Bitwa o Guadalcanal, która trwała od sierpnia 1942 r. do lutego 1943 r., była pierwszą dużą kontrofensywą amerykańską przeciwko Japończykom na Pacyfiku, wyznaczała również szczytowy punkt ekspansji Japonii i można ją słusznie uznać za jeden z głównych punktów zwrotnych wojny na Pacyfiku. Podczas gdy oddziały Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, a później Armii Stanów Zjednoczonych, walczyły z japońskimi okupantami na gęsto porośniętej dżunglą wyspie Guadalcanal, amerykańskie i japońskie siły morskie stoczyły serię zaciętych bitew na pobliskich wodach. Pierwsza z nich, bitwa o wyspę Savo w nocy 9 sierpnia 1942 r., była świadkiem dotkliwej porażki sił alianckich, wypędzając ich z Guadalcanal i pozostawiając świeżo wylądowanych marines na niebezpiecznie odsłoniętej pozycji. Był to początek serii nocnych bitew, których kulminacją była pierwsza i druga bitwa pod Guadalcanal, toczona w nocy 13 i 15 listopada, które zostały ledwie ledwie wygrane przez siły marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych i uniemożliwiły Japończykom wzmocnienie wojsk na wyspie i zwiastował odwrócenie losów w bitwie o Guadalcanal. Nastąpiła kolejna poważna akcja morska, bitwa pod Tassafarongą 30 listopada 1942 r., kiedy marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych ponownie poniosła poważną klęskę, ale tym razem było już za późno, aby zmienić bieg bitwy, gdyż Japończycy ewakuowali Guadalcanal na początku lutego 1943 r. Tytuł ten szczegółowo opisuje losy obu stron podczas intensywnego przebiegu bitew morskich wokół wyspy w drugiej połowie 1942 r., które tak bardzo przyczyniły się do zmiany sytuacji na Pacyfiku.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com