Ten tematyczny numer został w całości poświęcony 150. rocznicy bitwy pod Lissą, stoczonej 20 lipca 1866 roku, która przeszła do historii jako pierwsze wielkie starcie pełnowymiarowych flot pancernych (a nie tylko pojedynczych, opancerzonych jednostek), wprowadzając Austrię do grona czołowych potęg morskich, ale wywarła również fundamentalny wpływ na rozwój budownictwa okrętowego i taktyki morskiej na kolejne półwiecze.

Zbiór zawiera charakterystykę sił morskich Włoch i Austrii, opis przebiegu działań wojennych na Morzu Adriatyckim podczas kampanii 1866 roku oraz samej bitwy pod Lissą - materiał ten przygotował Maksim Władimirowicz Fierapontow (Briańsk) - a także przewodniki po składzie flot austro-węgierskiej i włoskiej, opracowane przez Siergieja Władimirowicza Patianina (Sarow, obwód niżnonowogrodzki).

Oto szczegółowe i rozwinięte opisy poszczególnych rozdziałów:

1. Предисловие (Wstęp) - Wprowadzenie do tego wydania zarysowuje niezwykłe znaczenie bitwy pod Lissą dla historii światowego okrętownictwa. Redakcja oraz autorzy podkreślają, że starcie to nie tylko wyniosło Austrię do grona czołowych potęg morskich swoich czasów, ale przede wszystkim na kolejne pół wieku ukształtowało doktryny taktyczne, strategie użycia taranów oraz kierunki rozwoju konstrukcji opancerzonych okrętów wojennych na całym świecie. Wstęp stanowi swego rodzaju manifest, wyjaśniający, dlaczego to właśnie to, często pomijane w szerszych opracowaniach, wydarzenie zasługuje na tak wnikliwą i kompleksową analizę.
2. Военно-морские силы Италии и Австрии (Marynarki wojenne Włoch i Austrii) - W tym obszernym rozdziale, przygotowanym przez historyka Maksima W. Fierapontowa, dokonano szczegółowej charakterystyki potencjału morskiego obu stron tuż przed wybuchem konfliktu. Autor analizuje strukturę organizacyjną, zaplecze stoczniowe i gospodarcze oraz doktryny wojennomorskie, jakimi kierowały się dowództwa włoskiej Regia Marina i austriackiej Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine. Czytelnik zapoznaje się z procesem gwałtownej modernizacji obu flot, w tym z trudnym przejściem od tradycyjnych, drewnianych okrętów liniowych do nowoczesnych, opancerzonych jednostek parowych napędzanych maszynami, co stanowiło bezpośrednie tło dla nadchodzącego, przełomowego starcia.
3. Австро-итальянская война 1866 г. (Wojna austriacko-włoska 1866 r.) - Kolejna część opracowania M.W. Fierapontowa skupia się na bezpośrednim przebiegu działań zbrojnych na Morzu Adriatyckim w trakcie kampanii 1866 roku, będącej morską odsłoną szerszego konfliktu znanego jako wojna prusko-austriacka. Autor szczegółowo opisuje operacje morskie poprzedzające kulminacyjną bitwę, w tym manewry flot, próby blokad oraz strategie przyjęte przez włoskiego admirała Carla Persano i austriackiego wiceadmirała Wilhelma von Tegetthoffa. Rozdział ten płynnie wprowadza w sam przebieg bitwy pod Lissą, analizując błędy dowódcze, specyficzne warunki pogodowe oraz chaotyczne ustawienie obu eskadr w decydujących momentach kampanii.
4. Корабли австрийского флота (Okręty floty austriackiej) - W tej części numeru znajduje się specjalistyczny, szczegółowy przewodnik i kompendium wiedzy na temat składu floty austriackiej, opracowane przez znanego badacza Siergieja W. Patianina. Autor prezentuje indywidualne historie i parametry taktyczno-techniczne wszystkich kluczowych jednostek, które wzięły udział w bitwie, w tym flagowego pancernika "ERZHERZOG FERDINAND MAX" czy słynnego "KAISER MAX". Omówione zostały specyfika ich opancerzenia, układ napędowy, uzbrojenie (ze szczególnym uwzględnieniem taranów, które odegrały kluczową, decydującą rolę w bitwie), a także niestandardowe rozwiązania konstrukcyjne wynikające z ograniczeń budżetowych i surowcowych monarchii habsburskiej.
5. Корабли итальянского флота (Okręty floty włoskiej) - Ostatni rozdział stanowi drugie kompendium autorstwa S.W. Patianina, które w równie skrupulatny sposób dokumentuje skład i charakterystykę włoskiej floty liniowej. Skupiono się tu na najnowszych i najpotężniejszych nabytkach Regia Marina, takich jak pancerniki typu "RE D'ITALIA" czy innowacyjny, wieżowy okręt pancerny "AFFONDATORE", który miał być tajną bronią Włochów. Autor analizuje zaawansowanie technologiczne włoskich okrętów, ich teoretyczną przewagę w sile ognia i opancerzeniu w stosunku do przeciwnika, a także wskazuje na krytyczne słabości wynikające z pośpiesznej budowy, problemów z wyszkoleniem załóg oraz braku koordynacji, które ostatecznie zaważyły na tragicznym dla Włoch wyniku historycznego starcia.