W 77 r. n.e., Gnaeus Julius Agricola, doświadczony dowódca rzymski, objął stanowisko gubernatora Brytanii. Zastał on niespokojną prowincję, a plemiona celtyckie, szczególnie na północy, wciąż stawiały opór rzymskiej dominacji. Agricola, zdecydowany na rozszerzenie granic imperium i zapewnienie bezpieczeństwa rzymskim osadom, rozpoczął serię kampanii. Przez siedem lat prowadził swoje legiony w coraz bardziej niegościnne tereny dzisiejszej Szkocji. Rzymianie staczali liczne bitwy z plemionami kaledońskimi, których wojownicy walczyli zaciekle w obronie swoich ziem. W 83 r. n.e. doszło do decydującej konfrontacji pod Mons Graupius. Choć źródła historyczne są niejednoznaczne co do dokładnej liczby ofiar, bitwa ta okazała się miażdżącym zwycięstwem dla Rzymian. Kalgacus, wódz kaledoński, poprowadził wprawdzie swoich wojowników z wielką odwagą, jednak rzymska dyscyplina i wyszkolenie legionistów okazały się zbyt potężne. Zwycięstwo pod Mons Graupius było szczytowym momentem rzymskiej ekspansji w Brytanii. Armia Agrykoli dotarła najdalej na północ spośród wszystkich rzymskich oddziałów. Niestety, sukces ten okazał się krótkotrwały. Wkrótce po bitwie Rzym został zmuszony do wycofania się z północnej części Brytanii z powodu niepokojów w innych regionach imperium. Wojska Agrykoli opuściły te niegościnne tereny, a granica rzymskiej prowincji została cofnięta na południe. Nigdy więcej rzymskie legiony nie stanęły na tak odległych rubieżach, a bitwa pod Mons Graupius stała się symbolem zarówno rzymskiej potęgi, jak i ulotności ich panowania.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com