Pierwszy numer rosyjskiego periodyku historyczno-morskiego "Морская кампания" (Morskaja Kampanija) z 2018 roku. Numer ten (oznaczony jako №1/2018, ogólny numer 77) stanowi monografię poświęconą francuskiemu pancernikowi (okrętowi liniowemu) "SUFFREN", a jego autorem jest Roman Władimirow (Роман Владимиров). Za autorem: "W tym numerze oddajemy w Państwa ręce monografię poświęconą francuskiemu pancernikowi "SUFFREN". Był on piątym z kolei pancernikiem programu z 1894 roku i ostatnią jednostką zaprojektowaną w warunkach surowych ograniczeń wypornościowych. W trakcie I wojny światowej okręt wziął aktywny udział w operacji dardanelskiej, a jego tragiczny koniec wraz z całą załogą - po ataku torpedowym niemieckiego okrętu podwodnego - odbił się głębokim echem nie tylko w sercach tych, którzy stracili na nim bliskich, ale wpłynął także na nastroje wszystkich ludzi widzących w nim symbol potęgi swojego kraju.

Poniżej znajduje się rozwinięte zestawienie zawartości numeru:

1. Проектирование (Projektowanie) - Opis procesu powstawania koncepcji okrętu. "SUFFREN" był piątym pancernikiem zatwierdzonym w ramach francuskiego programu rozbudowy floty z 1894 roku i ostatnim okrętem tej klasy, który zaprojektowano w warunkach ścisłych, narzuconych z góry ograniczeń wyporności. Rozdział omawia dylematy francuskich konstruktorów balansujących między siłą ognia, opancerzeniem a wypornością.
2. Постройка броненосца «Измененная "Иена"» (Budowa pancernika "Zmodyfikowana Iéna") - Szczegółowy opis prac stoczniowych. Okręt był bezpośrednim rozwinięciem projektu pancernika "IÉNA", z wprowadzonymi modyfikacjami mającymi na celu poprawę stateczności i rozmieszczenia uzbrojenia średniego kalibru. Opisano tu położenie stępki, wybór stoczni i wyzwania techniczne wczesnego etapu budowy.
3. Описание конструкции (Opis konstrukcji) - Najobszerniejsza część monografii, zawierająca szczegółową analizę techniczną jednostki, podzieloną na następujące podrozdziały:
   • Главный калибр (Kaliber główny): - Działa 305 mm, ich osiągi, szybkostrzelność i mechanizmy wież.
   • Средний калибр (Kaliber średni): - Artyleria 162 mm w kazamatach, przeznaczona do zwalczania krążowników i niszczycieli.
   • Малокалиберная артиллерия (Artyleria małokalibrowa): - Działa przeciwlotnicze i przeciwtorpedowe.
   • Размещение боезапаса (Rozmieszczenie zapasów amunicji): - Logistyka, bezpieczeństwo magazynów amunicyjnych i systemy podawania pocisków.
   • Артиллерийские приборы, прицелы, управление огнем (Przyrządy artyleryjskie, celowniki, kierowanie ogniem): - Systemy optyczne, dalmierze i wczesne metody koordynacji salw.
   • Торпедное вооружение (Uzbrojenie torpedowe): - Podwodne aparaty torpedowe, ich lokalizacja i rodzaj stosowanych torped.
   • Паровые котлы (Kotły parowe): - Typ, liczba i wydajność kotłów opalanych węglem.
   • Паровые машины (Maszyny parowe): - Silniki parowe potrójnego rozprężania, ich moc i niezawodność.
   • Рулевое управление (Układ sterowy)
   • Компасы (Kompasy)
   • Источники электроэнергии (Źródła energii elektrycznej): - Generatory i sieć pokładowa.
   • Прожекторы (Reflektory): - Wyposażenie do walki nocnej i sygnalizacji.
   • Якорное устройство (Urządzenie kotwiczne)
   • Буксирное устройство (Urządzenie holownicze)
   • Водоотливная система (System odwadniający)
   • Осушительная система (System osuszający)
   • Противопожарная система (System przeciwpożarowy)
   • Обогрев (Ogrzewanie)
   • Внутрикорабельная связь (Łączność wewnątrzokrętowa): - Rury głosowe, telefony i sygnały.
