Spis treści:

• Z życia flot - Sobański Maciej S., Schiele Marcin
• "WARIAG" krążownik opiewany w pieśniach (część I) - Sobański Maciej S. - Artykuł stanowi on pierwszą część szczegółowego opracowania poświęconego legendarnemu rosyjskiemu krążownikowi pancernopokładowemu "WARIAG", który zasłynął bohaterską postawą podczas bitwy pod Czemulpo (obecnie Inczon) 9 lutego 1904 roku, na początku wojny rosyjsko-japońskiej. Maciej S. Sobański w swoim opracowaniu analizuje historię krążownika "WARIAG", który wraz z kanonierką "KORIEJEC" stoczył nierówną walkę z przeważającymi siłami japońskimi na redzie portu Czemulpo w Korei. Mimo że okręt nie został zatopiony w walce, odniósł poważne uszkodzenia (otrzymał od 11 do 14 trafień), a jego załoga poniosła dotkliwe straty: 33 zabitych i 97 rannych. Wobec niemożności przedarcia się do Port Artur, załoga dokonała samozatopienia jednostki przez otwarcie zaworów dennych.
• Niemieckie okręty lotnicze w okresie I wojny światowej (część II) - Franz Maciej K. - Artykuł stanowi on bezpośrednią kontynuację opracowania zapoczątkowanego w poprzednim numerze (66/2004), w którym autor przedstawił genezę i wczesne próby adaptacji statków pasażersko-towarowych (takich jak "ANSWALD", "SANTA ELENA" czy "GLYNDWR") na potrzeby lotnictwa morskiego Kaiserliche Marine. W tej części cyklu Maciej K. Franz, uznany polski historyk wojskowości specjalizujący się w dziejach lotnictwa morskiego, skupia się na dalszych losach operacyjnych tych jednostek, ich modernizacjach oraz ewolucji niemieckiej myśli technicznej w zakresie konstrukcji okrętów-baz dla wodnosamolotów (Flugzeugmutterschiffe). Autor analizuje wyzwania operacyjne, z jakimi borykały się te okręty, w tym problemy z manewrowaniem wodnosamolotami przy wzburzonym morzu, co w praktyce ograniczało ich skuteczność bojową i sprawiło, że główny ciężar rozpoznania morskiego w Niemczech spoczywał wówczas na sterowcach (zeppelinach). Opracowanie porusza również kwestie dalszych przebudów, zmian w uzbrojeniu przeciwlotniczym oraz ostateczne losy tych jednostek po zakończeniu działań wojennych, w tym ich wycofanie ze służby lub przekazanie jako reparacje wojenne. 
• Schnellbooty w Północnej Norwegii 1941-1943 - Federowicz Przemysław - Artykuł szczegółowo opisuje działalność niemieckich kutrów torpedowych (Schnellbootów) na dalekiej północy w okresie, gdy po ataku na Związek Radziecki w 1941 roku działania wojenne objęły również rejon arktyczny, a głównym celem Niemiec było opanowanie portów w Murmańsku i Archangielsku. Autor wskazuje, że jednym z najtrudniejszych zadań stojących przed Kriegsmarine była ochrona rozległego i skomplikowanego wybrzeża norweskiego, z czym flota niemiecka borykała się z powodu niedoboru odpowiednich jednostek, personelu oraz zaplecza lądowego. Doświadczenia zdobyte w tych warunkach skłoniły dowództwo do skierowania w ten rejon kutrów torpedowych, które miały zastąpić wycofywane niszczyciele 6. Flotylli w działaniach ofensywnych i wzmocnić obronę wybrzeża. W tekście szczegółowo opisano proces formowania 8. Flotylli Kutrów Torpedowych (8. Schnellbootflottille), która została oficjalnie utworzona 1 listopada 1941 roku w Kilonii na rozkaz dowódcy sił torpedowych, Kpt.z.S. Bütowa. W jej początkowym składzie znalazły się nowe jednostki zbudowane wiosną 1941 roku: "S-42", "S-44", "S -45" i "S-46", a pieczę nad nimi objął Kptlt. Georg-Stuhr Christiansen, który ulokował swój sztab na okręcie-bazie kutrów torpedowych (Schnellbootbegleitschiff) "ADOLF LÜDERITZ". Federowicz zwraca również uwagę na wyzwania logistyczne, wynikające z braku stałych baz morskich w północnej Norwegii, co wymusiło dołączenie do flotylli pomocniczej pływającej bazy zaopatrzeniowej (Hilfsbegleitschiff) "HERNÖSAND", odpowiedzialnej za dostarczanie amunicji i sprzętu.
