Publikacja S.A. Bałakina jest fundamentalną monografią poświęconą radzieckim niszczycielom projektu 7 (oraz ich zmodyfikowanej wersji 7U), które stanowiły trzon sił niszczycieli ZSRR w momencie wybuchu II wojny światowej. Tytułowy "GRIEMIASZCZIJ" był najbardziej znaną jednostką tej serii, uhonorowaną tytułem Gwardyjskiego Okrętu.

Poniżej znajduje się rozwinięcie poszczególnych rozdziałów na podstawie struktury tego numeru:

1. Предисловие (Przedmowa) - Krótkie wprowadzenie podkreślające historyczne znaczenie projektu 7 jako pierwszych dużych, seryjnie budowanych niszczycieli w Związku Radzieckim, stanowiących realną siłę bojową w początkowym okresie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
2. Первенцы «Большого флота» (Pierworodne "Wielkiej Floty") - Rozdział opisuje kontekst polityczny i strategiczny powstania tych jednostek. Nawiązuje do ambitnego programu rozbudowy radzieckiej floty z lat 30. XX wieku, w ramach którego planowano stworzenie "Wielkiej Floty" zdolnej do działań na wszystkich teatrach wojennych.
3. История создания (Historia powstania) - Szczegółowy opis procesu projektowania. Autor wyjaśnia, jak radzieccy konstruktorzy początkowo opierali się na włoskich projektach (m.in. niszczycielach typu "FOLGORE" firmy Ansaldo), aby ostatecznie, w toku prac, uniezależnić się od zagranicznych rozwiązań i dostosować okręty do możliwości radzieckiego przemysłu stoczniowego.
4. Строительство (Budowa) - Analiza procesu budowy i wodowania w stoczniach Leningradu, Mikołajowa i innych ośrodków. Bałakin opisuje realne wyzwania: problemy z dostawami materiałów, niedobór wykwalifikowanej kadry i opóźnienia, które towarzyszyły masowej produkcji tych jednostek.
5. Описание конструкции (Opis konstrukcji) - Ogólny przegląd architektury okrętu, układu pokładów, podziału na przedziały wodoszczelne oraz ergonomii rozwiązań przyjętych w projekcie.
6. Артиллерия: самая мощная i самая ненужная (Artyleria: najpotężniejsza i najbardziej niepotrzebna) - Jeden z najbardziej krytycznych i analitycznych rozdziałów. Autor omawia główne uzbrojenie w postaci czterech dział 130 mm B-13 w pojedynczych wieżach. Wskazuje na paradoks: teoretycznie potężna artyleria w praktyce cierpiała na niską szybkostrzelność, awaryjność mechanizmów wieżowych oraz brak skutecznego systemu kierowania ogniem, co czyniło ją mało efektywną w dynamicznych warunkach walki morskiej.
7. Зенитное вооружение (Uzbrojenie przeciwlotnicze) - Opis ewolucji uzbrojenia plot. Początkowo słabe (działka 45 mm 21-K), było w toku wojny gwałtownie wzmacniane (m.in. o działka 37 mm 70-K i wielkokalibrowe karabiny maszynowe DShK) ze względu na śmiertelne zagrożenie ze strony wrogiego lotnictwa.
8. Минно-торпедное, противолодочное и химическое оружие (Uzbrojenie minowo-torpedowe, przeciwpodwodne i chemiczne) - Omówienie trójrurowych wyrzutni torpedowych kal. 533 mm, możliwości stawiania min morskich oraz wyposażenia do zwalczania okrętów podwodnych (bomb głębinowych) i systemów ochrony przeciwchemicznej.
9. Корпус (Kadłub) - Analiza konstrukcji kadłuba, technologii spawania oraz wad konstrukcyjnych (np. zbyt lekka konstrukcja prowadząca do problemów z wytrzymałością na fali), a także metod ich doraźnej naprawy w warunkach wojennych.
