Dostarczanie całych dywizji na pola bitew za liniami wroga spadochronami i szybowcami było unikalną cechą II wojny światowej. Niepowodzenia podczas lądowań w czasie D-Day spowodowały konieczność ponownego przemyślenia amerykańskiej taktyki i zmodyfikowania zrzutów w świetle dziennym, aby uniknąć poważnego rozproszenia spadochroniarzy. Nowa taktyka została po raz pierwszy przetestowana we wrześniu 1944 r., kiedy to w ramach operacji Market Garden lądowały 82. i 101. dywizje powietrznodesantowe. Chociaż amerykańskie lądowania zakończyły się sukcesem, operacja jako całość nie zdołała zabezpieczyć swoich celów. Niemniej jednak obie dywizje odegrały później istotną rolę w defensywie, przeciwstawiając się niemieckiej ofensywie w Ardenach. Do 1945 roku do wojsk powietrzno-desantowych dołączyła kolejna dywizja i rozpoczęto dalsze działania powietrznodesantowe. Najważniejszą z nich była operacja Varsity, element powietrznej przeprawy przez Ren w marcu 1945 roku, która pchnęła armie alianckie w samo serce nazistowskich Niemiec i skutecznie zabezpieczyła wynik wojny. Zwracając szczególną uwagę na często pomijane aspekty operacji powietrznych, Battle Orders 25 szczegółowo opisuje sukcesy i porażki amerykańskich dywizji powietrznodesantowych w Europie, skupiając się na ich strukturze organizacyjnej w latach 1944-45 i obejmując dwie najlepsze jednostki na świecie: 82. i 101. "Screaming Eagles".

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com