• Włoskie korwety "GABBIANO" (część III) - Freivogel Zvonimir - Artykuł stanowi on trzecią odsłonę szerokiej, wieloczęściowej monografii poświęconej tej licznej serii włoskich korwet eskortowych, zbudowanych dla "Regia Marina" w okresie II wojny światowej. W tej części cyklu Zvonimir Freivogel, ceniony chorwacki historyk marynistyki specjalizujący się w dziejach flot Morza Śródziemnego i Adriatyku, koncentruje się na kulminacyjnym okresie działań bojowych tych jednostek oraz dramatycznych wydarzeniach związanych z zawieszeniem broni przez Włochy we wrześniu 1943 roku. Autor szczegółowo opisuje straty poniesione przez flotę korwet w wyniku alianckich ataków lotniczych i działań okrętów podwodnych, a także skomplikowane losy poszczególnych jednostek w momencie kapitulacji Włoch. Tekst analizuje ścieżki dalszej służby ocalałych okrętów: część z nich została samozatopiona przez załogi, aby nie wpadły w ręce Niemców, inne zostały przejęte i wcielone do "Kriegsmarine" (gdzie służyły jako dozorowce i trałowce pod oznaczeniami "SG"), zaś pozostałe dołączyły do Marynarki Wojennej Walczących Włoch, kontynuując walkę u boku aliantów w ramach eskorty konwojów i działań przeciwko niemieckim jednostkom podwodnym.
• Ciężkie krążowniki lotnicze typu "KIJEW" (Projekt 1143) (część II) - Sobański Maciej S. - Artykuł stanowi on drugą odsłonę szerokiej, specjalistycznej monografii poświęconej radzieckim okrętom serii ciężkich krążowników lotniczych projektu 1143 (oznaczenie kodowe NATO: "KIJEW"), które łączyły w sobie cechy krążownika rakietowego z możliwościami lotniskowca. W tej części cyklu autor skupia się na procesie budowy, szczegółowych parametrach technicznych oraz wczesnej historii operacyjnej pierwszych jednostek tej serii, przede wszystkim okrętów flagowych "KIJEW" i "MIŃSK". Opracowanie porusza kwestie organizacyjne i operacyjne, takie jak proces wcielania jednostek do służby, ich przydział do Floty Północnej i Floty Czarnomorskiej, a także wyzwania związane z integracją nowatorskiego (i w tamtym czasie awaryjnego) sprzętu lotniczego z systemami dowodzenia okrętu.
• Marynarka Wojenna Omanu - Ehlers Hartmut - Opracowanie stanowi kompleksowy przegląd Królewskiej Marynarki Wojennej Omanu (Royal Navy of Oman), przedstawiając jej historię, strukturę organizacyjną oraz stan wyposażenia na początku XXI wieku. Autor szczegółowo omawia ewolucję omanskich sił morskich od ich skromnych początków po transformację w nowoczesną, dobrze wyszkoloną i wyposażoną formację, zdolną do skutecznego patrolowania strategicznych wód Cieśniny Ormuz i wybrzeża Morza Arabskiego. W tekście znajdziemy charakterystykę głównych typów okrętów będących w służbie, w tym jednostek patrolowych, korwet oraz okrętów wsparcia, takich jak okręt desantowy "NASR AL BAHR", stanowiący ważny element zdolności projekcji sił i logistyki marynarki. Ehlers zwraca również uwagę na ścisłą współpracę Omanu z Wielką Brytanią i innymi partnerami zachodnimi w zakresie zakupów sprzętu, szkolenia kadr oraz doktryny operacyjnej.
