W dniu 26 sierpnia 1071 r. duża armia bizantyjska pod dowództwem cesarza Romana IV spotkała siły Turków sułtana Alp Arslan w pobliżu miasta Manzikert na dalekim wschodzie Cesarstwa Bizantyjskiego. Bitwa zakończyła się decydującą porażką dla sił bizantyjskich, skrzydła armii uciekły po miażdżącym ostrzale sił tureckich, a centrum zostało przytłoczone, schwytano cesarza bizantyjskiego, a znaczna część jego legendarnej straży Varangian została zabita. Ta bitwa jest słusznie uważana za punkt zwrotny w historii Bliskiego Wschodu, Europy, a do pewnego stopnia nawet świata. Jest postrzegana jako główny wyzwalacz wypraw krzyżowych i jako moment, w którym władza Cesarstwa Wschodniorzymskiego lub Bizantyjskiego została nieodwracalnie złamana. Zwycięstwo Turków otworzyło Anatolię na podbój turecko-islamski, po którym w końcu powstało państwo osmańskie, które podbiło południowo-wschodnią część Europy, cały Bliski Wschód i większą część Afryki Północnej. Jednak sama bitwa była kulminacją ofensywy chrześcijańskiej, bizantyjskiej, mającej na celu wzmocnienie wschodnich granic imperium i przywrócenie bizantyjskiej dominacji nad Armenią i północną Mezopotamią. Zwycięstwo tureckie nie było w żaden sposób nieuniknione i mogło w rzeczywistości być zaskoczeniem dla tych, którzy je osiągnęli. Nie tylko bitwa pod Manzikertem miała tak głębokie i dalekosiężne konsekwencje, wiele z nich wynikało z wyniszczającej bizantyjskiej wojny domowej, która nastąpiła później i była bezpośrednią konsekwencją klęski.

Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com