Książka autorstwa Gordona L. Rottmana, opublikowana przez Osprey Publishing w 2004 roku jako 7. tom serii "Battle Orders", jest opracowaniem liczącym 96 stron, poświęconym ewolucji organizacyjnej, szkoleniu, taktyce oraz strukturze dowodzenia Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych w środkowym okresie kampanii pacyficznej. Praca ta nie jest - i nie aspiruje do bycia - chronologicznym opisem poszczególnych szturmów desantowych ani zbiorem wspomnień frontowych, które dominują w popularnej literaturze o wojnie na Pacyfiku. Jej zamierzony cel jest ściśle analityczny i instytucjonalny: uchwycić gwałtowną transformację USMC w kulminacyjnym momencie strategicznej inicjatywy aliantów na Oceanie Spokojnym.
Kontekst historyczny omawianego okresu jest sam w sobie niezwykle dynamiczny. W styczniu 1944 roku USMC osiągnął stan 405 169 żołnierzy, w tym 28 193 oficerów, 10 723 kandydatów na oficerów i 366 353 szeregowych marines. Siły Morskie (Fleet Marine Force) dysponowały już dwoma korpusami amfibijnymi, czterema dywizjami, samodzielnym pułkiem piechoty, 19 batalionami obronnymi oraz licznymi jednostkami wsparcia i zabezpieczenia. To zjawisko gwałtownej rozbudowy sił zbrojnych musiało być przez autora opisane w sposób syntetyczny i metodycznie zdyscyplinowany - i Rottman zadaniu temu w pełni sprostał.
Struktura merytoryczna publikacji, będącej bezpośrednią kontynuacją tomu 1 serii, systematycznie analizuje dalszy rozwój organizacji Korpusu, procesy szkoleniowe, taktykę, uzbrojenie i struktury dowodzenia, a także przebieg walk w południowo-zachodnim Pacyfiku na Nowej Brytanii oraz na Tarawa, Roi-Namur, Eniwetok, Saipanie i Tinianie w rejonie Pacyfiku Centralnego. Omówiona zostaje ponadto organizacja 4. Dywizji Piechoty Morskiej (4th MarDiv) oraz III i V Korpusu Amfibijnego (IIIAC, VAC), a także mniejszych, nowo sformowanych jednostek. Rozdział dotyczący taktyki amfibijnej jest szczególnie wartościowy: autor precyzyjnie pokazuje, jak wnioski wyciągnięte z krwawej lekcji Tarawa (listopad 1943) znalazły wyraz w modyfikacji doktryny desantowej stosowanej już podczas lądowania na Roi-Namur i Saipanie. Zagadnienia systemu C3I oraz logistyki operacji dalekomorskich są naświetlone rzeczowo i przekonująco, stanowiąc mocną stronę całego opracowania.
Opinie czytelników na platformach sprzedażowych w przeważającej mierze wyrażają uznanie dla precyzji merytorycznej, podkreślając, że seria "Battle Orders" stanowi doskonałe narzędzie badawcze dla modelarzy, wargamerów i entuzjastów historii wojskowości. Recenzenci chwalą przejrzystość wywodu i techniczną rzetelność, wskazując, że lektura ta pomaga zrozumieć specyfikę i trudności kampanii wyspowej prowadzonej metodą "island hopping". Pojawiają się jednak głosy krytyczne - część odbiorców zgłasza zastrzeżenia dotyczące jakości reprodukcji fotograficznych w wydaniu drukowanym, zwracając uwagę na zbyt słaby kontrast czarno-białych ilustracji. Czytelnicy poszukujący narracyjnego opisu walk lub analizy psychologicznej żołnierza piechoty morskiej mogą czuć niedosyt, jednak ta uwaga dotyczy całej serii, nie zaś konkretnego autora.
Pod względem edytorskim publikacja utrzymuje standardowy dla serii "Battle Orders" układ materiałów pomocniczych, obejmujący fotografie, kolorowe schematy organizacyjne wyższych związków taktycznych, bibliografię, glosariusz i indeks. Niedoborem odczuwanym przez krytyków wojskowych, jest ograniczona liczba szczegółowych map operacyjnych pozwalających śledzić przemieszczenia oddziałów w konkretnych operacjach. Brak kartografii na poziomie batalionów i kompanii sprawia, że czytelnik musi sięgać po zewnętrzne opracowania kampanijne, aby zestawić dane organizacyjne z topografią pola walki. Zbliżona uwaga dotyczy opisu taktyki na poziomie drużyny - autor skupia się przede wszystkim na szczeblu plutonu i wyżej, pomijając najniższy poziom działań, co jest charakterystyczne dla całej serii.
Kompetencje Gordona L. Rottmana (24 lutego 1947 - 20 stycznia 2026) do przygotowania niniejszej pracy są niepodważalne. Wstępując do US Army w 1967 roku jako specjalista broni, służył w 5. Grupie Sił Specjalnych w Wietnamie w latach 1969-1970, a następnie pełnił kolejne funkcje w jednostkach powietrznodesantowych, patrolach dalekiego zasięgu i służbie wywiadowczej, kończąc 26-letnią karierę wojskową. Przez kolejne lata pracował jako cywilny specjalista ds. scenariuszy dla Sił Specjalnych w Joint Readiness Training Center, by następnie poświęcić się pracy pisarskiej, w ramach której stworzył ponad 130 książek z zakresu historii wojskowości i beletrystyki. Ta łącząca perspektywę praktyka i badacza biografia daje autorowi rzadką zdolność syntetycznego ujmowania zagadnień doktrynalnych i organizacyjnych z głębokim zrozumieniem ich bojowych implikacji.
Natura serii "Battle Orders" wymusza określone priorytety kosztem innych wątków. Recenzenci zalecają wręcz, aby czytelnicy zainteresowani całością tematu nabywali wszystkie trzy tomy trylogii USMC jako komplet, gdyż dopiero razem tworzą pełny obraz organizacji, uzbrojenia i funkcjonowania Korpusu podczas wielkich kampanii Wojny Pacyfiku. Na marginesie omawianego tomu pozostaje perspektywa japońskiego przeciwnika, dzieje ludności cywilnej wysp, szerokie tło polityczno-strategiczne, a także specyfika działania formacji lotniczych Piechoty Morskiej - wątki, które zasługiwałyby na pogłębioną analizę, lecz wykraczają poza ramy metodologiczne serii.
Podsumowując, praca Gordona L. Rottmana stanowi solidne, fachowe kompendium wiedzy o instytucjonalnej transformacji USMC w krytycznym roku 1943-1944. Publikacja jest szczególnie polecana historykom wojskowości, wargamerom potrzebującym precyzyjnych danych do konstruowania scenariuszy bitewnych, modelarzom oraz studentom historii strategii wojskowej. Dla pełni obrazu operacyjnego i taktycznego warto uzupełnić tę lekturę tomami z serii "Osprey Campaign" poświęconymi Tarawa (nr 77) oraz Saipanowi i Tinianie (nr 137), a także oficjalnymi monografiami historycznymi Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych.
Tu można zakupić książkę: Amazon, AbeBooks, BookFinder.com
