Seria wydawnicza "Morskaja Kampanija" (Морская кампания) przyzwyczaiła już czytelników literatury marynistycznej do wysokiego standardu opracowań, w których rygorystyczna analiza techniczna spotyka się z barwnym opisem realiów epoki. Monografia Dmitrija B. Jakimowicza, poświęcona francuskim krążownikom pancernym typu "AMIRAL CHARNER", wydana jako trzeci numer czasopisma w 2008 roku, idealnie wpisuje się w tę tradycję. Choć od jej premiery minęło już sporo czasu, publikacja ta niezmiennie pozostaje jednym z najbardziej wyczerpujących źródeł wiedzy o tych specyficznych i nieco zapomnianych okrętach przełomu XIX i XX wieku. Jakimowicz udowadnia, że potrafi pisać o niuansach inżynierii okrętowej w sposób pasjonujący, unikając pułapki suchego katalogowania faktów.
Nota bibliograficzna tej pozycji prezentuje się skromnie pod względem objętości, ale imponująco pod kątem nasycenia treścią. Praca ukazała się w formacie zeszytowym, typowym dla rosyjskich serii wyspecjalizowanych, i liczy kilkadziesiąt stron gęstego tekstu, bogato ilustrowanego unikalnymi fotografiami, planami modelarskimi oraz schematami opancerzenia. Autor, znany i ceniony badacz francuskiej floty (autor m.in. prac o pancernikach "BOUVET" czy "MASSÉNA"), skupia się na czterech jednostkach: "AMIRAL CHARNER", "LATOUCHE-TRÉVILLE", "CHANZY" oraz "BRUIX", które miały stanowić tańszą, seryjną alternatywę dla nowatorskiego, lecz niezwykle kosztownego krążownika "DUPUY-DE-LÔME".
Największą zaletą merytoryczną książki jest sprawiedliwa ocena francuskiej myśli technologicznej tamtego okresu. Jakimowicz nie ocenia pozytywnie specyficznej sylwetki francuskich okrętów o silnie podciętych dziobach i potężnych masztach bojowych. Z analityczną precyzją obnaża błędy konstrukcyjne typu "AMIRAL CHARNER", pokazując, jak dążenie do oszczędności finansowych doprowadziło do powstania okrętów o zbyt niskiej wolnej burcie, fatalnych właściwościach morskich i niedostatecznej prędkości. Wartością samą w sobie są tu passusy analizujące system opancerzenia i uzbrojenia; Jakimowicz plastycznie opisuje, jak teoretycznie zaawansowane rozwiązania przegrywały w zderzeniu z realiami oceanicznej służby.
Równie udanie wypada sekcja poświęcona historii operacyjnej, gdzie precyzja faktograficzna płynnie łączy się z żywą narracją. Zamiast nużącego wypisywania dat z dzienników pokładowych, czytelnik otrzymuje dynamiczny obraz zmierzchu ery kolonialnej i trudów I wojny światowej. Szczególnie poruszająco i wartościowo pod względem historycznym autor kreśli losy flagowego "AMIRAL CHARNER", w tym jego udział w ewakuacji tysięcy ormiańskich uchodźców uciekających przed tureckim ludobójstwem w 1915 roku, aż po jego tragiczny koniec po storpedowaniu przez niemieckiego u-boota "U-21".
W opiniach środowiska marynistycznego oraz na forach pasjonatów historii wojskowości, praca Jakimowicza zbiera niemal wyłącznie wysokie noty. Czytelnicy i recenzenci zgodnie chwalą autora za doskonały dobór materiału ikonograficznego. Plany i rysunki techniczne zawarte w tym numerze "Morskiej Kampaniji" stanowią absolutną czołówkę i są traktowane przez modelarzy redukcyjnych jako materiał referencyjny. Krytyka - jeśli w ogóle się pojawia - dotyczy głównie ograniczeń wynikających z samego formatu czasopisma; niektórzy odbiorcy ubolewają, że praca ta nie została wydana w formie z twardymi okładkami, autonomicznej monografii książkowej o większej objętości.
Podsumowując, "Броненосные крейсера типа "Амираль Шарне"" Dmitrija B. Jakimowicza to pozycja wybitna w swojej kategorii. Autorowi udało się stworzyć dzieło, które w pełni zaspokaja głód wiedzy ortodoksyjnych pasjonatów detali technicznych, a zarazem nie odstrasza czytelnika szukającego w literaturze historycznej dobrej, spójnej opowieści. To pozycja rzetelna, wnikliwa i świetnie zbalansowana, która udowadnia, że nawet o okrętach uznawanych historycznie za mało udane można napisać fascynującą i wartościową monografię. Dla każdego, kto interesuje się historią francuskiej Marynarki Wojennej (Marine Nationale), jest to pozycja absolutnie obowiązkowa.
