posunęły się szybko na północ, wojska niemieckie nie mogły zorganizować spójnej linii obrony w Alpach i do końca miesiąca musiały wycofać się z terytorium Francji.
Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com