• Bitwa o Wyspy Paracelskie 19 stycznia 1974 r. (część II) - Ngac Hà Vãn - Artykuł stanowi on drugą i końcową część opracowania poświęconego starciu morskiemu, które miało miejsce u wybrzeży Wysp Paracelskich na Morzu Południowochińskim w styczniu 1974 roku. Podczas gdy pierwsza część skupiała się na genezie konfliktu i samym starciu artyleryjskim z 19 stycznia, część druga szczegółowo opisuje kulminację i bezpośrednie następstwa bitwy. Autor relacjonuje przeprowadzoną 20 stycznia 1974 roku chińską operację desantową, w wyniku której wojska chińskie w błyskawicznym tempie opanowały wyspy Robert, Pattle i Money, wypierając ostatnie południowowietnamskie garnizony z archipelagu. Opracowanie zawiera szczegółowe zestawienie strat obu stron, w tym informacje o zatopieniu wietnamskiego trałowca "HQ-10" ("NHẬT TẢO"), poważnym uszkodzeniu niszczyciela "HQ-4" ("LÝ THƯỜNG KIỆT") oraz o tragicznych losach załóg. Autor opisuje również wzięcie do niewoli 48 wietnamskich marynarzy i amerykańskiego doradcy, którzy zostali później zwolnieni przez Chiny w Hongkongu za pośrednictwem Czerwonego Krzyża. Hà Vãn Ngac, jako były oficer marynarki wojennej Wietnamu Południowego, analizuje reakcję polityczną i wojskową Sajgonu na tę porażkę, w tym nieudane próby interwencji w Radzie Bezpieczeństwa ONZ (zablokowane przez chińskie weto) oraz podjętą wkrótce potem "Operację Tran Hung Dao 48". Miała ona na celu obsadzenie niezagospodarowanych wysp w archipelagu Spratly, aby zapobiec dalszej ekspansji Chin w regionie po utracie Paraceli.
• Brytyjskie niszczyciele rakietowe typu "42" (część I) - Hanuszek Krzysztof, Sobański Maciej S. - Artykuł stanowi pierwszą część obszernej, dwuczęściowej monografii poświęconej brytyjskim niszczycielom rakietowym typu "42" (znanym również jako typ "SHEFFIELD"), które były głównymi jednostkami obrony przeciwlotniczej Royal Navy w drugiej połowie XX wieku. W tej części opracowania autorzy szczegółowo analizują genezę projektu, który powstał w odpowiedzi na zapotrzebowanie brytyjskiej marynarki wojennej na nowoczesne okręty zdolne do zapewniania osłony przeciwlotniczej zespołom floty przy użyciu pocisków rakietowych Sea Dart. Tekst omawia ewolucję konstrukcyjną tych jednostek, zwracając szczególną uwagę na ich podział na trzy serie produkcyjne (Batch 1, 2 i 3), które różniły się wypornością, wymiarami nadbudówek oraz stopniem modernizacji wyposażenia radioelektronicznego i systemów dowodzenia. Hanuszek i Sobański przedstawiają również proces stępki pod pierwsze okręty tej serii, takie jak słynny HMS "SHEFFIELD", HMS "BIRMINGHAM" czy HMS "COVENTRY", opisując wyzwania techniczne i organizacyjne towarzyszące ich budowie w brytyjskich stoczniach. Artykuł stanowi solidne wprowadzenie merytoryczne do drugiej części cyklu (opublikowanej w numerze 68/2004), która poświęcona była bojowemu chrztu tych jednostek podczas wojny o Falklandy/Malwiny w 1982 roku (w tym utracie HMS "SHEFFIELD" i HMS "COVENTRY"), a także ich dalszym losom, w tym eksportowi do marynarki wojennej Argentyny.

Pod koniec numeru znajduje się dział z recenzjami.