P-47 Thunderbolt, pierwotnie zaprojektowany jako przechwytujący myśliwiec wysokościowy, stał się głównym amerykańskim samolotem myśliwsko-bombowym II wojny światowej. Po raz pierwszy przystosowany do roli samolotu szturmowego przez jednostki Dwunastej Armii Powietrznej (12. Air Force) na początku 1944 roku, siła i wytrzymałość konstrukcji P-47, wraz z jego masywnymi rozmiarami, przyniosły mu przydomek "Juggernaut", który szybko został skrócony do "Jug" w całym Teatrze Działań Morza Śródziemnego (MTO) i Europejskim Teatrze Działań (ETO). Grupy myśliwskie Dwunastej Armii Powietrznej wykonywały znakomitą pracę, latając zarówno taktyczne misje uderzeniowe, jak i eskortując bombowce na P-40F od końca 1942 roku. Wytrzymały i zdolny myśliwiec Curtissa dobrze sprawdzał się jako samolot myśliwsko-bombowy, ale wciąż był podatny na ogień naziemny ze względu na swój chłodzony cieczą silnik rzędowy. Obok jednostek P-40 Dwunastej Armii Powietrznej, dodatkowe dwie grupy myśliwskie latały na wersji bombowca nurkującego A-36, będącej modyfikacją P-51 Mustang, a kilka innych używało P-39 oraz dwusilnikowych P-38.

Do października 1943 roku, wraz z utworzeniem Piętnastej Armii Powietrznej, prawie połowa grup myśliwskich Dwunastej Armii Powietrznej została ponownie przydzielona do strategicznych misji eskortowych, pozostawiając sześć grup do wykonywania misji bliskiego wsparcia powietrznego i interdykcji w całym Teatrze Śródziemnomorskim. Pozostałe grupy P-40 i A-36 zaczęły przezbrajać się na P-47 wczesną wiosną 1944 roku i były pierwszymi, które użyły „Juga” w roli wsparcia naziemnego, tworząc wiele taktyk, technik i procedur, które stały się standardem w całych taktycznych siłach powietrznych USAAF. Grupy te zadały niewiarygodne szkody wrogim szlakom transportowym, w szczególności używając rakiet, bomb, napalmu i serii z karabinów maszynowych do niszczenia mostów, wysadzania tuneli i ostrzeliwania pociągów.

Książka – po przyzwyczajeniu się do brytyjskiej pisowni i terminologii – okazała się dobrze napisanym, jasnym i zwięzłym opisem różnych jednostek, z dużą ilością szczegółów dotyczących indywidualnych starć powietrznych, ostrzeliwania i bombardowań, w miarę jak działania przenosiły się w górę „włoskiego buta” do Francji, a w końcu do Niemiec. Generał Patton często powtarzał, że jego armia utknęłaby na kilka dodatkowych miesięcy, aż do lata lub jesieni 1945 roku, gdyby nie P-47 zapewniające mu osłonę. Ta książka wyjaśnia dlaczego.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com