Artyleria to klasa ciężkiej wojskowej broni dystansowej, która wystrzeliwuje amunicję daleko poza zasięgiem i skutecznym polem rażenia broni piechoty. Wczesny rozwój artylerii koncentrował się na zdolności do przełamywania murów obronnych i fortyfikacji podczas oblężeń i doprowadził do powstania ciężkich, dość nieruchomych machin oblężniczych. Wraz z rozwojem technologii opracowano lżejsze, bardziej mobilne działa artyleryjskie do użytku na polu bitwy. Ten rozwój trwa do dziś - nowoczesne samobieżne zestawy artyleryjskie to wysoce mobilna broń o dużej wszechstronności, generalnie zapewniająca największy udział w całkowitej sile ognia armii.
Pierwotnie słowo "artyleria" odnosiło się do dowolnej grupy żołnierzy uzbrojonych głównie w jakąś formę wyprodukowanej broni lub urządzeń miotających. Od czasu wprowadzenia prochu strzelniczego i armat, "artyleria" w dużej mierze oznaczała armaty, a we współczesnym użyciu zwykle odnosi się do dział strzelających pociskami, haubic i moździerzy (zwanych zbiorczo artylerią lufową, artylerią armatnią, artylerią działową) oraz artyleria rakietowa. W mowie potocznej słowo "artyleria" jest często używane w odniesieniu do poszczególnych urządzeń wraz z ich wyposażeniem i wyposażeniem, chociaż te zespoły są bardziej właściwie nazywane "uzbrojeniem artyleryjskim", tak jak działa znajdujące się na wyposażeniu okrętów, czołgów czy samolotów. Przez skojarzenie artyleria może również odnosić się do ramienia służby (korpusu osobowego), która zwykle obsługuje taki sprzęt wojskowy. W niektórych krajach armiach lądowa obsługiwała artylerię polową, przybrzeżną, przeciwlotniczą i przeciwpancerną, w innych były to oddzielne korpusy, a w przypadku niektórych narodów artyleria broniąca wybrzeża była w rejonie odpowiedzialności marynarki wojennej.
W XX wieku pojawiły się oparte na technologii urządzenia do wykrywania celów (takie jak radar) i systemy (takie jak wykrywanie kierunkowe dźwięku i wykrywanie błysków) w celu namierzania celów, głównie dla artylerii. Są one zwykle obsługiwane przez jedno lub więcej służb związanych z artylerią. Powszechne przyjęcie ognia pośredniego na początku XX wieku wprowadziło potrzebę posiadania specjalistycznych danych dla artylerii polowej, zwłaszcza geodezyjnych i meteorologicznych, a w niektórych armiach za ich zapewnienie odpowiada również odłam służb przyporządkowanych do artylerii.
Klasyczna artyleria, taka jak ją rozumiemy obecnie była używana co najmniej od wczesnej rewolucji przemysłowej. Większość ofiar śmiertelnych podczas wojen napoleońskich oraz I i II wojny światowej była spowodowana przez artylerię. W 1944 roku Józef Stalin powiedział w przemówieniu, że artyleria jest "bogiem wojny".
