Oblężenie Konstantynopola w latach 717-18 ne było największym kryzysem cywilizacji zachodniej. Cesarstwo Bizantyjskie chwiało się pod naporem arabskiego imperializmu od czasu śmierci Proroka, podczas gdy armie dżihadystów oderwały Syrię, Palestynę, Egipt i Kartaginę od imperialnej kontroli i były w trakcie wywalczania sobie przewagi na morzu. Imperium zostało zredukowane do swojego anatolijskiego i bałkańskiego centrum, a arabskie najazdy zagrażały nawet im – arabskie siły morskie pojawiały się pod murami Konstantynopola co roku od 674 do 678. Ale to wszystko było tylko preludium do potężnej połączonej armii inwazyjnej, która najechała na stolicę w 717 roku. Ten tytuł oferuje kompleksowe studium starcia między zyskującym na sile Kalifatem a Imperium. Zawiera szczegółowe informacje o siłach dostępnych dla każdej ze stron, z ich zaletami i słabymi punktami, oceniając zdolności przywódcze rywalizujących dowódców oraz oceniając ich inicjatywy strategiczne i taktyczne. Uwzględnia również przebieg i wynik kampanii oraz podkreśla fundamentalne znaczenie walk. Trzymając się linii obrony, Bizantyjczycy dali Europie wystarczająco dużo czasu, aby mogła rozwijać się we własnym tempie i stać się wystarczająco silną, by stawić czoła islamskiemu przeciwnikowi na równych warunkach. Gdyby Konstantynopol upadł w 717 roku, czy Europa mogłaby przetrwać jako niezależny byt? Czy chrześcijaństwo mogło przetrwać jako główna religia? Jaki byłby przyszły bieg historii świata?

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com