Narastające napięcie między Juliuszem Cezarem a Pompejuszem Magnusem (Pompejuszem Wielkim) po śmierci Marka Licyniusza Krassusa szybko przerodziło się w konflikt zbrojny. Cezar, znacznie wzmocniony wyborem na dyktatora przez senat w Rzymie, wiedział, że władza stanie się rzeczywistością dopiero wtedy, gdy militarnie pokona Pompejusza. Do sierpnia 49 roku p.n.e. Cezar skutecznie zniszczył armie Pompejusza w Hiszpanii, ale zanim przekroczył Adriatyk, ścigając go na wschód, jego siły zostały znacznie wzmocnione. Mimo posiłków wysłanych przez Marka Antoniusza próba zmiażdżenia Pompejusza poprzez oblężenie Dyrrachium zakończyła się niepowodzeniem i ostatecznie musiał wycofać się do Tesalii, ścigany przez Pompejusza. Scena została przygotowana do ostatecznego starcia dwóch tytanów rzymskiego świata, a szanse były zdecydowanie na korzyść Pompejusza, 45 000 ludzi przeciwko 22 000 Cezara. Jednak legiony weteranów lojalne Cezarowi były najlepsze w armii rzymskiej, a wyzwanie, przed którym stanął, wyraźnie pobudziło taktyczny geniusz Cezara do walki. Domyślając się, że Pompejusz spróbuje przytłoczyć jego prawe skrzydło swoją kawalerią, ukrył elitarne kohorty legionistów za swoimi jeźdźcami o znacznej przewadze liczebnej z rozkazami walki w zwarciu jak pikinierzy. Przewidywania Cezara były słuszne i lewa flanka Pompejusza nie przytłoczyła jego odsłoniętego prawego skrzydła, co pozwoliło Cezarowi otoczyć i rozproszyć resztę jego armii. Simon Sheppard umiejętnie przedstawia wydarzenia, które doprowadziły do ​​kampanii Farsalos, przebieg samej bitwy i konsekwencje tego decydującego starcia między dwoma największymi generałami swoich czasów.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com