Armia cesarska utworzona przez Augusta w dużym stopniu czerpała z nomenklatury i tradycji późnej Republiki Rzymskiej, ale była rewolucyjna w swoim projekcie. August postanowił zaspokoić wszystkie potrzeby militarne Imperium korzystając ze stałej, zawodowej armii. Służba wojskowa stała się karierą zawodową, ustalono warunki płacy i służby uwzględniające kategorie żołnierzy w armii: gwardię pretoriańską, legionowe oddziały obywatelskie i nieobywatelskie oddziały pomocnicze. Służba trwała 25 lat (16 w gwardii), a niekiedy mężczyzn przetrzymywano nawet dłużej. Lojalność nowej armii dotyczyła cesarza jako naczelnego wodza, a nie Senatu, ani Ludu Rzymskiego. Legiony cesarskie stały się stałymi jednostkami z własnymi numerami i tytułami, a wiele z nich miało istnieć przez następne stulecia. Podobnie jednostki pomocnicze (auxilia) armii zostały całkowicie zreorganizowane i otrzymały status regularny. Wyszkoleni zgodnie z tymi samymi standardami dyscypliny, co legiony, mężczyźni byli od dawna zawodowymi żołnierzami, jak legioniści, i służyli w jednostkach, które były równie trwałe. Wywodzący się z wielu różnych narodów w prowincjach, zwłaszcza na obrzeżach cesarstwa, auxilia nie byli obywatelami i otrzymywali obywatelstwo rzymskie po ukończeniu dwudziestu pięciu lat spędzonych pod bronią.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com