Charuk Andrij I.

Andrij Iwanowicz Charuk (ur. 22 września 1972 r . w Nowowołyńsku) (ukr. Андрій Іванович Харук, ang. Andrii Ivanovich Kharuk) to ukraiński historyk wojskowości, doktor nauk historycznych , profesor, były kierownik Katedry Nauk Humanistycznych w Narodowej Akademii Wojsk Lądowych im. Hetmana Piotra Sahajdacznego

Uczył się w Liceum Ogólnokształcącym nr 8 w mieście Nowowołyńsk. W 1989 roku wstąpił do Łuckiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego im. Łesi Ukrainki na kierunku "Historia i metody pracy wychowawczej", ale w 1994 roku ukończył już przemianowany Wołyński Państwowy Uniwersytet im. Łesi Ukrainki. Następnie podjął pracę nad uzyskaniem stopnia naukowego, badając stosunki gospodarcze z zagranicą województwa wołyńskiego w latach 1921-1939, jednak zmienił temat pracy doktorskiej i w 2000 roku uzyskał stopień kandydata nauk historycznych, kierunek "Historia wojskowości" na temat "Siły Powietrzne Ukrainy w latach 1917 - 1920". Dyrektorem naukowym był Leontiy Deshchynsky. W tym samym czasie uzyskał drugie wykształcenie wyższe w specjalności "Ekonomia Przedsiębiorstw" na Łuckim Państwowym Uniwersytecie Technicznym. Ponadto w latach 1994-2001 pracował jako nauczyciel przedmiotów ogólnokształcących w Nowowołyńskim Technikum Elektromechanicznym. W latach 2001-2002 Andrij Charuk pełnił funkcję starszego wykładowcy Katedry Prawa w łuckim przedstawicielstwie Otwartego Międzynarodowego Uniwersytetu Rozwoju Człowieka „Ukraina”. W latach 2002-2012 pracował jako starszy wykładowca w Katedrze Historii Ukrainy, Nauki i Techniki Politechniki Lwowskiej. W 2011 roku obronił pracę doktorską na temat: "Przemysł lotniczy Ukrainy jako składnik kompleksu wojskowo-przemysłowego w latach 1910-1980". W latach 2012-2022 pracował jako kierownik Katedry Humanistycznej Narodowej Akademii Wojsk Lądowych im. Piotra Sahaydachnego, a przez pewien okres był starszym pracownikiem naukowym w Instytucie Ukrainistyki. Członek ogólnoukraińskiej organizacji społecznej "Naukowe Towarzystwo Humanitarne". Spektrum zainteresowań naukowych: wojskowość i historia wojskowości, wojsko, historia sprzętu wojskowego.

Opublikował ponad 330 publikacji, w tym 3 monografie. Pod jego kierunkiem obroniono trzy prace doktorskie. Autor szeregu recenzji, opinii do prac doktorskich, przeciwnik w obronie rozpraw z historii wojskowości. Aktywnie uczestniczy w międzynarodowych konferencjach poświęconych zagadnieniom historii nauki i techniki na Ukrainie iw Polsce. Członek kolegium redakcyjnego "Wojskowego Biuletynu Naukowego", członek grupy roboczej ds. opracowania narodowej koncepcji historii wojskowości, a także autor zbioru prac naukowych "Badania nad dziejami techniki" (Państwowy Muzeum Politechniczne przy KPI im. Igora Sikorskiego) i członek specjalistycznej rady naukowej D 35.051 .25.

Książki i publikacje jego autorstwa: