W 1948 roku USAF, Korpus Piechoty Morskiej i Marynarka Wojenna USA koncentrowały się na przejściu na całkowicie odrzutowe siły lotnicze. Kiedy w czerwcu 1950 roku rozpoczęła się wojna koreańska, USAF zbudowało znaczące siły wyposażone w samoloty o napędzie odrzutowym na Dalekim Wschodzie, podczas gdy US Navy znajdowała się we wczesnej fazie wprowadzania F9F Panther do służby jako zamienników dla swoich tłokowych F8F Bearcatów. Mniej więcej w tym samym czasie Korpus Piechoty Morskiej również zaczął używać F9F Panther w ograniczonych ilościach.
Działając z lotniskowców u wybrzeży Korei, F9F pomogły powstrzymać inwazję Korei Północnej w ciągu dwóch tygodni od przekroczenia 38. równoleżnika przez komunistów. Panthery, eskortując bazujące na lotniskowcach samoloty AD Skyraider i F4U Corsair, penetrowały terytorium aż po Pjongjang, gdzie bombardowały i ostrzeliwały cele, które Koreańczycy z Północy uważali za znajdujące się poza zasięgiem. Panthery przeniosły walkę aż do rzeki Yalu, na długo zanim MiG-15 stały się zagrożeniem.
Podstawowym zadaniem F9F było uzyskanie przewagi powietrznej i patrole bojowe, ale doskonale sprawdzały się również w atakach bombowych i szturmowych. Korpus Piechoty Morskiej, ze swoimi dwoma eskadrami Pantherów, był również zaangażowany w bliskie wsparcie powietrzne i działania blokujące w pobliżu linii frontu. W czasie wojny miały miejsce łącznie 32 rozmieszczenia eskadr Pantherów, a także kilka specjalnych wydzielonych jednostek, które obsługiwały nieuzbrojone wersje rozpoznawcze F9F-2/5P.
Książka jest podzielona na dwie główne części, z czego pierwsza dotyczy użycia przez USN, a druga – doświadczeń USMC. Podobnie jak w przypadku innych tomów z tej serii, otrzymujemy bogaty materiał ilustracyjny (zarówno w postaci historycznych fotografii, jak i dobrze wykonanych kolorowych plansz), wiele relacji z pierwszej ręki od pilotów obsługujących ten typ w Korei oraz dobry przegląd operacji każdej jednostki, która latała tym samolotem, nawet jeśli czasami trzeba go szukać (lub raczej przeczytać książkę od deski do deski), aby go znaleźć.
Dodatkowa prędkość i stosunkowo skoncentrowana siła ognia z czterech 20 mm działek w dziobie sprawiły, że była to zaskakująco skuteczna platforma do tłumienia obrony powietrznej wroga, a znaczna część jego roli w późniejszych latach wydaje się sprowadzać właśnie do tego – z niektórymi operacjami typu "hunter-killer" obejmującymi czołgi, ciężarówki i pociągi. Chociaż wykonywano również patrole bojowe i ogólne zadania myśliwskie, wydaje się, że skuteczne walki z jednostkami powietrznymi wroga prawie nie miały miejsca.
W związku z tym odnotowano tylko pięć zwycięstw powietrznych (w jednym starciu) i tylko garstka strat wydaje się być oficjalnie przypisana obecności myśliwców wroga. Ogień przeciwlotniczy był znacznie większym zagrożeniem, nawet jeśli oficjalne raporty wydają się przypisywać zdecydowaną większość ze 110 (USN plus USMC) utraconych samolotów problemom technicznym, błędowi pilota lub brakowi paliwa. Wpleciono również kilka interesujących faktów, takich jak nieco mniej chwalebna wczesna kariera Neila Armstronga (późniejszej sławy NASA), który został zestrzelony. Ogólnie rzecz biorąc, to bardzo dobry początek do omówienia operacji bojowych tego wczesnego typu odrzutowca, na temat którego jest znacznie mniej dostępnych materiałów niż na temat bardziej znanych F-84 czy F-86.
Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com