   • Корабельные плавсредства (Łodzie okrętowe): - Szalupy, barkasy i ich rozmieszczenie na pokładzie.
   • Корпус (Kadłub): Konstrukcja poszycia, wręg, grodzi wodoszczelnych i ogólna architektura kadłuba.
   • Бронирование (Opancerzenie): Rozmieszczenie, grubość i rodzaj pancerza burtowego, pokładów, wież artyleryjskich, kazamat oraz wieży dowodzenia.
   • Вооружение (Uzbrojenie): Kompleksowa charakterystyka systemów bojowych:
   • Силовая установка (Układ napędowy):
   • Вспомогательное оборудование (Wyposażenie pomocnicze): - Szczegółowy opis systemów zapewniających funkcjonowanie okrętu:
   • Экипаж (Załoga): Liczebność, struktura hierarchiczna, warunki bytowe i socjalne panujące na pokładzie.
   • Окраска и опознавательные знаки (Malowanie i znaki rozpoznawcze): Ewolucja schematów malowania kadłuba i masztów w zależności od teatru działań i okresu służby.
4. Спуск на воду и достройка (Wodowanie i wykończenie) - Opis ceremonii wodowania okrętu oraz prac wyposażeniowych prowadzonych przy nabrzeżu stoczniowym przed przekazaniem jednostki flocie.
5. Испытания (Próby morskie) - Wyniki oficjalnych prób zdawczo-odbiorczych, w tym testy maksymalnej prędkości, zwrotności, zużycia węgla przy różnych prędkościach marszowych oraz testy systemów uzbrojenia.
6. Служба (Służba) - Chronologiczne omówienie historii operacyjnej pancernika, z podziałem na kluczowe lata:
   • 1904-1907 годы (Lata 1904-1907): - Wejście do służby, pierwsze rejsy szkoleniowe i włączenie do eskadry Morza Śródziemnego.
   • 1911-1913 годы (Lata 1911-1913): - Modernizacje, ćwiczenia floty i rejsy dyplomatyczne.
   • 1914 год (Rok 1914): - Mobilizacja i przygotowania do działań wojennych.
   • Участие в Первой мировой войне (Udział w I wojnie światowej): Aktywna rola okrętu w kampanii dardanelskiej (1915 r.), w tym ostrzeliwanie tureckich umocnień i wsparcie desantów alianckich.
   • Гибель «Сюффрена» (Zagłada "SUFFRENA"): Dramatyczny opis zatopienia okrętu 26 listopada 1916 roku na Atlantyku przez niemiecki okręt podwodny "U-52". Pancernik zatonął wraz z całą załogą (ponad 600 osób), co było wstrząsem dla francuskiej opinii publicznej i zostało opisane jako utrata "symbolu potęgi kraju".
7. Оценка проекта (Ocena projektu) - Podsumowanie merytoryczne autorstwa. Wskazanie mocnych stron (np. silne uzbrojenie główne jak na swoje czasy) i słabych stron (przestarzały schemat opancerzenia, przeciążenie konstrukcyjne, niska stateczność), a także miejsce "SUFFRENA" w ewolucji francuskiego budownictwa okrętów liniowych.
8. Вопрос-ответ (Pytania i odpowiedzi) - Rozdział porusza siedem szczegółowych tematów z zakresu historii wojskowości i marynarki wojennej:
   • Francuskie kolonialne awiza bocznokołowe z końca XIX wieku stanowią temat pierwszego zapytania. W odpowiedzi przedstawiono dane techniczne, historię budowy oraz przebieg służby jednostek typu CIGALE ("CIGALE", "ALCYON") oraz zbliżonego do nich awizo "JOUFFROY". Ponadto opisano cztery większe awiza bocznokołowe typu ALOUETTE ("ALOUETTE", "ARDENT", "GOËLAND", "BENGALI"), które służyły jako stacjonery w odległych francuskich koloniach, takich jak Senegal, Kongo, Gujana czy Indochiny.
