Wiele napisano o osobistych rywalizacjach, zazdrościach, chciwości i żądzy władzy marszałków Napoleona. Posiadali oni wady i zalety typowe dla każdego żołnierza; goniąc za chwałą i wywyższając się, zazdrośnie strzegli swojego statusu społecznego. Metoda dowodzenia Napoleona polegała na tym, że oczekiwał on od swoich marszałków posłuszeństwa, a nie inicjatywy; dążył on systematycznie do tego, by jego wyżsi oficerowie stali się jedynie ślepymi wykonawcami, realizującymi rozkazy bez wahania, dyskusji czy wyrażania własnej opinii. Emir Bukhari przedstawia opis tych żołnierzy, którzy – choć dalecy od bycia wybitnymi strategami – odegrali niemniej kluczową rolę i byli wyjątkowymi przywódcami ludzi w dobie wojen napoleońskich (1799–1815).

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com