10. Энергетика (Siłownia) - Szczegółowy opis układu napędowego (kotły i turbiny parowe). Autor wskazuje na wysokie osiągi prędkościowe, ale także na poważne problemy z niezawodnością i awaryjnością maszyn w pierwszych latach eksploatacji.
11. Остойчивость, мореходность, маневренность (Stateczność, dzielność morska, manewrowość) - Ocena właściwości morskich. Okręty te miały tendencję do nadmiernych przechyłów i problemów ze statecznością przy pełnym obciążeniu, co wymuszało na załogach stosowanie balastu i przeprowadzanie doraźnych modyfikacji.
12. Общая оценка проекта (Ogólna ocena projektu) - Podsumowanie mocnych i słabych stron. Mimo licznych wad konstrukcyjnych, "Siódemki" były najważniejszymi i najliczniejszymi radzieckimi niszczycielami, które wzięły na siebie główny ciężar walk w początkowej fazie wojny.
13. «Семерки» в бою ("Siódemki" w boju) - Najobszerniejsza, narracyjna część publikacji, opisująca bojowe losy poszczególnych jednostek z podziałem na floty:
    • Флот Северный (Flota Północna): "GRIEMIASZCZIJ" (Gwardyjski), "GROZNYJ", "GROMKIJ", "STRIEMITIELNYJ", "SOKRUSZITIELNYJ". Opis działań w surowych warunkach Arktyki, osłona konwojów i walka z niemieckimi niszczycielami.
    • Балтийский флот (Flota Bałtycka): "GNIEWNYJ", "GORDYJ", "SMIETLIWYJ", "STERIEGUSZCZIJ", "GROZIASZCZIJ". Udział w obronie baz morskich, działania minowe i tragiczne straty poniesione na minach.
    • Черноморский флот (Flota Czarnomorska): "BODRYJ", "BOJKIJ", "BIESPOSZCZADNYJ", "BYSTRYJ", "BIEZUPRIECZNYJ", "BDITELNYJ". Intensywne działania wspierające obronę Odessy i Sewastopola, a także ciężkie straty spowodowane przez lotnictwo niemieckie i rumuńskie.
    • Тихоокеанский флот (Flota Oceanu Spokojnego): "RAZUMNYJ", "RAZJARIENNYJ", "RJANYJ", "REZWYJ", "RAZIASZCZIJ", "RIEKORDNYJ", "RIEZKIJ", "RASTOROPNYJ", "RIETIWYJ", "RIESZYTIELNYJ" (2-gi), "RIEWNOSTNYJ", "RIEDKIJ". Opis służby patrolowej i gotowości do ewentualnego konfliktu z Japonią.
14. Послевоенная служба (Służba powojenna) - Losy ocalałych po 1945 roku jednostek. Ich modernizacje, przeklasyfikowanie na okręty szkolne lub celowe, a ostatecznie proces wycofywania i złomowania w latach 50. i 60. XX wieku.
15. Судьба эсминцев проекта 7 (Losy niszczycieli projektu 7) - Zestawienie opracowane na podstawie danych historyka S.S. Bierieżnego, podające dokładne daty i okoliczności utraty, zatopienia lub wycofania ze służby każdej z jednostek.
16. Тактико-технические характеристики эскадренного миноносца «Гремящий» (1942 г.) (Dane taktyczno-techniczne niszczyciela "GRIEMIASZCZIJ" z 1942 r.) - Szczegółowe tabele z parametrami: wyporność, wymiary, prędkość maksymalna, zasięg, skład załogi i konfiguracja uzbrojenia po wojennych modyfikacjach.
17. Чертежи и Иллюстрации (Rysunki techniczne i ilustracje) - Zestawienie planów sylwetkowych, schematów rozmieszczenia uzbrojenia i archiwalnych fotografii, stanowiące niezwykle cenne źródło dla modelarzy i historyków.

Numer ten jest uważany za klasyczne i wyczerpujące opracowanie tematu radzieckich niszczycieli projektu 7 w literaturze rosyjskojęzycznej. S.A. Bałakin, znany z obiektywizmu i rzetelności, nie ukrywa wad tych jednostek (co widać już w tytule rozdziału o artylerii), dostarczając jednocześnie precyzyjnych danych technicznych i bogatego materiału ikonograficznego. Publikacja ta przez dekady pozostawała podstawowym źródłem wiedzy dla modelarzy (dzięki zawartym w niej rysunkom) oraz badaczy historii wojny na morzu w ZSRR.