   • Użycie bojowe przejętych francuskich niszczycieli przez marynarkę włoską w latach 1942-1943 jest przedmiotem kolejnego pytania. Odpowiedź wyjaśnia, że z podniesionych w Toulonie okrętów realny udział w działaniach wojennych wzięły cztery jednostki: "FR-21" (były "LION"), "FR-22" (były "PANTHÈRE"), "FR-23" (były "TIGRE") oraz "FR-31" (były "TROMBE"). Podano ich szczegółowe statystyki służby pod włoską banderą, w tym liczbę wyjść w morze, przebyte mile i ostateczny los.
   • Podział i losy niemieckiej oraz austro-węgierskiej floty po I wojnie światowej omówiono w obszernej analizie repartycyjnej. Wyjaśniono w niej zasady przekazywania okrętów państwom zwycięskim (z których wiele zezłomowano lub sprzedano) i przedstawiono wykaz jednostek wcielonych do linii w latach 20. i 30. XX wieku. Szczegółowe listy obejmują okręty przejęte lub zakupione przez m.in. Francję, Włochy, Japonię, Polskę (6 torpedowców i 4 trałowce), Belgię, Jugosławię, Argentynę oraz kraje bałtyckie.
   • Modyfikacje niemieckich okrętów pancernych z przełomu XIX i XX wieku wyjaśniają przyczyny renowacji pancerników obrony wybrzeża typu SIEGFRIED przy jednoczesnym zaniechaniu przebudowy pancerników typu BRANDENBURG. Plan modernizacji pancerników typu "BRANDENBURG" odrzucono ze względu na zbyt wysokie koszty. Z kolei przebudowa i wydłużenie kadłubów pancerników typu SIEGFRIED wynikały z ich dużej wartości przy obronie płytkich wód Bałtyku oraz z manewru politycznego admirała Tirpitza, który przeklasyfikował je na liniowce, co formalnie otworzyło drogę do budowy nowych pełnowartościowych pancerników w ramach obowiązującego prawa o flocie.
   • Taktyka ataków torpedowych Luftwaffe ("Golden Zange") oraz manewry unikowe samolotów torpedowych są analizowane w kontekście odległości zrzutu torped, dostosowanej do zewnętrznego pierścienia eskorty konwoju. W zależności od dystansu zrzutu stosowano dwa główne manewry: szybki zwrot na kurs odwrotny z jednoczesnym nabieraniem wysokości przy atakach z daleka albo dynamiczny przelot nad szykiem okrętów z manewrowaniem po wysokości i kierunku ("zmienną linią"), mający na celu rozbicie celowania małokalibrowej artylerii przeciwlotniczej przy atakach z bliska.
   • Straty niemieckich i bułgarskich wodnosamolotów na Czarnym Morzu stanowią temat dotyczący walk nad akwenem Morza Czarnego w latach 1942-1944. W odpowiedzi wymieniono co najmniej sześć udokumentowanych przypadków zestrzelenia niemieckich łodzi latających i wodnosamolotów (Blohm & Voss BV 138 oraz Arado Ar 196) przez radzieckie myśliwce z lotnictwa Floty Czarnomorskiej w rejonach Jałty, przylądka Tarchankut i Konstancy.
   • Niemieckie okręty podwodne we francuskiej marynarce wojennej po II wojnie światowej zamykają rozdział. Opisano przejęcie i losy pięciu U-Bootów zdobytych w portach ("U-766", "U-471", "U-123", U-129", "U-510", z których cztery wcielono do służby pod nowymi nazwami i zmodernizowano), dwóch jednostek przekazanych przez Wielką Brytanię ("U-2326" typu XXIII oraz "U-2518" typu XXI, wycofanej dopiero w 1967 r.) oraz czterech miniaturowych okrętów podwodnych typu SEEHUND. Podkreślono ich kluczową rolę w wyszkoleniu kadr powojennej Marine Nationale.
9. Чертежи на двух вкладках (два листа, формат А3) (Rysunki techniczne na dwóch wkładkach, dwa arkusze, format A3) - Wysoce szczegółowe, wielorzutowe plany warsztatowe okrętu, przekroje wzdłużne i poprzeczne, przydatne dla modelarzy i historyków techniki.
10. Цветные иллюстрации на обложке (Kolorowe ilustracje na okładce) - Profesjonalne, barwne wizualizacje artystyczne pancernika "SUFFREN" w różnych okresach jego służby (m.in. z 1904 roku), ukazujące detale malowania i oznakowań.