HMS TeazerKanonierka śrubowa II klasy zaprojektowana z kadłubem wykonanym z drewn. Była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego. Została zaprojektowana przez Sir Williama Symondsa.

HMS Rifleman6-działowa kanonierka śrubowa I klasy zaprojektowana przez John'a Finchama. Miała kadłub wykonany z drewna i była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego. 

HMS DrudgeKanonierka HMS "DRUDGE", podobnie jak nieco wcześniej zwodowana kanonierka HMS "HANDY", została zbudowana przez stocznię Charles Mitchell & Co Ltd, Walker, Newcastle upon Tyne na zlecenie Ordnance Departament (poprzez producenta uzbrojenia, firmę Armstrong) w celu testowania nowych armat zanim zostaną zamontowane na większych okrętach. Była to ostatnia klasyczna w swej konstrukcji kanonierka projektu Rendela.

HMS HandyKanonierka HMS "HANDY" była eksperymentalną jednostką typu Rendel, która została zbudowana specjalnie do testowania działa 343 mm (13,5 in), takiego jakie montowano później na pancernikach typu "ROYAL SOVEREIGN". Po zakończeniu testów okręt został zakupiony przez Royal Navy w 1884 r.

HMS BouncerDwie kanonierki typu "BOUNCER" były jednymi z ostatnich kanonierek typu Rendela. Były również jednymi z ostatnich żelaznych kanonierek zbudowanych dla Royal Navy, nie licząc tych okrętów które zostały zbudowane dla kolonii. 

HMS MedinaKanonierki typu "MEDINA" były nieco większe niż poprzednie okręty typu "ANT", były również silniej uzbrojone. Miały również ożaglowanie typu barkentyna. Jednak poza tym były zbudowane z tymi samymi założeniami i według podobnego projektu kadłuba jak inne kanonierki projektu Rendela. 

HMS CuckooKanonierki typu "ANT" były pierwszą serią jednostek klasy zapoczątkowanej przez prototypowe kanonierki przybrzeżne HMS "STAUNCH" i HMS "PLUCKY". W liczącej 24 jednostki serii cztery jednostki należały do podklasy "GADFLY", która choć konstrukcyjnie identyczna, to jednak została zbudowana kilka lat po pozostałych okrętach typu "ANT" i administracyjnie została oddzielona od reszty.

HMS PluckyKanonierka HMS "PLUCKY" była kolejnym prototypowym przedstawicielem nowej klasy niewielkich okrętów artyleryjskich, których protoplastą była kanonierka HMS "STAUNCH". W porównaniu do niej HMS "PLUCKY" była nieco większa i miała zmodyfikowany kształt dziobu i rufy.

HMS StaunchKanonierka HMS "STAUNCH" była prototypem nowej klasy jednostek zwanych od nazwy konstruktora kanonierkami Rendela. W brytyjskiej literaturze zwane były również jako "flatiron gunboat" (kanonierkami żelazkowymi, lub przypominającymi żelazko" z racji charakterystycznego kształtu. 

HMS DryadKanonierki torpedowe typu "DRYAD" (czasami spotyka się też nazwę "HALCYON" jako określenie typu) były ostatnimi kanonierkami torpedowymi wcielonymi do Royal Navy. Nieco większe i lepiej uzbrojone od swoich poprzedników, kanonierek typu "ALARM",  powielały niestety również wszystkie ich wady, ze szczególnym naciskiem na zbyt małą prędkość. Zbudowane w tym samym czasie co pierwsze niszczyciele, szybko zostały zdeklasowane przez swoich mniejszych i szybszych kuzynów.

HMS AlarmKanonierki torpedowe typu "ALARM" były zbudowane na podstawie zmodyfikowanych planów swoich poprzedników, kanonierek torpedowych typu "SHARPSHOOTER". Były od nich nieco większe i na niektórych z nich zmieniono uzbrojenie. Zostały zaprojektowane przez Williama White'a. 

HMS SharpshooterKanonierki torpedowe typu "SHARPSHOOTER" zostały zbudowane według zmodyfikowanych planów kanonierek typu "GRASSHOPPER". Zostały zaprojektowane przez Williama White'a w 1888 r. Pod względem konstrukcyjnym odbiegały od swoich poprzedników głównie rozmiarami i uzbrojeniem artyleryjskim. W literaturze bywają czasami określane typem "ASSAYE" lub "GOSSAMER".