Dla Rzymian Brytania leżała poza wygodnymi granicami śródziemnomorskiego świata, wokół którego kwitła cywilizacja klasyczna. Panowało przekonanie, że Brytania znajduje się na samym krańcu świata, nadając wyspie atmosferę niebezpiecznej mistyki. Dla żołnierzy przekraczających Oceanus Britannicus późnym latem 43 r. ne perspektywa inwazji na wyspę uważaną za znajdującą się na jej obrzeżach musiała oznaczać mieszankę paniki i obietnicy. Ci ludzie byli częścią potężnej armii czterech legionów weteranów, które zostały zebrane pod ogólnym dowództwem Aulusa Plaucjusza Silvanusa. Pod nim byli, co znaczące, pierwszorzędni dowódcy legionowi, w tym przyszły cesarz Tytus Flawiusz Wespazjan. Wraz z jednostkami pomocniczymi, całkowita siła inwazyjna wynosiła prawdopodobnie około 40 000 ludzi, ale zgromadziwszy się w Gessoriacum (Boulogne) odmówili wyruszenia. Ostatecznie buntownicza atmosfera została rozwiana, a flota inwazyjna popłynęła w trzech kontyngentach. Tak więc dziewięćdziesiąt siedem lat po Kajuszu Juliuszu Cezarze armia rzymska wylądowała w południowo-wschodniej Brytanii. Po energicznej letniej kampanii za strefą graniczną, biegnącą od dzisiejszej zatoki Lyme na wybrzeżu Dorset do ujścia rzeki Humber, utworzono prowincję. Chociaż terytorium najechane w pierwszym sezonie kampanii było niewątpliwie małe, położyło podwaliny pod podbój rzymski, który wkrótce miał się rozprzestrzenić na całą Brytanię. W tym bogato ilustrowanym i szczegółowym tytule Nic Fields opowiada pełną historię inwazji, która ustanowiła Rzymian w Wielkiej Brytanii, wyjaśniając, w jaki sposób i dlaczego powiodła się początkowa inwazja i co to oznaczało dla przyszłości Wielkiej Brytanii.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com