Kiedy 60. Dywizjon przybył do Francji w maju 1916 roku, częściowo wyposażony w Morane Bullet, na froncie zachodnim były tylko dwie dedykowane eskadry jednomiejscowych myśliwców. Funkcjonując początkowo jako jednostka wielozadaniowa, 60. Sqn wykonywał różne operacje – rozpoznanie, patrole myśliwskie i eskorta (w czasie jednej misji), a także transport szpiegów za liniami wroga. W pierwszych tygodniach bitew nad Sommą latem 1916 eskadra poniosła ciężkie straty. Jej dowódca skarżył się generałowi Trenchardowi, że było to spowodowane głównie niedostatecznie wyszkolonymi pilotami i słabszymi samolotami. Trenchard wycofał eskadrę z zadań na froncie. Podczas wymuszonego odpoczynku i ponownego wyposażenia eskadra została przezbrojona w zwiadowcze samoloty Nieuport i ukompletowana indywidualnymi pilotami, którzy wykazali się obiecująco jako piloci myśliwców podczas latania jednomiejscowymi maszynami. Najważniejszym z nich był kpt Albert Ball MC, który miał już na koncie 11 zwycięstw z 11 Sqn. W czasie służby z 60. Sqn Ball dodał kolejne 20 zwycięstw i otrzymał DSO. Po jego śmierci w maju 1917 r. został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wiktorii. Po powrocie do aktywnych operacji, dywizjon wyposażony najpierw w Nieuport, a później SE 5 i SE 5a, szybko stał się jedną z najbardziej skutecznych jednostek myśliwskich RFC. Przez jego szeregi przeszło wielu sławnych i osiągających wysokie wyniki pilotów – Billy Bishop VC, Grid Caldwell, Willie Fry, "Duke" Meintjes, SF Vincent, JE Doyle, SB Horn, R. Chidlaw-Roberts i AW Saunders i zakończył wojnę z kolejnymi 320 zwycięstwami.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com