Jerzy Grundkowski (ur. 29 listopada 1953 w Bydgoszczy, zm. 12 grudnia 2016 tamże) to polski pisarz, dziennikarz i historyk, którego twórczość koncentrowała się na fantastyce naukowej, fantasy oraz prozie historycznej, prywatnie marynista i miłośnik spraw wojennomorskich. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, co stanowiło solidne fundamenty merytoryczne dla jego późniejszej działalności literackiej. Od 1978 roku pracował jako dziennikarz w redakcji „Bydgoskiego Stomilu", a następnie współpracował z licznymi czasopismami kulturalnymi i literackimi. |
Jako autor debiutował w 1977 roku opowiadaniem „Żółta cysterna", emitowanym jako słuchowisko w Polskim Radiu. Jego najważniejszym dziełem okazał się zbiór opowiadań „Annopolis, miasto moich snów" (1983), który otrzymał trzy prestiżowe nagrody: redakcji „Młodego Technika" i grupy literackiej „SFAN-Trust" za najlepszy debiut w dziedzinie prozy nierealistycznej, wyróżnienie redakcji „Fantastyki" w kategorii debiutów roku oraz Nagrodę im. Natalii Gall jako najlepsza książka nowelistyczna 1983 roku. W dorobku Grundkowskiego znajdują się również inne cenione tytuły, takie jak „Labirynt wyobraźni" (1986), „Śmierć w kosmolocie" (1988), „Las Teutoborski" (1995), „Lancelot znad Renu" (2001) oraz „Prawdziwa historia smoków, Franków oraz rycerza Hilderyka" (2001).
Prace Grundkowskiego charakteryzują się połączeniem erudycji historycznej z wyobraźnią fantastyczną, co pozwalało mu na tworzenie oryginalnych światów i narracji osadzonych w różnych epokach – od starożytności po przyszłość. Jego styl łączył ironię, refleksję filozoficzną i dynamiczną akcję, co czyniło jego utwory atrakcyjnymi zarówno dla miłośników fantastyki, jak i czytelników poszukujących głębszych treści literackich. Pośmiertnie ukazały się kolejne tomy jego twórczości, w tym „Wilkołak Drago" (2019), „Planeta dobrych ludzi" (2019), „Zagadki i tajemnice. Historia odkrywana na nowo" (2020) oraz „Hufiec Świętych" (2022).
Poza działalnością literacką Jerzy Grundkowski był laureatem nagrody imienia Klemensa Janickiego oraz trzech konkursów dziennikarskich poświęconych upowszechnianiu wiedzy ekonomicznej. W 2013 roku uhonorowano go Medalem Jerzego Sulimy-Kamińskiego, przyznawanym za wybitne zasługi dla kultury Pomorza i Kujaw. Publikował eseje i artykuły krytyczne w czasopismach takich jak „Pismo Literacko-Artystyczne", „Nurt" i „Kujawy", a także współpracował z branżowymi portalami poświęconymi budownictwu i architekturze. Dzięki połączeniu wiedzy historycznej, talentu narratorskiego i wyobraźni fantastycznej Jerzy Grundkowski utrwalił swoją pozycję jako ceniony przedstawiciel polskiej literatury fantastycznej, a jego prace stanowią cenne źródło inspiracji dla miłośników gatunku i badaczy polskiej fantastyki przełomu XX i XXI wieku.
Książki i publikacje jego autorstwa:
| Publikacja | Tytuł artykułu | Rok wydania |
| Okręty (04) | Żywe torpedy | 2011 |
Jerzy Grundkowski (ur. 29 listopada 1953 w Bydgoszczy, zm. 12 grudnia 2016 tamże) to polski pisarz, dziennikarz i historyk, którego twórczość koncentrowała się na fantastyce naukowej, fantasy oraz prozie historycznej, prywatnie marynista i miłośnik spraw wojennomorskich. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, co stanowiło solidne fundamenty merytoryczne dla jego późniejszej działalności literackiej. Od 1978 roku pracował jako dziennikarz w redakcji „Bydgoskiego Stomilu", a następnie współpracował z licznymi czasopismami kulturalnymi i literackimi.