Kampanie podboju cesarskiej Japonii na przełomie 1941/1942 zostały rozpoczęte w celu osiągnięcia samowystarczalności narodu japońskiego, głównie w postaci w postaci ropy naftowej. Holenderskie Indie Wschodnie stanowiły jeden z głównych celów Japonii ze względu na jej obfite plantacje kauczuku i pola naftowe – te ostatnie w szczególności były wysoko cenione, biorąc pod uwagę, że kolonia była czwartym co do wielkości eksporterem ropy na świat. Samej Japonii brakowało jakiejkolwiek formy produkcji krajowej. Japończycy wysłali ogromną morską grupę zadaniową do wsparcia desantu morskiego na rozległym terenie Holenderskich Indii Wschodnich. Ofensywa połączonych sił została podzielona na trzy grupy: zachodnią, środkową i wschodnią. Borneo zostało zaatakowane jako pierwsze w połowie grudnia 1941 r., a następnie nastąpiły ataki na Celebes, Amboin, Timor, Jawę, Sumatrę, Ambon i holenderską Nową Gwineę. Siły alianckie w NEI składały się z personelu brytyjskiego, australijskiego, holenderskiego i amerykańskiego. Połączona kwatera główna teatru (ABDACOM) została utworzona 15 stycznia 1942 roku w celu odparcia japońskiej ofensywy. Odizolowane lotniska i pola naftowe zostały jednak przejęte jeden po drugim przez Japończyków w pośpiechu, aby zabezpieczyć główne wyspy przed przybyciem głównych posiłków alianckich. Ten znakomicie ilustrowany tytuł opisuje plany operacyjne i przebieg walk zaangażowanych stron oraz ocenia osiągi wrogich sił na polu bitwy, ożywiając często pomijaną kampanię na Pacyfiku.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com